Σεπτεμβριανο

 

"Σεπτεμβριανο"
Παρέα με μισό φεγγάρι μέσα στον κόσμο τριγυρνώντας χάνομαι . Σεπτέμβριος, μήνας μεταβιβάσεων από χαράκωμα σε χαράκωμα και από τον ουρανό στις βασικές μας τις αρχές που λέει και το τραγούδι. Κι ύστερα μάζεμα παιχνιδιών απ'τις αυλές, σκουντιγματα για να μην κοιμηθεί κανείς, φωτογραφίες περίπου ανεστιαστες από τη δεκαετία του εβδομήντα, λέξεις στεγνές, φράσεις στενές, κατάστιχα και κόκκινα φουστάνια αφόρετα, τού κουτιού, φτιαγμένα για παράσταση που δεν ανέβηκε γιατί  ο πύργος από τραπουλόχαρτα γκρεμίστηκε από το πρώτο μελτεμακι. Έγινε έτσι και χαθήκαμε μετά, έγινε έτσι και τα μαύρα σου μαλλιά μπλέχτηκαν σε αγκάθια καθώς ανέμιζαν απολαμβάνοντας δροσιά στη σιγαλια νυχτερινού τοπίου. Και από τότε μίσησα τους τέσσερις τροχούς, έμαθα να και δύσπιστος, να βρίσκω τρύπες και να φτιάχνω άμυνες κατά πρόσωπο, με την ευθύνη του δημιουργού τυλιγμένη σε σημαία ευκαιρίας και τις διαφημίσεις γύρω να με κάνουν να πιστεύω σε θεούς και δαίμονες (όπως και συ), να αγοράζω, να πετάω κι εντέλει να σκουριάζω μαζί σου κάπου πολύ μακριά στην Άπω Ανατολή σε παρακμιακό λιμάνι.
ΑΠΌΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ

Στο κύκλωμα

 

"Στο κύκλωμα"
Τα καλοκαίρια γράφουν τις ιστορίες τους (αυτό - αναφορικά) κι εσύ άντε μετά να συνηθίσεις να θυμάσαι αρχιτεκτονικές ωμότητες με κεντρική ιδέα την ελευθερία, απογεύματα γεμάτα με φωνές πουλιών που εντέλει κάποτε σε έκαναν να ορεγεσαι παύσεις ενίοτε μεγάλες και να κρατάς στα χέρια σου προγράμματα παλιών ροκ συναυλιών μαζί με καρδιά, ψυχή και άλλα τέτοια. Τώρα στο δρόμο επάνω σε μια βέσπα, με νεολαία και διαφορετικούς νταλκαδες γύρω σου,  με κίτρινες ευχές που 'χουν εμβέλεια το πολύ καμιά εικοσαρια μέτρα, όσο περίπου είναι η νέα σου υφήλιος, κάτω από έναν ήλιο που θολώνει τους ορίζοντες και τη ζωή σου. Όπως λενε και οι παλαιοτεροι: Επανεκκίνηση, να γεννηθείς ξανά, να μεγαλώσεις πάλι, να ζήσεις και να διδαχτεις, να φας άλλες τόσες χυλοπίτες, να ξεχαστεις στα βότσαλα μιας ακρογιαλιάς, να διανυκτερεύσεις σε μπλε ξενοδοχείο, να συνουσιαστεις, να κλάψεις, και να νικήσεις και να νικηθεις, να μπεις σε κύκλωμα με βάση αμερικανικού τύπου δυο πόδια, δυο χέρια, μια σαπισμενη μέση και (για παρηγοριά σου) κάποια ευγενικά (που λένε) συναισθήματα.
ΑΠΌΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ

Κοντά σε μιαν άλλη βροχή

 

"Κόντρα σε μιαν άλλη βροχή"
Απέφυγε την παρακμιακή πλευρά ενός θόλου απογεύματος χτυπώντας πάνω σε μια κόγχη τον αγκώνα του, έχοντας πια ένα προσωρινό σημάδι πάνω του που για τον ίδιο σήμαινε εξαίρεση ή και το θάρρος κάθε προσωπογραφίας.Ταχατες αντίσταση • από εκεί και πέρα άνθρωπος για ανθρώπους και αρκετά πουλιά απέναντι του να βγάζουν ακατάληπτες κραυγές• από εκεί και πέρα και η ειρωνεία που συντηρεί τους γνήσιους ποιητές στις εποχές της ξηρασίας.
Κάθισε σ' ένα απλό παγκάκι ( ή μήπως ήταν θρόνος;) και το μέλλον απελευθερώθηκε από τα ενδύματα της σιγουριάς, δείχνοντας προς τη σκοτεινή πλευρά της ζωής, προς μια απαγορευμένη (για κάποιους χαζοχαρουμενους) ζώνη• που όμως είναι εκείνη που παράγει σιλουέτες, σκληρά μέταλλα, γενναίους πολεμιστές, ηλίθιους ερωτευμένους, λογάδες στοχαστές και κυνηγούς της φαντασίας.
"Είναι αστεία η ζωή, ειδικά όταν σε αντιμετωπίζουν σαν ανύπαρκτο" σκέφτηκε κι άνοιξε μια ομπρέλα που κρατούσε για ώρα ανάγκης.
Και έβρεξε. Έβρεξε αστέρια, έβρεξε άγιες μορφές, έβρεξε ιστορία, έβρεξε φύλλα φθινοπωρινά, έβρεξε του Ικάρου τα φτερά, έβρεξε απιστία...
ΑΠΌΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ

Κατόπιν εορτής

 

"Κατόπιν εορτής"

Το τέλος κάθε γιορτινής περιόδου μοιάζει με τίμημα που πληρώνεται για να θυμίζει.

Ύστερα μάζεμα, παιχνίδια άλλου τύπου, τύψεις, κοντρόλ που έρχονται στιγμές που δείχνουν τη μικρότητα του κόσμου, το δήθεν, το ανάμεσα, το αναμασημα κάθε υποκουλτούρας υποθετικής.

Και τα παιδιά με τα πρησμένα μάτια στην απέξω προφανώς, στολίδια άνευ αμοιβής, ευγενικά κορόιδα στην υπηρεσία ενός εκκρεμούς που κινείται μεταξύ της απουσίας και της ύπαρξης, ευγενικά κορόιδα που την τρώνε από πίσω, ευγενικά κορόιδα που συστέλλονται, που ούτε μιλούν, ούτε και δείχνουν την υπεραξία που λαμβάνουν οι κατά καιρούς ανοησίες.

Άλλωστε πια είναι κατόπιν εορτής - αλλά τα γλέντια είναι στον ουρανό γραμμένο να συνεχιστούν και με ή και χωρίς - τόσοι πολλοί απόντες πια από τα φινάλε, κανόνας βασικός όλων των εποχών, κανόνας που διαιρεί, που τσαλαπαταει, που διαρκεί και χτίζει πύργους γυάλινους ή και μαλαματένιους.

Πια φεύγουν και οι τελευταίοι επισκέπτες, πια κρίνονται και οι κρινοντες, πια και η Παναγιά η ίδια παίρνει το δρόμο για την ξενιτιά - παιδιά του χρόνου πάλι.

ΑΠΌΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ