Μη βιάζεσαι

 

"Μη βιάζεσαι"

Θα 'θελες να πιστεύεις στους ανέμους

Και στους σιδηροδρομικούς σταθμούς

Που συγκρατούν το χρόνο

Στην άκρη βάζοντας φυλλα κίτρινα  

Που σιγά σιγά μαζεύονται 

Δείχνοντας προς τις μέρες των βροχών

Και προς τα γεράκια των βράχων.

Το φως, μας σωνεται

Χριστός που σκέφτεται να αποδράσει 

Νονός που δεν γνωρίζει τ' όνομα

Δόθηκαν χρήματα, δόθηκε φαντασία, ολοκληρωτικό ξεπούλημα

Κι εσύ ακόμα κανείς ότι δεν αντιλαμβάνεσαι

Τον ημερών της κρίσεως τον φόβο.

Και όλα είναι μαγικά

Και όλα είναι αλλαγμένα

Έχεις στο πλάι σου το πρόστυχο κουμπί

Μη βιάζεσαι, μην το πατάς ακόμα.

ΑΠΌΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ 

Ελεύθερος και λυτρωμενος

 

"Ελεύθερος και λυτρωμενος"

Ψάχνεις μια λέξη να μην είναι χθεσινή 

Εις την υπηρεσία τού διαβόλου 

Ελεύθερος και λυτρωμενος

Από της αυτοδιάθεσης τη βία.

Κι ούτε στρατός στο δρόμο σου

Και ούτε μια στροφή - έτσι για πλάκα.

Μον' ένα περιστέρι προσπαθεί να ακουστεί

Όπως τα πρώτα λόγια τού Χριστού

Που τ' άκουσε το πιο ασήμαντο

Από τού κόσμου μας τα μονοπάτια.

Κι ο ήλιος: ήλιος

Κι η μέρα: περιορισμός•

Όπως παλιά δίχως καμία εμπειρία 

Εσύ μπερδεύεις τον θυμό με την πολιτική

Κι ότι βαθιά επιθυμείς με την αγάπη.

Όμως μην απελπίζεσαι

Δεν έχασες απ'το γαλάζιο του πελάγους τίποτα

Έχεις τον πάπυρο με τα τραγούδια της ζωής στα χέρια σου

Έχεις και μια καστροπορτα ν' ανοίξεις.

ΑΠΌΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ 

Στο δρόμο της επιστροφής στην αταξία

 "Στο δρόμο της επιστροφής στην αταξία"

Πόσο καιρό θα προσκυνας τα φυτεμένα ψέματα ακόμα;

Δονήσεις, οξυγόνο και απόγευμα

Άνθρωπος όπως Θεός - ή γλάστρα

Που την ποτίζεις κάθε μέρα 

Κι αντιδρά.

Ελπίζεις και διχαζεσαι

Δικάζεις και δικάζεται

Κατ' απ' των δέντρων την σκιά

Βγαίνουν ανάποδοι οι στίχοι

Οι στόχοι, τα ποτάμια, τα κενά - αποτοξίνωση

Και το λεωφορείο της γραμμής στο δρόμο της επιστροφής

Στην αταξία.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ 

Τα δύο αστεράκια

 ΤΑ ΔΥΟ ΑΣΤΕΡΑΚΙΑ

Μια φορά κι έναν καιρό
εκεί ψηλά στον ουρανο
ζούσαν και έβλεπαν
τον κόσμο από ψηλά
δυο μικρά αστεράκια
δεμένα με αόρατα δεσμά
το ένα απέναντι από το άλλο.
Κάθε δειλινό με το που ξυπνούσαν,
το ένα χαιρετούσε στο άλλο 
με ένα γλυκό χαμόγελο.
Χιλιάδες χρόνια μαζί αγαπήθηκαν πολύ,
είδαν πολλά πράγματα στην γη...
ανθρώπους να ζουν ,να δημιουργούν,
να ερωτεύονται, να πολεμούν και να γλεντουν.
Στις καλές μέρες γελούσαν και στις κακές έκλαιγαν.
Ο Θεός μια μέρα θέλησε
να δοκιμάσει τους ανθρώπους
και έστειλε μεγάλο πόλεμο.
Τα δυο αστεράκια ήταν συνέχεια 
μέσα στη λύπη και στα δάκρυα.
Μια μέρα κάλεσαν τον ήλιο και το φεγγάρι.

Αν δεν τελειώσει ο πόλεμος φίλοι μου
να μην ανάψτε, τους είπαν.
Και συμφωνήσαν.
Κι η γη βυθίστηκε στο σκοτάδι.
Οι άνθρωποι φοβήθηκαν άφησαν τον πόλεμο,
προσευχήθηκαν στο Θεό 
Και ήλιος, φεγγάρι και άστρα ανάψανε ξανά.
Τα δυο αστεράκια χαμογέλασαν και πάλι
και δυο φιλιά έστειλε το ένα στο άλλο....
Ο φόβος ενός γενικού κακού συμφιλιώνει  τελικά τους ανθρώπους.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ 

Ξανακανοντας τα πρώτα βήματα

 

"Ξανακανοντας τα πρώτα βήματα"

Ξανακανοντας τα πρώτα σου τα βήματα

Ενέργεια, πηγή, γκρεμός, σινιάλο

Πίσω σου ένας άγγελος

Μπροστά σου εκατό σταυρόλεξα

Κι επτά - οκτώ βελόνες.

Ψάξε στην ιστορία σου τα χρώματα που σου ανήκουν

Εδώ είναι η πιο μοντέρνα εκδοχή της ύπαρξης

Εκεί είναι της κούρασης τα υφαντά.

Και δίχως πόνο να μη γίνεται

Έτσι όπως αλλάζει τη σελίδα ο Θεός

Έτσι όπως χτυπάνε οι καμπάνες για εσπερινό

Κι σκόνη του καλοκαιριού βαθαίνει το ηλιοβασίλεμα.

Όλα λαμπρά, όλα υπέροχα

Συμμετοχή σε φρέσκα μαγειρέματα

Στην τσέπη χίλια κέρματα 

Υποδοχή στους καβαλαρηδες της Αποκάλυψης

Προσέγγιση με τα αποδημητικά πουλιά

Που είναι έτοιμα να φύγουν.

ΑΠΌΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ