(Υστερόγραφο)
Να βλέπεις φωτάκια, να δείχνεις προς τα κει που βρίσκονται οι Άγιοι Τόποι, να 'χεις εσύ τα χαλινάρια, να πονάς, να συλλογιέσαι το τι γίνεται αλλού - κι όπου μακρύτερα απ' την κανονικότητα το φάρδος τής ημέρας. Να βλέπεις και ν' αρνιέσαι, κάθε Οκτώβρη να μελαγχολείς, πεζά να φτιάχνεις κείμενα κολλώντας εκατό ποιήματα το ένα πλάι στ' άλλο• και να περνούν οι ώρες και να περνούν οι άνθρωποι, να σου μιλούν γυναίκες φλύαρες (περαστικές), να σε ρωτούν διάφορα: Ποιος είν' ο δρόμος για το κέντρο της Αθήνας; Πού κάνουν πιάτσα τα ταξί τής αρετής; Γιατί τα απογεύματα τα αγαπάς τόσο πολύ; Και συ να βλέπεις ότι είν' τα χέρια σου τρεμάμενα, να συνηθίζεις ό,τι αγαπάς να το παρατηρείς (με τον καιρό) να εκπορνεύεται, τριχιές με ιστορία να σαπίζουν στα λιμάνια, να λύνονται παλιά σκαριά, να ταξιδεύουν στους ωκεανούς ως διαχρονικές εικόνες. Και “Καλό ταξίδι παλικάρι μου” και “Να σε προστατεύει ο Θεός” (ο ποιος;), “Και μια φωτογραφία να μου στείλεις από την Αμερική”. Κι ύστερα μόνο σκαλοπάτια και νερό• και τώρα Ρώσοι ταλαντούχοι φωτογράφοι για παρέα: - Σύντροφοι στην υγειά σας: Κάποιες στιγμές εδώ, κάποιες εκεί• κι όταν βραδιάσει στο ημίφως ενός μπαρ: Τι να ξεχάσεις, τι να θυμηθείς... Τι να παραδεχθείς ότι δεν το 'κανες: Τόσα πολλά τα δικαιώματα και όμως τελειώνουν και σε παρατάν σε Στάση κάποιας δημοσιάς εκεί που δεν το περιμένεις. Ποιον; Εσένα που δεν ξέρεις από auto-stop, που θέλεις να το παίζεις ανεξάρτητος, αμερόληπτος, ακούραστος. Εσένα τον ακάματο κοινωνικό εργάτη. Εσένα που ντρεπόσουνα να λες “Εγώ”. Εσένα που 'δωσες κάθε τι και δεν εισέπραξες ούτε μια καλημέρα.
Κι ούτ' ισοβίτης κι ούτε τιμωρός, μόνο ένας χιτώνας Νέσσου κολλημένος πάνω σου: Αβεβαιότητα ή και παροδικότητα• κι απόγνωση κάθε που χάνεις Αλεξάνδρειες οριστικά και ήλιος σε κονσέρβα (για να μην ξεχνάς) και σεβασμός (προπαντός σεβασμό) στον εαυτό σου (ευτυχώς), ειδικά τώρα που και οι Άτλαντες κουράστηκαν, τώρα που και οι ηγεσίες απεργούν, μη θέλοντας κι αυτές να χάσουνε προνόμια• κουνάνε παρδαλές σημαίες, αγγέλων αποκρούουν συμβουλές, χτίζουνε πια τα κάστρα τους ψηφιακά κι ακόμα δίνουν εντολές. Και συ στη στάση να 'χεις απομείνει ταξιδιώτης παρελθοντικός, αγγελιών σελίδα από παλιά εφημερίδα κυριακάτικη, λαθρεπιβάτης μιας πατρίδας στην οποία σου 'τυχε να 'χεις γεννηθεί την εποχή τής Χούντας: Αλλόφρων-βασιλόφρων (στα χαρτιά), χασάπης ιστορίας (για λεφτά), άνθρωπος μόνος (στην καρδιά), ελεύθερος μα και φυλακισμένος.
Κι αν είχες κάποτε δυο πρόσωπα, το δεύτερό σου, τ' αγαπούσες ποιο πολύ. Ούτε το βάπτισες ποτέ, ούτε και καταδέχτηκες με άλλους να το μοιραστείς• αργότερα το έκαψες με σίδερο ηλεκτρικό κι άφησες πάνω σου να χάσκει μια τρύπα όμοια μηδενικό - ή και φεγγάρι απ' αυτά για τούς ρομαντικούς και για τις γάτες κάθε ξάστερου Φλεβάρη: Τις γάτες της αναπαραγωγής, τού μέλλοντος, τής αγριάδας που 'χουν τα τελειώματα και της ορμής που 'χουν τα ξεκινήματα: Νύχτα με νύχτα, χειμωνιάτικα, χαρτιά που κάποτε τα γέμισες ταχύτατα με πλουμιστή ψυχή, δοχεία τέφρας στη συνέχεια και αναθέματα-λεηλασίες ιδεών από πανούργους κληρονόμους: Για τούς πλουσίους το Νιου Γιορκ, για τούς φτωχούς η Νέα Ερυθραία• έμπνευση να υπάρχει και Θεός για άλλοθι κι ο κόσμος χάνεται - κι ο κόσμος προχωράει.
Σε δεύτερο πρόσωπο (ως εντολή μα κι ως περιγραφή) ο κόσμος προχωράει• κι εσύ πάλι ερωτευμένος δούλος. Κραυγές ακόμα σ' ενοχλούν (αγένεια)• μπορεί και να προέρχονται από ανθρώπους οι οποίοι το θάνατο (κατά βάθος) τον φοβούνται και είναι άνθρωποι από αυτούς που των Θεοφανίων χτυπούν μεγάλους τενεκέδες, τάχα ξορκίζοντας, μιμούμενοι, το “άσχημο” . Κι εσύ σαν τούς ακούς χάνεις το χρόνο σου, χάνεις τα όπλα σου, αυτά τα λίγα όπλα που 'χεις στο δισάκι σου• κοίτα να μη σου πάρουν και το πιο σημαντικό που είναι η αξιοπρέπειά σου. Και βλέπεις φώτα μιας στιγμής: το μέλλον κάθε παρακμής. Όχι παραίτηση μα περιφρόνηση πολλή: Δεκέμβρης και Γενάρης. Και στο φινάλε τής γραφής η νοτισμένη γη• και στο φινάλε: διαρκείς σελίδες αποστειρωμένου χρόνου. Και εσωτερικά δεν πνίγεσαι όσο δεν σταματάς να αποταμιεύεις λέξεις. Δεν πνίγεσαι κι ας ακουμπάν οι πρόστυχες σκαπάνες των μικροαστών μιαν ομορφιά λαχταριστή• έχεις τις λέξεις σου εσύ, τις ρίχνεις πάνω στο τραπέζι σου και γίνονται εικόνες, θρησκευτικές εικόνες, φτιαγμένες από τον Adrei Rublev ή και απ' τον El Greco: Αυτό κι αν είναι ευτυχία. Για πάρτη σου, για τη δικιά σου την καρδιά, για τα υπέροχα τα παιδικά σου χρόνια. Για πάρτη σου, για 'σε που ξέρεις την αξία σου. Για σένα που κατάφερες να μετατρέψεις σε ρεαλισμό τη μεταφυσική και που την πίεση του χρόνου τη μετέτρεψες κι αυτή σε καθαρή δημιουργία.
Υστερόγραφο: Εγώ, προσωπικά, δημιουργώ αισθητική• κι Εσύ την κάνεις την υπομονή να μοιάζει με μια γάτα έτοιμη για να επιτεθεί σε εαυτό, σε τόπο ή σε χρόνο.
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ
