Μίξη

 "Μίξη"

Παράξενα θαύματα, συνθήκες πρόχειρες, φαντάσματα

Σε ακουμπά χειμώνας

Στα έσχατα των υποθέσεων μετακινούνται τα βουνά

Και ναι φωνές ακούγονται, πολεμικές συνθήκες, αγιότητα

Και όλα τα ανακατεύουν άνεμοι

Με μόνα καταφύγια μεγάλες αίθουσες αναμονής σε λαϊκά νοσοκομεία.

Κάνουν πολέμους κράτη από τραπουλόχαρτα

Κι επτά ολόκληροι θεοί δεν φτάνουν

Για να γυρίσουν τούς τροχούς, για να συναρμολογηθούν οι θρύλοι.

Υπάρχουν μόνο άυλες στιγμές 

Και φώτα εξαναγκασμού ψελλίζουν τις αλήθειες

Εσύ μπροστά στην πύλη μόνος σου

Θάρρος να μπεις, θάρρος να βρεις, θάρρος να πεις

Θάρρος τα τα τιναξεις τα χαλιά

Να γίνεις ότι είσαι

Να γίνεις ήλιος και βροχή

Φωνή ζωή δική σου.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ 

Πάνω σε αλλαγή εποχής

 "Πάνω σε αλλαγή εποχής"

Σπέρνω τα δευτερόλεπτα

Φυτρώνουν απουσίες

Σχολείο πρώτης φοίτησης

Πρωί της αγωνίας, του ρυθμού, της απλοποίησης

Λες κι ο καιρός βαρέθηκε τον μικροαστισμο

Και οι τσιγγάνοι το νερό της αφθονίας.

Μελανιασμενα σύννεφα στ' αριστερά

Ήλιος της προκατάληψης στο βάθος

Τι ξέχασα και τι θυμάμαι

Ίδιος εγώ, ίδιος εγώ και απαράλλαχτος

Επαναλαμβανόμενος γερνάω

Και άφοβος γυρίζω το κουμπί των αλλαγών -

Φωτιά στη σταθερότητα των αποκαμωμενων.

Ανεμος με χτυπά στο πρόσωπο

Θυμάμαι και πληρώνομαι

Ζω και ελπίζω ο κουτός

Η φαντασία, η εξουσία, επίφοβη ακολασία

Τα πιο σπουδαία ψέματα αδυνατίζουν

Των δρόμων οι στροφές κρύβουν πικρές αλήθειες 

Τίποτα δεν κερδίζω - άρα ζω

Πιστεύω στην αθανασία - άρα χάνομαι.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ 

Πτώση

 

"Πτώση"

Κομμάτια από χέρια - άγονα

Γραμμές που δεν τελειώνουν πουθενά

Κουβάρια, έρωτες, αντίστροφες αναλογίες.

Κι εσύ μου λες για καταστρώματα

Για καραμέλες και για ενοχές - που νιώθεις

Οπότε σκάλες κατεβαίνεις

Κι όποτε μύθοι σου χτυπούν το πρόσωπο

Σαν άνεμοι του φθινοπώρου

Σήμερα όπως χθες

Χθες όπως μετά

Μετά σαν μια στιγμή που δεν την τόλμησες

Δεν τόλμησες να αγαπήσεις,  να δεχθείς, να δώσεις

Γιατί συνηθισμένη στο να παίρνεις χάθηκες

Εξαυλώθηκες, σε εξαφάνισε ο ίδιος σου ο εαυτός.

Και να, πρωί Σαββάτου πάλι

Μια λέξη, μια κραυγή, πολύς θυμός

Τώρα δεν καίει πια η άσφαλτος

Και τα ποντίκια ψοφια στις αυλές

Βρωμιζουν συνειδήσεις

Κι οι άρχοντες γυμνοί λαλούν τα ίδια λόγια

Στα μπαλκόνια τους - 

Που πέφτουν.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ 

Τι κόλαση!

 

"Τι κόλαση"

Σαν ήλιος που βαρέθηκε ανθρώπους να υπηρετεί

Σαν κεραυνός που ξεμαθε να πέφτει

Στεφάνι προηγούμενης χρονιάς

Ψαλμός από αυτούς που στρώνουν τα κρεβάτια

Λέξη εγώ και πίσω της έρωτες τελειωμένοι

Ανάγκες μικροαστικές - για κάλυψη:

Ποτέ να βγεις; Πού να κυκλοφορήσεις;

Τα κίτρινα τα φύλλα να προλάβω προσπαθώ

Και τα σπαθιά των ιπποτών να αποφύγω.

Και κάνω σχέδια ρομαντικής μορφής

Τι ξεπεσμός - οδήγηση εκτός τής μνήμης

Τι κόλαση να βλέπω κείνη που αγάπησα βαθιά

Σε ξένα χέρια.

Τι κόλαση, πόση φθορά, ποια χείλη και ποια χέρια

Αυτά που έσκιζαν για χρόνια

Κόλλες τής αναφοράς γεμάτες με ποιήματα

Γραμμένα με καρδιάς ζεστό πηχτό το αίμα.

ΑΠΌΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ 

Προδοσία

 "Προδοσία"

Ακόμα πόσα χρόνια την καλή την είδηση να κυνηγώ;

Δεκαετίες της απάτης και παραχωμενες ώρες μπλε

Τι να ξεχάσω, τι να θυμηθώ

Παίζοντας σαν μικρό παιδί με μια μεγάλη μπάλα

Ολόκληρη τη γη λίγο πριν το ημίφως κυριεύσει τη ζωή μου.

Είμαι αυτά που μαθα να πιστεύω

Λυρικοτητες, αυγά πουλιών με μακριές ουρές

Έχοντας πέσει πίσω απ' κρεβάτι της αγάπης

Έστελνα χαιρετίσματα για χρόνια στην μεγάλη αγαπητικια

Στην αποικία της απόστασης: Χριστός Ανέστη

Στην αποικία της αντίστασης: Το άπειρο μπορεί να περιμένει

Στη νύχτα της χρεοκοπίας: Υπάρχουν κάπου και βουνά

Πράγματα απλά και λέξεις διφορούμενες

Λευκά μακριά πουκάμισα

Πριν του θυσιαστήριου την ώρα

Τραγούδια, τραγούδια

Με μια της λέξη φτιάχτηκαν όλα τα λόγια τους:

Προδοσία.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ 

Αισιοδοξία

 

"Αισιοδοξία"

Περνώντας μέσα από το απόλυτο κενό

Γεννιέται ένας νέος κόσμος

Άνθρωποι που δημιουργούν

Που περπατούν καμαρωτοι τα απογεύματα στους δρόμους

Που παίζουν σαν μικρά παιδιά 

Που διαρκούν και που διδάσκουν την αγάπη.

Γαλήνη, αραχνοΰφαντα πανιά, άνεμος χλιαρος

Παρατηρώ από μακριά την ανανέωση

Που έπεται των πόνων.

Καινούργια γέννα, χρυσό βραδάκι

Κι ο χυμός πορτοκαλιού δροσιστικός

Η φύση και ως αισιοδοξία

Αρκεί οι λέξεις να προφέρονται σωστά:

Α ν α ν ε ω σ η,  ε λ π ι δ α,  φ α ν τ α σ ι α,  δ ι κ α ι ω μ α τ α.

Χωρίς φαντάσματα ξεμαλλιασμενα 

Το αύριο παραμένει ανοικτός λογαριασμός 

Και θα 'ναι μέρα γιορτινή

Σαν θα κερδιθει από τους προδομένους.

ΑΠΌΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ 

Τότε

 

"Τότε"

Γυρίζοντας προς τη στεριά

Στενή συνείδηση, συνεργασία

Κι ο κόμπος στερεός και ιδιότροπος.

Μέρα, θέρος, ουρανός και ύπνος -

Από την εποχή τής πιο γλυκιάς φυγής

Απόσταση, αποστολή, αποστασιοποίηση

Με τόσες γνώσεις στο τσουβαλι σου

Καμιά ανάγκη για ξενάγηση

Σε όσα έχεις ξαναζήσει.

Και διπλογεννημενος

Με διαφορετικές ταχύτητες

Η άνοδος, τα ίχνη κι όσα μπορείς να θυμηθείς

Αντίστροφα, κάπως διαφορετικά

Με ένα θλιβερό κουδούνι στο λαιμό σου

Τότε, τότε, τότε και ποτέ

Ως καρυοθραύστης και ως θερμαστής

Δεν θα αρχίσεις το καινούριο σου ταξίδι.

ΑΠΌΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ 

Αντίστροφη μέτρηση

 

"Αντίστροφη μέτρηση"

Ότι λυγίζει ανορθωνεται με τρόπο μυστικό.

Το τέλος είναι μια ιδέα πονηρή.

Πού είσαι; Τι κάνεις;

Κόκκινος ήλιος και απόγευμα των επαφών.

Φοβάσαι που τα χελιδόνια φεύγουν;

Ο χρόνος παίζεται στα ζάρια

Και οι θεοί νεκροί

Με τα χαρτιά της τράπουλας σημαδεμένα.

Αυτό το όνειρο το λέμε και φθινόπωρο

Ζωής τα τρία τραύματα

Όλα μαζί, με τη σειρά εχθροί προ των πυλών.

Πάλι τα λόγια λίγα

Στο δάσος που μαθαίνεις πως να λες ανώδυνα την καληνύχτα.

Και ναι, και ίσως

Και τι σε νοιάζει το τι είναι σιγουριά

Οι φάροι στη στεριά σπανίζουν

Τρύπια τα παντελόνια τού μεγάλου βασιλιά 

Και τα τριζόνια να μετρούν ήδη αντίστροφα

Τον λιγοστό τους χρόνο -

Στο κάτω κάτω και πάλι κάπου θα συναντηθούμε.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ 

Κλήση από το μέλλον

 

"Κλήση από το μέλλον"

Καμπάνες μας καλούν

Στο πάρτι των αχόρταγων δημιουργών.

Η μαστοριά παινευεται

Κατά το πρωινό τού φυσιολογικού κατατρεγμού:

Να βρεις τρόπο να ζήσεις άνετα

Να απολαύσεις χρονικές εναλλαγές

Να μην σου χρειαστεί να πεις συγνώμη σε κανένα.

Μέχρι να έρθει το απόγευμα

Και οι πηγές αρχίσουν πάλι να προσφέρουν το νερό της μνήμης δωρεάν

Και γίνουν οι πληγές μυθιστορήματα

Για να χεις για να κοκορευεσαι ότι κι εσύ υπήρξες κάτι.

Τι έγινε;

Γίναν οι φάροι ηλεκτρονικά συστήματα;

Φοβάσαι;

Το φάντασμα της Αριάδνης περιφέρεται

Πουλά τα νήματα του ακριβά

Σαν μέσα σ' όνειρο

Ένας χαρταετός, μια σαύρα κι ένα κενό κανάτι.

Πώς λέμε πόλεμος;

Ακριβώς αυτό το πράγμα

Αλλά με εσωτερικό ρυθμό και ενικό τον αριθμό

Εσύ, εγώ, ο άλλος ο περαστικός

Πέφτουμε με κλειστά τα αλεξίπτωτα

Στο λάκκο των λεόντων.

ΑΠΌΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ 

Ύστερη μνήμη

 

"Ύστερη μνήμη"

Στην ίδια θέση

Μη δίνοντας ομολογία πίστεως

Άλλωστε δεν έφτασε της κρίσεως η ώρα

Πρωί σε ανεμοδαρμένο δρόμο

Φαντάζεσαι ηρωισμούς, φαντάζεσαι ανάποδα τον κόσμο.

Είσαι καχύποπτος, πιάνεις τα κύματα

Σου έχει μείνει πίκρα από τον αποκλεισμό του έρωτα

Καθώς ο κόσμος ρέει.

Κι όμως

Εσύ μου έμαθες να φεύγω

Να μην υπολογίζω τις μεγάλες αλλαγές

Τον πόνο, τις βροχές, όλες τις παλιακες φοβίες μου.

Και τώρα κάθεσαι και κλαίς

Γιατί φυσάει δροσερός αέρας

Γιατί το φίδι κρύβεται βαθιά μέσα στο χώμα

Γιατί τα δέντρα ρίχνουνε τα φύλλα τους.

Του χρόνου ολα θα χουν ξεχαστεί.

ΑΠΌΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ 

Μη βιάζεσαι

 

"Μη βιάζεσαι"

Θα 'θελες να πιστεύεις στους ανέμους

Και στους σιδηροδρομικούς σταθμούς

Που συγκρατούν το χρόνο

Στην άκρη βάζοντας φυλλα κίτρινα  

Που σιγά σιγά μαζεύονται 

Δείχνοντας προς τις μέρες των βροχών

Και προς τα γεράκια των βράχων.

Το φως, μας σωνεται

Χριστός που σκέφτεται να αποδράσει 

Νονός που δεν γνωρίζει τ' όνομα

Δόθηκαν χρήματα, δόθηκε φαντασία, ολοκληρωτικό ξεπούλημα

Κι εσύ ακόμα κανείς ότι δεν αντιλαμβάνεσαι

Τον ημερών της κρίσεως τον φόβο.

Και όλα είναι μαγικά

Και όλα είναι αλλαγμένα

Έχεις στο πλάι σου το πρόστυχο κουμπί

Μη βιάζεσαι, μην το πατάς ακόμα.

ΑΠΌΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ 

Ελεύθερος και λυτρωμενος

 

"Ελεύθερος και λυτρωμενος"

Ψάχνεις μια λέξη να μην είναι χθεσινή 

Εις την υπηρεσία τού διαβόλου 

Ελεύθερος και λυτρωμενος

Από της αυτοδιάθεσης τη βία.

Κι ούτε στρατός στο δρόμο σου

Και ούτε μια στροφή - έτσι για πλάκα.

Μον' ένα περιστέρι προσπαθεί να ακουστεί

Όπως τα πρώτα λόγια τού Χριστού

Που τ' άκουσε το πιο ασήμαντο

Από τού κόσμου μας τα μονοπάτια.

Κι ο ήλιος: ήλιος

Κι η μέρα: περιορισμός•

Όπως παλιά δίχως καμία εμπειρία 

Εσύ μπερδεύεις τον θυμό με την πολιτική

Κι ότι βαθιά επιθυμείς με την αγάπη.

Όμως μην απελπίζεσαι

Δεν έχασες απ'το γαλάζιο του πελάγους τίποτα

Έχεις τον πάπυρο με τα τραγούδια της ζωής στα χέρια σου

Έχεις και μια καστροπορτα ν' ανοίξεις.

ΑΠΌΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ 

Στο δρόμο της επιστροφής στην αταξία

 "Στο δρόμο της επιστροφής στην αταξία"

Πόσο καιρό θα προσκυνας τα φυτεμένα ψέματα ακόμα;

Δονήσεις, οξυγόνο και απόγευμα

Άνθρωπος όπως Θεός - ή γλάστρα

Που την ποτίζεις κάθε μέρα 

Κι αντιδρά.

Ελπίζεις και διχαζεσαι

Δικάζεις και δικάζεται

Κατ' απ' των δέντρων την σκιά

Βγαίνουν ανάποδοι οι στίχοι

Οι στόχοι, τα ποτάμια, τα κενά - αποτοξίνωση

Και το λεωφορείο της γραμμής στο δρόμο της επιστροφής

Στην αταξία.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ 

Τα δύο αστεράκια

 ΤΑ ΔΥΟ ΑΣΤΕΡΑΚΙΑ

Μια φορά κι έναν καιρό
εκεί ψηλά στον ουρανο
ζούσαν και έβλεπαν
τον κόσμο από ψηλά
δυο μικρά αστεράκια
δεμένα με αόρατα δεσμά
το ένα απέναντι από το άλλο.
Κάθε δειλινό με το που ξυπνούσαν,
το ένα χαιρετούσε στο άλλο 
με ένα γλυκό χαμόγελο.
Χιλιάδες χρόνια μαζί αγαπήθηκαν πολύ,
είδαν πολλά πράγματα στην γη...
ανθρώπους να ζουν ,να δημιουργούν,
να ερωτεύονται, να πολεμούν και να γλεντουν.
Στις καλές μέρες γελούσαν και στις κακές έκλαιγαν.
Ο Θεός μια μέρα θέλησε
να δοκιμάσει τους ανθρώπους
και έστειλε μεγάλο πόλεμο.
Τα δυο αστεράκια ήταν συνέχεια 
μέσα στη λύπη και στα δάκρυα.
Μια μέρα κάλεσαν τον ήλιο και το φεγγάρι.

Αν δεν τελειώσει ο πόλεμος φίλοι μου
να μην ανάψτε, τους είπαν.
Και συμφωνήσαν.
Κι η γη βυθίστηκε στο σκοτάδι.
Οι άνθρωποι φοβήθηκαν άφησαν τον πόλεμο,
προσευχήθηκαν στο Θεό 
Και ήλιος, φεγγάρι και άστρα ανάψανε ξανά.
Τα δυο αστεράκια χαμογέλασαν και πάλι
και δυο φιλιά έστειλε το ένα στο άλλο....
Ο φόβος ενός γενικού κακού συμφιλιώνει  τελικά τους ανθρώπους.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ 

Ξανακανοντας τα πρώτα βήματα

 

"Ξανακανοντας τα πρώτα βήματα"

Ξανακανοντας τα πρώτα σου τα βήματα

Ενέργεια, πηγή, γκρεμός, σινιάλο

Πίσω σου ένας άγγελος

Μπροστά σου εκατό σταυρόλεξα

Κι επτά - οκτώ βελόνες.

Ψάξε στην ιστορία σου τα χρώματα που σου ανήκουν

Εδώ είναι η πιο μοντέρνα εκδοχή της ύπαρξης

Εκεί είναι της κούρασης τα υφαντά.

Και δίχως πόνο να μη γίνεται

Έτσι όπως αλλάζει τη σελίδα ο Θεός

Έτσι όπως χτυπάνε οι καμπάνες για εσπερινό

Κι σκόνη του καλοκαιριού βαθαίνει το ηλιοβασίλεμα.

Όλα λαμπρά, όλα υπέροχα

Συμμετοχή σε φρέσκα μαγειρέματα

Στην τσέπη χίλια κέρματα 

Υποδοχή στους καβαλαρηδες της Αποκάλυψης

Προσέγγιση με τα αποδημητικά πουλιά

Που είναι έτοιμα να φύγουν.

ΑΠΌΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ 

Σαν θάλασσα

 "Σαν θάλασσα"

Σαν και το αντιφεγγισμα

Η ωριμότητα παρουσιάζεται μπροστά μου ως ωμότητα.

Σαρανταπέντε μοίρες - ακόμα

Στο ρολόι και στα λόγια μου

Υπό σκιά και πολύ εύκολα - ηρωικά

Γίνεται έλεγχος, εξάγονται οι σημασίες 

Απλά λες κι είναι γλάρου όμορφου βουτηγματα

Σε μεταλαβια γαλάζιου χρώματος

Κι εσύ σε ρόλο κάποιας άλλης Παναγίας.

Οι παροικουντες σε γνωρίζουν

Και έχουν τρελαθεί οι "σ' αγαπώ"

Μικρά κορόιδα στην ποδιά σου

Που όπου πας, που όπου λάχει

Εμπιστεύονται τη νοστιμιά σου.

Ψάχνω μια λέξη που να μη γυρνάει κατά πάνω μου:

Θάλασσα - κι εγώ σταγόνα στον ωκεανό της ταπεινοφροσύνης.

Όλα τού φόρτου

Μηχανικά και αποσαρμοστα - στο μπλε

Καλλιγραφία δροσερή - κύμα σε έχει φέρει:

Να σ' αγγαλιαζω, να μου γδυνεσαι

Να με μισείς, να μ' αγαπάς

Ο πιο σπουδαίος λόγος ύπαρξης μου - θάλασσα.

Περίπου ατσαλα μου γνέφεις

Θέλεις να με τρομάξεις - ίσως

Δικαιωματικά - σαν τη Μεσόγειο

Στων ημερών το κλίμα - ναι απρόσιτη

Αστεία κάποτε και κάποτε γλυκιά 

Ως αν μια αμαρτία που δεν φέρνει αποτέλεσμα

Περαστικη, προκλητική, σαμπως ελεύθερη

Με τη δροσιά τής αύρας στους γλουτούς

Ερωτική σαν και το θάνατο

Χρυσή από την άμμο που 'χεις κολλημένη στο κορμί σου

Συνέχεια κι απόστροφος μαζί 

Που μες στο αίμα μου κυκλοφορείς τα καλοκαίρια

Σαν Θάλασσα - γυναίκα φυσιγμα

Με εκατό χιλιάδες ερμηνείες.

Τίγκα τα λεξικά, τίγκα τα κοιμητήρια

Τίγκα και τα γραφεία μετανάστευσης

Από καρδιές που βρίσκονται μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας.

Ορχήστρες διευθύνουν πονηρά δαιμονικά

Εσύ σηκώνεσαι και χυνεσαι

Τον ήλιο κρύβοντας με τη σκιά σου

Ανάβοντας ξανά της φαντασίας μου τη μηχανή

Γιατί υπάρχω, γιατί θυμάμαι και κοιτιεμαι στον γαλάζιο σου καθρέφτη.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ 

Η κατάληξη

 

"Η κατάληξη"

Ήταν τα λόγια ψεύτικα κι η εξουσία χαλασμένη

Δεν ήξερες, δεν άκουγες, δεν ήθελες να καταλάβεις

Την αξία του μισού καπέλου

Δεν υπολογιζες τη βία του εθνοσοσιαλιστη.

Επί ξύλου κρεμάμενος - αργότερα -

Πώς πήγανε χαμένες τόσες διαδηλώσεις;

Νόμιζες πως επιστρέφει μοναχά η αρετή

Ασυστολη η αστοχία σου

Και στο φινάλε όλα πάνω σου ηλίθιε:

Το ξύλο και τα χρέη

Το θαψιμο, η απουσία, η αφάνεια

Οι νικηφόρες μάχες ως αφίσες προπαγάνδας.

Όλα πάνω σου

Και έτσι έγινες γοητευτικός τρελός

Βλέπεις τι γίνεται, χαμογελάς ειρωνικά 

Πια όμως δεν πιστεύεις.

ΑΠΌΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ 

Εντός μιας άλλης φάσης

 

"Εντός μιας άλλης φάσης"

Ο άνεμος αλλάζει, αλλάζει και η εποχή.

Μέρες οικονομίας, μέρες δημιουργίας του παράδοξου 

Μέρες που οι εικόνες επιστρέφουν

Σαν τα φιλιά της μάνας 

Σαν τα βασιλικά της Παναγιάς

Σαν αποστάγματα εμπειριών 

Στα όρια της αισιόδοξης αισθητικής

Που λες: Kι αυτό, κι εκείνο θα περάσει.

Κι έπειτα, το νεύμα και το άγγιγμα

Η αδικία και η γκρίνια

Η παρεξήγηση και το μεγάλο τρένο της φυγής

Πάντα απόγευμα και ανακατεμένος

Σαν το τραγούδι μας -

Πόση αγάπη να αντέξει το κορμί μου;

Και να που έχω φτάσει:

Να αποφεύγω τα μεγάλα λόγια

Να περιστρεφω τα κλαδιά των σκέψεων μου

Να φτιάχνω εκεί που δεν χρειάζεται σκιές

Κι οι νότες που μιλούν για την ορφανια να ακούγονται πιο δυνατά

Τόσο οσο το ακαθόριστο τις επιτρέπει

Μπλουζ, τζαζ, ρεμπέτικες

Εντός μιας άλλης φάσης.

ΑΠΌΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ 

Παραλίες

 

"Παραλίες"

Για όσα λείπουν έχοντας ξεπουληθεί

Και για τις μαριονέτες που από ζήλια αποκτήθηκαν

Τα πυρωμένα Σάββατα

Φτάσαν να λειτουργούνε άναρχα -

Σκέψεις δίχως πατήματα

Από και προς τα χρήματα 

Αποκλεισμοί και απολαύσεις για εμέ τον παρατηρητή

Των μικροαστικών ταγμάτων.

Χρεώσεις δίχως λόγο

Εκπτώσεις κι αδειανα σακούλια

Αποστειρωμενη ζήλια, καθόλου έμπνευση

Και δημιουργικότητα υπό τού μηδενός

Χωρίς αγάπη, χωρίς αγάπη

Σε έναν στίβο επιδείξεων μηχανικών πουλιών

Και υποσχέσεων και σχέσεων

Ανθρώπων και πραγμάτων.

Θα μου πείτε: συμβολισμοί

Και δίκιο θα 'χετε

Γιατί οι ήχοι και τα χρώματα χρεώνουν τους δημιουργούς 

Δένονται πάνω τους, τούς βασανίζουν

Γίνονται χρήσιμοι σταυροί

Γίνονται απογεύματα καυτά 

Γίνονται παραλίες.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ 

Πριν απ' τις τύψεις

 

"Πριν απ' τις τύψεις"

Υπάρχουν λόγια που ευκόλως εννοούνται.

Επιβάλλει το ηλιοβασίλεμα σιωπή.

Ή με τη νίκη ή με τα μισά χιλιόμετρα την ώρα 

Στην άμμο ξαπλωμένοι, σαμπως ξέγνοιαστοι

Δικαίωμα που έχει κερδηθεί

Εικόνα μας, εικόνα τού κόσμου

Πληγές, πηγές, τρελές ματιές

Η τελευταία αναστάτωση, η τελευταία αναμέτρηση

Πριν απ' τις τύψεις.

Κι αν σ' έχω αγαπήσει...

Κι αν σ' έχω ανάγκη....

Την επιθυμία αραιώνει ένα επικίνδυνο κενό 

Μια σκάλα μας προσφέρεται

Το ποίημα ψάχνει το τελευταίο κόλπο του

Σε κρίση, με άποψη, το χτύπημα , η ένωση

Μια γρατζουνιά στον πίνακα

Και φώτα κίτρινα, και φώτα μπλε ονείρου -

Κι αν σ' έχω αγαπήσει...

Κι αν σ' έχω ανάγκη...

Ζούμε την ξηρασία

Ζούμε της μέρες που επιβάλλονται οι παύσεις

Και βράζω και να σε συγχωρέσω δεν μπορώ

Δεν πρέπει  -  και κανένα έλεος

Δεν πρέπει και διαφορετικός από παλιά

Ο χτύπος της καρδιάς μου.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ 

Δε βαριέσαι

 

"Δε βαριέσαι"

Δεν έχει σημασία πόσος χρόνος

Αφού κερδίζεται και χάνεται ο χώρος

Δικαιοσύνη, σημασία, αλλαγή

Σαν δεν υπάρχει άλλη επιλογή 

Εμπιστευόμαστε την ύπαρξη

Και χτίζουμε την έναρξη

Με λόγια της αγάπης.

Κρεμάστηκα παλιά απ' τη μορφή σου

Στα σύνορα της φαντασίας το φιλί σου

Αγάπη, ιστορία, απομόνωση

Με δυο κουβέντες θερινή απόλαυση

Εικόνα που λατρεύτηκε

Πληγή που δεν γιατρεύτηκε

Μ' ένα απλό αντίο.

Όμως εντάξει, σ' αγαπώ

Κι αυτό το καλοκαίρι περπατώ

Σε μονοπάτι δύσβατο

Ηλιοβασίλεμα χρωματιστό

Το αίσθημα δυσεύρετο

Μαύρο πουλί θεοτρελο

Μου λέει: Δε βαριέσαι.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ 

Σαν φυγή

 

"Σαν φυγή"

Στη δροσιά τού σώματός της

Περιστέρια βρίσκουν καταφύγιο.

Τα παιδιά της φαντασίας

Τής προτείνουν το μαστίγιο.

Κανει τις ίδιες τις κινήσεις

Και αγνοεί τις ερωτήσεις

Κι όταν τη βρίσκουν οι ανάγκες

Σκουπίζει με τα χέρια της τις άκρες.

Σαν φυγή, σαν σιγή

Η γραμμή στη σκηνή

Σαν τη Γη, σαν κραυγή 

Το φως το μεσημέρι.

Στα μισά της λεωφόρου της

Τα αγάλματα δακρύζουν.

Αγκάθια στις διαδρομές

Βρώμικες λέξεις τής σφυρίζουν.

Κοιτάζει, βρίσκει και θυμάται

Κλείνει τα μάτια και φοβάται 

Επάνω στο κρεβάτι της κουράζεται

Απ' τη ζωή της που παραβιάζεται.

Σαν φυγή, σαν σιγή

Η γραμμή στη σκηνή

Σαν τη Γη, σαν κραυγή 

Το φως το μεσημέρι.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ 

Μετάβαση

 "Μετάβαση"

Ως τού ουρανού τα βάθη ειρωνία

Στην τέταρτη στροφή κρασί και αναρχία

Της κοροϊδίας πρόχειρη λατρεία

Που πάει να πει να αποδέχεσαι την πειρατεία.

Η κούρσα έχει βάλει μπρος

Εδώ δεν έχει ζάρια, ευτυχώς

Σε κρίση παραμένει ο λαός

Μονάχα νύχτα ταξιδεύει ο Θεός.

Μαλακες αγορευουν με αναιδεια 

Πιστοί ακούν ανοησίες με ευλάβεια 

Το σεξ σου τρώει όλη την ενέργεια

Από βιασύνη κι από περιέργεια.

Γίνεσαι ο πολιορκητικός κριος

Καράβι που εκπέμπει sos

Φρέσκια δικαιοσύνη προφανώς

Σε λάθος χρόνο δυστυχώς.

Δεν έχουν σύνορα οι σκέψεις, οι ανάγκες

Γέμισ' ο τόπος μας απόψεις και παράγκες

Το ξέρω πως γνωρίζεις από λάσπες

Συντονισμένες οι καινούργιες οι απάτες.

Είσαι στο δρόμο, ξεπουλιεσαι 

Δύο οχταωρα ιδρώνεις και κυλιεσαι

Σαν μονομάχος άσκοπα χτυπιεσαι

Πρωί πρωί με την αυγή ξαναγεννιέσαι.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ 

Για κάποια τελευταία φορά

 "Για κάποια τελευταία φορά"

Όταν η μοναξιά γίνεται φίλη των παιδιών

Αρχίζει να μετρά αντίστροφα η ιστορία.

Με ρωτάς ξανά ποιες είναι τάσεις, οι υπηρεσίες, οι γιορτές

Περνάει γρήγορα κι αυτό το καλοκαίρι

Εντός συνόρων και λοιπών υπολειμμάτων

Τρέχοντας και παραμιλωντας

Για  κάποια τελευταία φορά μπαρουτοκαπνισμένη.

Και η αλήθειες ψευδαισθήσεις

Χιλιόμετρα ατελείωτα στα σεμινάρια

Αγκάθια σε φθηνά χωράφια

Απ'το πρωί στη μετανάστευση

Στις σκάλες του γραφείου μελετών

Πράγμα, φράγμα, αίνιγμα

Που γνωρίζει το πώς λειτουργεί ποιητικά η όπισθεν

Σαν κάποια έμμεση λύση ανάγκης

Ετούτης της ανώριμης στιγμής.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ 

Απόγευμα της έλλειψης

 

"Απόγευμα της έλλειψης"

Με τούς ανέμους και τις λέξεις έρχονται οι αλλαγές

Αλλά να τρέξεις πού;

Σταθεροποίηση - ως συνταγή κι ως σύνθημα

Και η αυτογνωσία ως συνθήκη.

Κι όμως, έχουν επιβιώσει χίλιοι δρόμοι μυστηριακοι

Γέφυρες, κλαξον, κάγκελα, συρματοπλέγματα στις κορυφές

Οι μέρες της μεγάλης αφθονίας έφεραν άγριες σκηνές

Επάνω στα πανιά των σινεμά

Κι οι απαντήσεις για ακόμα μια φορά κόφτες:

Ναι, όχι, ίσως, εξαρτάται - από τι;

Τα κάστρα ως διακοσμητικά στοιχεία

Τα μπλουζ ως δεσμοί με την πραγματικότητα

Κανείς δεν πέφτει, κανείς δεν πέφτει

Οι προτιμήσεις παρδαλες

Και οι λεοπαρδάλεις στα κλουβιά τους.

Οι κεραυνοί διασκεδάζουν την ορφανια τους

Πέφτοντας ποτ' εδώ και ποτ' εκεί.

Απόγευμα της έλλειψης - δήθεν λυπητερό

Μα κατά βάθος αποκουμπι ύπαρξης

Ποίημα από μόνο του, ποίημα φρέσκο.

Κι η πόλη μου διάφανη - λόγω καλοκαιριού

Πλανόδιοι ρολιστες αποφεύγουν το παρόν τους

Κρύβοντας τις σημαίες που κρατούσαν μέχρι χθες

Ψαχνουνε τις βροχές που δεν θα πέσουν

Καθόλου έτοιμοι για έρωτες πραγματικούς

Και μεθυσμένοι εντελώς

Ιδανικοί πελάτες των πορνείων.

Με ρώτησαν αν ξέρω να διαβάζω τις κινήσεις απ' τα σύννεφα

Και τούς απάντησα αρνητικά

Έχοντας θυμηθεί μία γυμνή γυναίκα 

Κι έναν μεγάλο κρίνο που είχα συναντήσει προ καιρού.

Και ο καιρός ακάθεκτος πηδάει

Από δέντρο σε δέντρο 

Από σκιά σε σκιά 

Από λακούβα σε λακούβα 

Από τον κάμπο στα βουνά

Και από κει στην ιστορία.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ 

Σε επανάληψη

 

"Σε επανάληψη"

Ζούμε με ψέματα, ζούμε στα ψέματα

Το καλοκαιρινό το αεράκι τα όνειρα μας συνοδεύει

Στου φεγγαριού το γέμισμα

Τη μία σε σιδηροδρομικους σταθμούς

Την άλλη σε μοντέρνες παραλίες ξαπλωμένοι

Πεσμένοι πάνω σε ξαπλώστρες αχρωματοστες

Ακούμε τις καμπάνες να τελειώνουν άλλη μια μέρα

Χωρίς παλάτια και λεφτά

Με μπόλικο αλάτι στο φινάλε.

Κι όμως, σ' αγάπησα πολύ

Εντάχθηκα εντός σου καταστρέφοντας δεκάδες ηλιοβασιλέματα

Και έκλαψα σα να 'μουνα παιδί

Όσες φορές ανάσκελα κοιμόσουν αναπνέοντας αργά

Φορώντας αισθησιασμό, φορώντας γύμνια χθεσινή

Ψάχνοντας την χαμένη σου αγνότητα στη νύχτα.

Αυτό είναι το τελευταίο καλοκαίρι μας - σε επανάληψη.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ 

Μαζί με δύο ζάρια πέτρινα

 "Μαζί με δύο ζάρια πέτρινα"

Σαν παραπλανημένος αντιήρωας θαυμάζεσαι

Σε κατσαρόλα ανακατεμένος

Φεύγοντας απ' αυτή μοντέρνος χωρικός

Πόνος οξύς χωρίς ισορροπία.

Δεν θέλεις να μιλάς για τις παραλλαγές

Δεν θέλεις να μιλάς για τον χασάπη, για τον φούρναρη

Της συνοικίας που μεγάλωσες

Και έμαθες να λες σε όλους καλημέρα.

Κάνει πως βρέχει

Και υποτίθεται πως είναι καλοκαίρι

Και τα γεγονότα περιθάλπονται πιο εύκολα.

Είναι αφθονες οι κληρονομιές για παστρικους της παραπληροφόρησης 

Κι απ' όπου πέρασες σαπίζουν σκόρπιες οι αφίσες 

Απ' όπου θα περάσεις η σιωπή είναι χρυσός - σε περιμένει

Μαζί με δύο ζάρια πέτρινα

Κοσμήματα ταγμένα στην υπηρεσία σου

Και ας την ξέρεις πώς να χάνεις.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ 

Σε μία ήδη λεηλατημένη πολιτεία

 

" Σε μία ήδη λεηλατημένη πολιτεία"

Για βασιλιάδες μεγαλοπρεπείς κεινα τα περασμένα χρόνια

Σταυρόλεξα οι μέρες και οι νύχτες πέτρινες γύρω από το κάστρο

Μέσα σ' αυτό φρουροί, δολιοφθορεις, επαναστάτεςεπαναστάτες.

Μπροστά στο πέρασμα, χωρίς κανένα έρεισμα

Μικρές ιδέες κι άστοχες

Λίστες με φόρους, ένοχες

Ο περιηγητής παρών, παρών κι ο κλέφτης

Κι ο ακροβάτης με τα ξυλοποδαρα παρών

Σε μία ήδη λεηλατημένη πολιτεία.

Από τα βάθη της ερήμου δυο στρατοί και απ' τον ουρανό χαλάζι

Παρόλα αυτά, κει κάτω στο ποτάμι οι γυναίκες  πλέναν τα χαλιά 

Και τα παιδιά στήνανε ξωβεργες να πιάσουν προσδοκώντας παραδείσια πουλιά.

"Καλώς να έρθει η επιτροπή" είπε στον χωροφύλακα ο Δούκας

Κι ανέβαινε ο ήλιος και οι σκιές μειώνονταν.

Όλα για τις συναλλαγές, όλα και για τις αλλαγές

Στα δεξιά του ουρανού δύο γύπες πέταγαν ψηλά.

Ποιο τέλος, ποιος Θεός;

Ο περιηγητής χαιρέτισε τους φίλους του και κίνησε να φύγει

Ακονισε ο κλέφτης το μαχαίρι του

Κι ο ακροβάτης με τα ξυλοποδαρα δοκίμασε τη νέα του στολή.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ 

Τα αινιγματικά χαμόγελα των αγαλμάτων

 

  "Τα αινιγματικά χαμόγελα των αγαλμάτων"

Αστυνομική λογοτεχνία, ένα περίεργο, δημοφιλές αλλά και παρεξηγημένο είδος. Για μένα   "Τα αινιγματικά χαμόγελα των αγαλμάτων" είναι το πρώτο μου αστυνομικό μυθιστόρημα. Είναι ένα μείγμα τριών πραγματικών ιστοριών με κοινό τους τόπο την αρχαιοκαπηλία. Έκανα την ανάμιξη τους έτσι ώστε οι τρεις αυτές ιστορίες να γίνουν μία. Με ενδιέφεραν επίσης κάποιες έννοιες όπως η τύχη, η αναρχία, η τέχνη, η αλλαγή κτλ τις οποίες φρόντισα να τις σχολιάσω μέσα στο κείμενο τού μυθιστορήματος αυτού. Ο αστυνομικός Άρης Βενιέρης είναι ο πρωταγωνιστής τού μυθιστορήματος αυτού αλλά σε πολλά του σημεία έχω βάλει σημαντικότατα (κατά τη γνώμη μου) λόγια σε στόματα άλλων ηρώων  (κάποιων από τους ας τους πούμε από τους κακούς). Η γραφή του συγκεκριμένου μυθιστορήματος κράτησε μια τετραετία ενώ στο μυαλό μου το είχα περίπου επτά χρόνια.

Όσοι ενδιαφέρονται να προμηθευτούν αυτό το βιβλίο ας στείλουν είτε μέιλ στη διεύθυνση akisberg653@gmail.com είτε μήνυμα inbox  στο Facebook messenger.

Σας ευχαριστώ πολύ

Καλοκαιριατικα στους δρόμους

 "Καλοκαιριατικα στους δρόμους"

Ατρανταχτες οι αποδείξεις και άδειο το υπόγειο.

Τούς δρόμους πήρα πάλι

Χωρίς να υπακούω σε διαταγές

Ή να ακολουθώ σχεδιαγράμματα.

Μ' ένα ακόντιο μετρω το μήκος της σκιάς μου

Και η Ελλάδα, μου προσφέρει καλοκαίρι μαγικό

Στις μέρες των καθυστερήσεων

Που παίζονται οι σχέσεις μας στα θερινά τα σινεμά

Βαρέθηκα να συναρμολογω 

Ρολόγια κι επιτραπέζια ημερολόγια -

Παιχνίδια για προχωρημένους.

Και στην οδήγηση όλα καλά και όμορφα

Όπως στιγμή ενός φιλιού ερωτικού

Λίγη πραγματικότητα, μπόλικη φαντασία

Και είμαι και είσαι και είναι

Αετοφωλιες πάνω σε βράχους

Οι οποίοι χαιρετούν πελάγη

Ωδές στη γραφικότητα σημείων μέσα στη Μεσόγειο

Καλοκαίρι, ήλιος, φως και έρωτας

Σμίξεις, τηλεφωνήματα, τραγούδια

Ρούχα λινα ή από τούλι, ρίψεις και ρήξεις

Για να αντιλαμβάνομαι κι εσύ και πάλι να μεθας

Νύμφη Ανυμφευτη, φεγγαροσκονη

Είδα τα φίδια πάλι να με προσπερνούν

Καλοκαιριατικα στους δρόμους

Βγαίνω, σε ψάχνω, σ' ονειρεύομαι

Χάνω ακόμα μια από τις ζωές μου επιμένοντας 

Κι ας μη συναντηθούμε.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ 

Μια κρύα μέρα του καλοκαιριού

 

"Μια κρύα μέρα του καλοκαιριού"

Ποιός έκρυψε φαντάσματα στη γειτονιά;

Μέσα από τα ακατοίκητα ακούγονται θροισματα

Ακούγεται θυμός και μέλλον.

Μέρα συννεφιασμένη, κυκλοφορούν οι λέξεις χωρίς κανένα να ρωτούν

Από προχθές έχουνε ξεχαστεί μεσίστιες να κυματίζουν οι σημαίες

Και τα αδέσποτα σκυλιά αραδιασμένα στην πλατεία ρίχνουμε ύπνο χαλαρό.

Για ποια διέξοδο μιλάνε οι σοφοί;

Πρέπει να είσαι διασκεδαστής για να το καταλάβεις

Όταν αλλάζουν βάρδιες οι λαθρέμποροι 

Το Θείο Φως βρίσκει τα λογικά επιχειρήματα που τού χρειάζονται

Και κατακτά τις αγορές μακριά στα βάθη τής Ανατολής.

Ποιός έκρυψε φαντάσματα στη γειτονιά;

Η προσδοκία τής βροχής μοιάζει με το άλλοθι ενός μαλακα δολοφόνου

Σε μέρος δίχως θάλασσα

Όπου η διαφάνεια ρίχνεται σαν άσκοπη ζαριά

Επάνω σε μαρμάρινα πλακάκια.

Θάνατος ή δικαιοσύνη, θάνατος και δικαιοσύνη

Μαζί σε γνώριμη πολυτελή πισίνα

Μια κρύα μέρα τού καλοκαιριού

Που αναπνέεις πιο αργά

Και θυμωμένος τρέχεις στη σκοπιά

Γιατί ακόμα μια ανάκριση σε περιμένει.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ 

H φιλοσοφική λίθος

 

"Η φιλοσοφική λίθος"

Και ξαφνικά γκριζαρει το τοπίο

Από νωρίς στον ουρανό μπαλόνια κόκκινα

Κάποιος επιβραβεύει το φινάλε μου

Την τελευταία κίνησή μου πριν απ' την αποχώρηση

Της αντιπροσωπείας των Αγγέλων.

Μια σκούρα μεσαιωνική μορφή

Ένα αρχαίο φάντασμα

Μια άρνηση που έπεσε από τον ουρανό στη γη

Κάποια φωνή που την ακούω; διαρκώς απ'τα χωνια 

Συνέχεια να με κατηγορεί

Γιατί να περιμένω δεν αντέχω.

Όμως κανείς ποτέ δεν έμαθε τα μυστικά τής επανάστασης

Η φιλοσοφική λίθος υπήρξε μία και μοναδική

Θάφτηκε και ξεθαυτηκε πολλές φορές

Έγινε λέξη, έγινε θυμός, έγινε θύμα

Σε έναν κόσμο που τού τελείωσαν τα θαύματα

Κι η βουλιμία κυβερνά τούς άρχοντες του.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ 

Αέρας είναι

"Αέρας είναι"

Και αν απόψε νίκησε ο αέρας τη βροχή

Πιστέψτε με καθόλου δεν με νοιάζει.

Στο σταυροδρόμι αραγμενος μελετώ ανταύγειες από σύννεφα που προκαλούν

Πληρώνοντας, σωπαίνοντας, αλλάζοντας προβλέψεις 

Την τύχη προκαλώντας

Τώρα που οι καπεταναίοι της Αντίστασης έχουν προσγειωθεί

Κι η λευτεριά κοστίζει ακριβότερα

Έχοντας χρεωθεί τα πιο μεγάλα ψέματα

Κι οι αγγελιοφόροι είναι αυτοί που τρών' τις πρώτες τουφεκιές

Κι αέρας είναι, χάδι είναι, δόξα είναι

Και μάζες κατεβαίνουν προς το κέντρο.

Απατεώνες των δογμάτων προηγούνται

Ακολουθούν οι μάγοι,  οι λαθρέμποροι και οι αρτιστες των μεγάλων ιδεών

Όλοι στο πανηγύρι, όλοι στο νταβαντουρι 

Κι αέρας είναι, χάδι είναι, δόξα είναι

Κι απογειώνονται και χάνονται σαν παιδικά μπαλόνια όλοι τους 

 Ναι τούς απορροφά ο γκρίζος ουρανός

Κι ο χρόνος τούς ξερναει .

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ 

Από την απουσία

 

 "Από την απουσία"

Τώρα που έμαθα να παίζω με τού απογεύματος τα χρώματα

Ίσως να μην προλάβω την αγάπη

Όπως αυτή βιώνεται ύστερα από κάθε καταιγίδα

Όπως αυτή εξάγεται από τα δρομολόγια της έλξης.

Κι οι  ώρες έχουν αποκτήσει βάθος ενεργό -

Σημείο αναφοράς: ένας μεγάλος πύργος

Κάτι που και παλιότερα υπήρχε

Κάτι που κακομοίρηδες νεκροί το έκρυβαν μες στις παλάμες τους -

Η αδικία προφανής, υπάρχουσα, στενή

Και στο φινάλε μοναξιά

Που τριγυρνάει γύρω μου ξανά

Με και χωρίς εκείνη.

Και τού απογεύματος τα χρώματα θερμά

Ιδανικά για την αναμονή και για την πίστη που κλονίζεται

Από την απουσία.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ 

Τα δώρα της βροχής

 

"Τα δώρα της βροχής"

Ανώνυμα τα δώρα της βροχής

Δεν σβήνουν χρέη από τον μαυροπίνακα των αναγκών.

Γυρίζοντας κι αγκομαχωντας ακόμα και στο ισιωμα

Τόσο μικρός απέναντι στη μοναξιά μου

Μονάδα ή μονέδα

Που 'χει πολλές φορές καταγραφεί

Στου χρόνου τα κιτάπια.

Ανώνυμα τα δώρα της βροχής

Τόσες πολλές σταγόνες και καλά καλά δεν είναι καλοκαίρι.

Κάποιοι θα επιζήσουν, κάποιοι θα γίνουν ως και πλούσιοι

Στα πλαίσια της ανοχής, στα πλαίσια τής αντοχής

Που του καθενός η πίστη πάει στο διάολο

Κι οι εξαπατημένοι εραστές το ρίξανε από καιρό στο τάβλι.

Ανώνυμα τα δώρα της βροχής

Ξεμαλλιασμενα τα λουλούδια

Τα σύννεφα περνούν - τα βλέπω

Ανακατεύονται  τα χρώματα

Ακούγονται τα ζάρια.

Όσο βυθίζομαι στου απογεύματος τις σκέψεις

Λίγο πολύ ισχύουν τα γνωστά:

Η όρεξη, η άνοδος, η πτώση.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ 

Παντού ουρές

 

"Παντού ουρές"

Όπου της θάλασσας τα κύματα δεν ακουμπούν

Και όπου παραφράζονται της μοίρας τα γραμμένα

Είναι απλώς Σάββατο πρωί

Και δείχνει το ημερολόγιο απόσταση μαζί κι αποστολή.

Μπρος απ' την Πύλη των Λεόντων

Μοναδικό το ποίημα, μοναχικό το πάτημα

Πάνω στα χνάρια των Αρχαίων.

Αρχίζω να καταλαβαίνω

Και ούτε ένα σύννεφο στον ουρανό

Που πρέπει να σημαίνει ότι στήνεται αιφνιδιασμός

Με άμυνες απούσες.

Αυτά συμβαίνουν, με πολύγλωσσο ακροατήριο

Κληρονομιές τού εικοστού αιώνα

Τις οποίες μάλλον πρέπει να τις αποποιηθω

Γιατί πια το μέλλον βγαίνει σε μεγέθη πιο μικρά

Παρόλα αυτά υπάρχουν ακόμα  γουρούνια τα οποία πολεμούν

Και οι φρουρές λύνουν το πρόβλημα τής ανεργίας.

Ενόχληση; Ενόχληση καμία.

Στης αναρχίας το πηγάδι δεν υπάρχει φωτισμός

Ξανά ουρές στα σούπερ μάρκετ

Ξανά ουρές στα προσκυνήματα

Ξανά ουρές στις μπυραρίες.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ 

Σε ασβεστωμένο καλοκαίρι

"Σε ασβεστωμένο καλοκαίρι"

Ένας ασβεστωμένος κόσμος ψάχνεται

Σε καλοκαίρι που 'χει μπει απότομα.

Λόγια τού χρόνου, σχέσεις και υποσχέσεις

Που έχουν ξεχαστεί πάνω σε μια κρεμαστρα

Σε μοδιστραδικο της επιβίωσης 

Λογαριασμός που 'χει εξοφληθεί με αίμα

Υπόσταση, λάτιν χορός - ως διαμαρτυρία

Και ούτος εστί ο Άγιος, ο ανεπροκοπος, ο διαταραγμένος.

Διακοπές - στη δύση τού ηλιου

Ανταύγειες - στη θάλασσα των προσφιλών εικόνων

Ρίψεις - σε νεολιθικά πηγάδια

Ζέστη - λόγω ακραίας κατανάλωσης

Ποτήρια - άδεια λόγω επιμονής

Τύψεις - συνηθισμένη λέξη

Και τα λουλούδια κόκκινα

Πάνω σε άσπρο τοίχο.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ 

Από το ταξίδι και για το ταξίδι

 "Από το ταξίδι και για το ταξίδι"

Κάθε άνθρωπος έχει διαφορετική ταξιδιωτική κουλτούρα. Υπάρχει η κουλτούρα τού φωνακλά  (και ώπα και γεια μας και πίσω του να αφήνει τα σκουπίδια του), υπάρχει η κουλτούρα τού προγραμματισμένου Γερμαναρα με το τροχόσπιτο, υπάρχει η κουλτούρα του Γιαπωνέζου που φωτογραφίζει ότι γίνεται να φωτογραφιθει, υπάρχει η κουλτούρα του καλοπερασακια (με τα πούρα, με τα φαγητά και με τα λουλουδατα τα πουκάμισα), υπάρχει η κουλτούρα τού ταξιδιώτη ασκητή που περιφέρεται μέσα στον κόσμο, υπάρχει και η κουλτούρα του ταξιδιώτη καταγραφέα. Από τα πρώτα πράγματα που είχαν καρφωθεί στο μυαλό μου όταν άρχισα να καταλαβαίνω τον εαυτό μου και να μετακινούμαι πότε εδώ και πότε εκεί ήταν το τι είδους ταξιδιώτης θα ήθελα να είμαι. Για να καταλήξω χρειάστηκε να κάνω αρκετές διαδρομές μετά τής οικογένειας μου, πότε στην περιοχή τού Πηλίου και πότε σε διάφορες λουτροπόλεις ανά την Ελλάδα. Και με βοήθησαν δυο πράγματα: Το ότι ο πατέρας μου, μου γνώρισε το σύμπαν τού κόσμου τής φωτογραφίας και τα άρθρα των ταξιδιωτικών εντυπώσεων που κατά καιρούς διάφορα διάβαζα στο περιοδικό "4Τροχοι" τού οποίου ήμουν και είμαι φανατικός αναγνώστης από τις τελευταίες τάξεις του Δημοτικού Σχολείου και μετά. Διάβαζα ανάμεσα στα τέστ των αυτοκινήτων που παρουσίαζε το περιοδικό για το ένα ή το άλλο μέρος, έβλεπα και τις φωτογραφίες που συνόδευαν τα κείμενα και ζήλευα, και το βράδυ ονειρευόμουν πως ταξίδευα κι εγώ σ'αυτά τα μέρη. Μια τότε καθηγήτρια μου φιλόλογος (καλή της ώρα) πήρε είδηση το πώς λειτουργούσα, καθώς διάβαζε μέσα στις εκθέσεις μου περιγραφές ασύμβατες με τούς τρόπους που διδασκόταν τότε στα σχολεία. 

   Και, αυτό ήταν... Απέκτησα την κουλτούρα τού ταξιδιώτη καταγραφέα και αποτυπωτη των τόπων, των ανθρώπων, των συνηθειών και φυσικά κομματιών αυτού τού πράγματος που το ονομάζουμε ιστορία. Και ταξίδεψα κατά περιόδους αρκετά - κυρίως  μέσα στην Ελλάδα την οποία την αγάπησα πιο πολύ από πριν, παρατηρώντας την στο πέρασμα του χρόνου να αλλάζει. Να αλλάζει και να μην αλλάζει, με την προσβασιμότητα πια να έχει βελτιωθεί πάρα πολύ αλλά και με έναν χαρακτήρα ο οποίος εντέλει να παραμένει άστατος, απρόβλεπτος, αναρχικός.

   Η Ελλάδα, οι πολλές Ελλάδες: Η ελυτικη Ελλάδα τού ήλιου και της θάλασσας. Η πέτρινη γκρίζα Ελλάδα τού Θεοδώρου Αγγελόπουλου. Η μπιτ Ελλάδα κι εσχάτως η ηλεκτρονική Ελλάδα. Και όλες να ενώνονται φτιάχνοντας ένα μωσαϊκό που και να προκαλεί και να μην σέβεται την απλοϊκότητα της σύγχρονης εποχής.

    Ανέκαθεν πίστευα ότι τα γεφύρια είναι από τα βασικά συστατικά της δόμησης του Ελληνικού πολιτισμού όπως αυτός ξεκίνησε από την αρχαιότητα, τρύπησε το Βυζάντιο και την Τουρκοκρατία για να φτάσει στο σήμερα. Τα γεφύρια, από τα πέτρινα, τα τοξωτά, τα Ηπειρώτικα μέχρι τα σύγχρονα, τα τσιμεντένια, τα κρεμαστά. Αυτά τα γεφύρια μείωσαν τις αποστάσεις και μας δίδαξαν ότι οι πιο όμορφοι παράδεισοι προκύπτουν ύστερα από δύσκολα περάσματα μέσα από σκληρές κολάσεις (ο Νίκος Καζαντζάκης στην Ασκητική του δείχνει το δρόμο).  Έτσι, από τον παράδεισο του γαλανού Αιγαίου πελάγους,  για να περάσει κανείς στις ομορφιές τού Ιονίου πρέπει να αναρριχηθεί, να σκαρφαλώσει στα βουνά τής Πίνδου - κι ύστερα να κατέβει τρέχοντας για να ανακαλύψει τη μαγεία της Δύσης, όχι τής Άγριας Δύσης των καουμπόηδων αλλά της πολύχρωμης ελληνικής Δύσης όπου κυριαρχούν ακόμα κυρίως βυζαντινά και μεταβυζαντινά μοτίβα - να μην ξεχνάμε ότι για πάρα πολλά χρόνια το Δεσποτάτο της Ηπείρου υπήρξε αυτόνομο αρκετά ισχυρό κράτος, με όλα όσα μπορεί να σημαίνει αυτό το πράγμα.

  Αυτές τις αραδες τις γράφω έχοντας απέναντι μου το κάστρο της Πάργας, ένα κάστρο χτισμένο πάνω στης "Πάργας τον ανήφορο" τού ξακουστού τραγουδιού, χτισμένο από τους ντόπιους με την βοήθεια  Νορμανδών περαστικών κι αυτών από την ελλαδικό χώρο, με σκοπό την προστασία της περιοχής από την πειρατεία, χτισμένο στην ύστερη βυζαντινή εποχή, όταν οι τοπαρχες κάθε τόσο άλλαζαν σαν τα πουκάμισα για να καταλήξει η Δυτική Ελλάδα μέρος της  Οθωμανικής αυτοκρατορίας (η ίδια η Πάργα έδωσε στους Οθωμανούς έναν από τους σημαντικότερους Μεγάλους Βεζύριδες της αυτοκρατορίας τους, τον Παργαλη), για να καταλήξει φέουδο του ιδιαίτερου και πολυπρόσωπου Αλί Πασά. 

   Ναι, κι εγώ σκαρφάλωσα πάνω στις Πίνδου τα βουνά και ύστερα ροβολησα προς τα κάτω και είπα ένα από τα δικά μου "θαλαττα, θαλαττα" βλέποντας τα πράσινα νερά των Ηπειρώτικων ακτών. Κι όλα αυτά στην αρχή άλλης μιας προεκλογικής περιόδου - σε δουλειά να βρισκόμαστε..., τη στιγμή που είναι ανεκτίμητη η αύρα που φυσάει ανακατεύοντας τις λέξεις και τα λόγια. Τριγύρω μου και αρκετές βραχονησίδες, άλλες μικρές κι άλλες μεγάλες, πάνω σε κάποιες από αυτές είναι χτισμένα κλασσικά ελληνικά ξωκλήσια, προϊόντα μιας μίξης τής μεσαιωνικής χριστιανικής ευσέβειας και της ανατολίτικης διασποράς των ψυχικών αναγκών των ανθρώπων που είναι: η επαφή με τη φύση και  η ανάγκη καθαρού ουρανού κι ελεύθερου ορίζοντα συνάμα με την προαιώνια ηρακλειτεια ατομικότητα τού λαού μας ο οποίος γέννησε την τραγωδία (στην συστηματική της μορφή), ο οποίος γέννησε και την κωμωδία πρώτα από όλα ως αυτοσαρκασμο γιατί, παραφράζοντας τον κ. Κουτσουμπα: Αυτοί είμαστε - και τιμή μας και καμάρι μας, οι πιο ωραίοι τρελοί της οικουμένης.

   Αλλά ας επιστρέψω στο ταξίδι μου - άλλωστε εκείνος που δίδαξε την αξία του ταξιδιού βασίλευε περίπου απέναντι από εδώ που κάθομαι και γράφω, στην Ιθάκη. Κι όλα από το ταξίδι και για το ταξίδι.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ