Πτώση

 

"Πτώση"

Κομμάτια από χέρια - άγονα

Γραμμές που δεν τελειώνουν πουθενά

Κουβάρια, έρωτες, αντίστροφες αναλογίες.

Κι εσύ μου λες για καταστρώματα

Για καραμέλες και για ενοχές - που νιώθεις

Οπότε σκάλες κατεβαίνεις

Κι όποτε μύθοι σου χτυπούν το πρόσωπο

Σαν άνεμοι του φθινοπώρου

Σήμερα όπως χθες

Χθες όπως μετά

Μετά σαν μια στιγμή που δεν την τόλμησες

Δεν τόλμησες να αγαπήσεις,  να δεχθείς, να δώσεις

Γιατί συνηθισμένη στο να παίρνεις χάθηκες

Εξαυλώθηκες, σε εξαφάνισε ο ίδιος σου ο εαυτός.

Και να, πρωί Σαββάτου πάλι

Μια λέξη, μια κραυγή, πολύς θυμός

Τώρα δεν καίει πια η άσφαλτος

Και τα ποντίκια ψοφια στις αυλές

Βρωμιζουν συνειδήσεις

Κι οι άρχοντες γυμνοί λαλούν τα ίδια λόγια

Στα μπαλκόνια τους - 

Που πέφτουν.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ