Διαχρονική επικαιρότητα

“Διαχρονική επικαιρότητα”

Οι μεν με νύχια και σφενδόνες

Οι δε με πολυβόλα και οβίδες

Αρχέγονο το δίκαιο τής αμαρτίας

Κι εκείνοι που εξάγουν πάθη τους μυριάδες -

Το πράσινο το χρώμα έχει παρεξηγηθεί  - στις μέρες μας

Που ο καθένας λέει την αλήθεια του

Και πολεμά για δαύτη.

Μα ο βασιλιάς Δαυίδ δεν είναι ιδιοκτησία κανενός

Αλλάζει πρόσωπο συχνά, αλλάζει και σημαία

Από την έρημο Σαχάρα ως τη Λαπωνία

Και απ' την Παλαιστίνη μέχρι το Βλαδιβοστόκ

Σφενδόνες περιστρέφονται, χειμώνες παρελαύνουν.

Οι μεν με θώρακες - οι δε μ' ολόγυμνα τα στήθη τους

Και είναι ποιοι οι μεν - και είναι ποιοι οι δε

Χιλιάδες χρόνια άβραστων ηρωισμών

Και χαρακώματα και Στάλινγκραντ και Χιροσίμες

Καμμένη γη και βρώμικη

Έτσι την φτιάχνουνε ιδέες και φαντάσματα

Που οι Εκάστοτε τιμούν

Και προτιμούν όσοι στο τέλος θα 'ναι νικημένοι.

Αύριο θα μονομαχήσουμε στα μαρμαρένια αλώνια

Με τανκς και στίχους ποιητών στο μέτωπο

Κάποιος να ζήσει για να γράψει τα καινούρια μοιρολόγια

Τα ολοζώντανα εγκώμια μελλοντικών νεκρών

Νεκρών δικών μας και νεκρών τής άλλης της μεριάς -

Τα πίσω από το βουνό των Εντολών

Δεν τ' ανακάλυψε κανείς από εκείνους που ποτέ

Δεν γνώρισαν πραγματική πατρίδα.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ  ΒΕΡΓΗΣ

ΝΕΟ ΒΙΒΛΙΟ: Βαδίζοντας παρέα με τον διάβολο

ΝΕΟ ΒΙΒΛΙΟ

“Βαδίζοντας παρέα με τον διάβολο”

“Βαδίζοντας παρέα με τον διάβολο” είναι ο τίτλος τού νέου μου μυθιστορήματος που εντάσσεται στην τριλογία: Εκδίκηση, Αγάπη, Χρόνος. Αυτό το μυθιστόρημά μου αφορά τον χρόνο κι ακολουθεί το μυθιστόρημα “Σάρα” το οποίο είχε ως θέμα του την αγάπη. Ουσιαστικά αποτελεί έναν σχολιασμό τού πώς οι ανθρώπινες σχέσεις (και όχι μόνο αυτές) μεταλλάσσονται καθώς περνά ο χρόνος. Επίσης αποτελεί έναν σχολιασμό τού πώς αλλάζουνε οι λογικές με τον καιρό και τού πόσο διαφορετικά αντιμετωπίζουν οι επόμενες γενιές την ιστορία.

Ο πρωταγωνιστής τού μυθιστορήματος ξεκινά από τις Βρυξέλλες, από ένα σύγχρονο τρόπο ζωής κι από μια σχέση. Όλα αυτά κάποια στιγμή τα απαρνείται και ξενικά μια περιπλάνηση ως παρατηρητής στον κόσμο. Ένας φίλος παράξενος και μια γυναίκα τού αλλάζουν τούς ρυθμούς. Με τρόπους διαλεκτικούς οι τρεις τους κρίνουν την εποχή μας, ζώντας εντός αυτής και όντας ο καθένας η προσωπικότητά του.

Το βιβλίο δεν πωλείται στα  βιβλιοπωλεία (μέχρι στιγμής). Για να το αποκτήστε στείλτε μήνυμα  inbox στο facebook με τα στοιχεία σας ή στείλτε email στη διεύθυνση akisberg653@gmail.com . Oι αποστολές γίνονται μέσω ΕΛΤΑ και με αντικαταβολή. Το κόσμος είναι 12 ευρώ συν 3 ευρώ ταχυδρομικά έξοδα.

Σας ευχαριστώ

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ

Οι δικές μου παπαρούνες

(Οι δικές μου παπαρούνες)

Πόσα ακόμα να σας πω για πλαστικά λουλούδια

Τώρα που οι δικές μου παπαρούνες είναι ζωντανές

Ακούν τον άνεμο να πλησιάζει ανοιξιάτικος

Μετέχουν σε εικόνες

Κι όσο κι αν μάχεται στα χαρακώματα με το κακό η μοίρα

Φωτιά ταΐζουν οι αναβολές τις ώρες μου -

Αρκούμαι να κοιτάζω πώς χορεύουν οι τσιγγάνοι

Στο κέντρο από τη μεγάλη αγορά

Και γύρω τους τα κόκκινα παγκάκια.

Σκόρπιες ιδέες δίχως όρια, χωρίς ιδιοκτήτες καταστήματα

Υπάρχουν όντως ζυγαριές, κιλά, φτερά και ζάχαρη

Τα λόγω πένθους τα αμαρτωλά τα πονεμένα μάτια

Παιδιά - μόνο παιδιά

Κάποτε ανεβαίνοντας και βρίζοντας με χλιαρές φωνές

Αυτοί που φεύγουν, οι συνένοχοι, οι σύντροφοι

Μικρά Ασία - μέγα έλεος:

Αιγαίο, κρύβεις άφθονο το ερυθρό

Κάτω απ' τα γαλάζια σου σεντόνια.

Επέστρεψαν και φέτος οι δικές μου παπαρούνες απ' τον ουρανό

Πρώτα αγάπη - και αγιασμένες χορηγίες 

Προφανώς για να μαθαίνουν οι επόμενοι και οι απέναντι

Ότι υπήρξαν και ονόματα που ταπεινώθηκαν

Εντός προηγουμένων ημερών τού τόπου μας -

Μονόχρωμες ομπρέλες και βροχές πάρα πολλές

Σε λίγο τα κοπάδια των προβάτων θ' ανεβούν και πάλι στα πανύψηλα βουνά 

Κι ο χρόνος θα ανθίσει.

Ο χρόνος θα ανθίσει χείλη που θα είναι έτοιμα για φίλημα

Προνόμια για λίγους - πολύ λίγους.

Καρφώθηκα έτσι που παρατηρώ τα βάραθρα ψυχών

Και τις βδομάδες που πηγαινοέρχονται

Ή τα ενός λεπτού σιγή χωρίς κανέναν απολύτως λόγο:

Ωράριο που βασανίζει τον εγκέφαλο

Υπόγεια (μα νόμιμη) παραφροσύνη.

Θα ήθελα να μειωθεί το κόστος κάποτε

Και απολαύσεις πάλι στα θρανία να τις δω

Απέναντι από τα πάθη τού ορίζοντα

Του πιο μεγάλου τείχους απ' τα τείχη τής ζωής -

Δεν είχα τύχη ως εδώ ποτέ

Αλλ' έμαθα το πώς συμβαίνει να βυθίζονται για να σωθούν

Τα υπερσύγχρονα πολεμικά αεροπλάνα.

Βυθίσεις, τάφοι και ψυγεία από τα ηλεκτρικά

Γάμοι βραχύβιοι και αποτυχημένες λογικές

Τι είναι - τι δεν είναι

Τα έτοιμα τα πλαστικά κουπιά, τα ανθοστόλιστα γαμήλια κρεβάτια -

Ραντίσματα γονιμοποίησης δεν επιτρέπονται από τις ηθικές αρχές

Μεσημεριάτικες φωτιές, η Σμύρνη καταστρέφεται ξανά

Χωρίς επιστροφή οι δρόμοι οι οποίοι για αγίους προορίζονται

Στο τέλος οι ιδιοκτήτες τους εμπόροι.

Και όπου δρόμοι, γύρω τους οι δικές μου παπαρούνες

Τα συν, τα πλην και τα ωμέγα απ' τα ξύλινα συρτάρια μου

Γιορτές, πυροτεχνήματα, θυσίες ζώων – άνοιξη

Κατάρες και ευχές, θαλασσοταραχή, ζιζάνια πανέμορφα

Που ξέρουν πώς να πνίγουν με φιλιά τούς αλαζόνες 

Που ξέρουν πώς να αποσπούν δικαιοσύνη για την ομορφιά

Και πώς τού τάφους των αξίων να στολίζουν.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ

Απόσπασμα από το μυθιστόρημα: Ο άγιος εκδικητής

Ανάμεσα σε γνήσιες απογευματινές στιγμές απογειώνονταν, μετρώντας αποχωρισμούς και απουσίες, μετρώντας  πάνω του πληγές, πετώντας λόγια στα οποία δεν έβρισκε καμία σημασία στα σκουπίδια. Μάης και άνοιξη μετά από βαρύ χειμώνα. Καθόταν όρθιος, σχεδόν  στην κορυφή  ενός από του βράχους των Μετεώρων  κι αγνάντευε ένα ηλιοβασίλεμα κατακόκκινο, σχεδόν σαν ματωμένο. Παλιότερα ο ίδιος ήταν άνθρωπος, που λεν, παντός καιρού. Πια οι δυνάμεις του είχανε περιοριστεί σε μήνες καλοκαιρινούς, σε αρκετή από την άνοιξη, σε κάμποσο φθινόπωρο και σε συγκεκριμένες μέρες τού χειμώνα. Τα μάτια του είχανε στυλωθεί στον χώρο που τον καταλάμβανε ο ουρανός όπου και ήτανε κυρίαρχο το κόκκινο το χρώμα. Ένα ελπιδοφόρο αεράκι έκανε να σηκώνονται τα ράσα του και ύστερα να κουνιούνται, βοηθώντας παρέα με την αντηλιά και τη γενειάδα του να έχει η μορφή του κάτι το βιβλικό και ταυτοχρόνως βγαλμένο μέσα από τα σπλάχνα κάποιας από τις ελληνικές αρχαίες τραγωδίες. Ήτανε σαν να άλλαζε διαρκώς το πρόσωπό του: τη μια τυφλός Οιδίποδας, την άλλη Προμηθέας στον καυκάσιο τον βράχο, ύστερα Μωυσής απέναντι από το πέρασμα τής Ερυθράς Θαλάσσης, μετά Χριστός στων Ελαιών το όρος, ο ίδιος τιμωρημένος τιμωρός στο έσχατό του στάδιο, ούτε καλός, ούτε κακός ή και καλός μα και κακός αντάμα.

Στεκόταν αμίλητος, στεκόταν μόνος. Μπροστά του μόνο χρώματα και φύση - κι οι άνθρωποι πολύ μακριά, πολύ - πολύ μακριά απ' το δικό του τέρμα: Ήτανε ένας άνθρωπος ο οποίος είχε αφιερωθεί στην έννοια τής εκδικήσεως, δεν είχε επιτρέψει ποτέ τον εαυτό του ν' αγαπήσει, ήτανε όλος μια αποστολή: να καταστρέψει τους καταστροφείς τής οικογένειά του, φροντίζοντας να δώσει σε αυτή μία συνέχεια, θυσιαζόμενος ο ίδιος, νεκρός πριν απ' την ώρα του από τις τύψεις, Ορέστης μέσα στον εικοστό αιώνα, γνώστης τού αναπόφευκτου από τού παρελθόντος τα διδάγματα, γιαυτό και σιωπηλός και μόνος του απέναντι στη μοίρα.

“Κι η μοίρα είναι μια ευθύνη και αυτή. Είναι η πιο τεράστια ευθύνη, ένα φόρτωμα που διαρκώς επικαλύπτεται, μουσκεύει και βαραίνει. Αν δεν βρεθεί κανείς στα δίχτυα της δεν πρόκειται ποτέ να καταλάβει. Αργότερα, προς τον τερματισμό του, τα πράγματα θα τα κατανοεί διαφορετικά, θα εκτιμά πράγματα τα οποία είναι απλά, απλούστατα: έναν καφέ ελληνικό σε καφενέ μικρού χωριού, τη δημιουργία οικογένειας, μια σύνταξη, έναν αγώνα ποδοσφαιρικό, μία παρτίδα δηλωτής, ένα κουλούρι απ' τα στρόγγυλα, ένα παγκάκι πέτρινο στο κέντρο ενός πάρκου. Όλα αυτά, προς τον τερματισμό του κι αφού έχει σπαταληθεί εγωισμός και ενεργητικότητα κι αφού δεν σβήνει μια ζωή και φυσικά δεν σβήνεται, δεν μένει άλλο τίποτα από το να κοιτά τη φύση, τη λειτουργία και τα χρώματά της - δηλαδή τον εαυτό του, δηλαδή: ότι το πιο απόλυτα απόλυτο υπάρχει” μονολόγησε εσωτερικά κι επικεντρώθηκε στο να κοιτάζει έναν ασπροπάρη ο οποίος έκανε γύρους μπρος από το ηλιοβασίλεμα μ' ορθάνοικτα τα τεράστια φτερά του, κάνοντας προφανώς τις τελευταίες του προσπάθειες να βρει κάποιο ψοφίμι για να φάει πριν νυχτώσει.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ

Μήνας παράξενος ο Μάιος

Μήνας παράξενος ο Μάιος 

Τα 'χει αυτά ο Μάιος: Να μην αντέχεις όλα του τα χρώματα, να θες να εξαφανιστείς ή να κοιτάς απλώς αλλού - μέχρι να τελειώσει. Εικόνες, αλλεργίες και φωνές σε προκαλούν να λες “ φτάνει” τη μια και την επόμενη στιγμή να θες το κάτι παραπάνω, την υπέρβαση, τη θεραπεία. Ο ποιητής Τ.Σ. Έλιοτ στο ποίημα του “Έρημη χώρα” χαρακτηρίζει τον Απρίλιο ως τον σκληρό το μήνα. Αν ο Απρίλιος είναι πραγματικά ο μήνας ο σκληρός, ο Μάιος είναι ο μήνας ο παράξενος, ο αντιφατικός, αυτός που σου προσφέρει αφειδώς την ομορφιά επίτηδες, για να τον βαρεθείς, να θέλεις ύστερα να ξεράσεις από πάνω σου κάθε είδους λάμψη, ευωδιά και θύμηση: Παιδί σαν ήσουν, την έναρξη των παιχνιδιών και έπειτα τα ανοικτά τα σινεμά, τις εξετάσεις και τα φλερτ τα οποία εντέλει δεν μετατράπηκαν σ' αιώνιες αγάπες. 

Σαφώς και είναι μήνας αντιφατικός ο Μάιος, δεν είναι όμως σε καμιά περίπτωση διπρόσωπος, δεν είναι Ιανός (η Ρωμαίοι το προνόμιο της ομοιότητας με τον θεό Ιανό τον είχαν δώσει στον Ιανουάριο) - κι αυτό γιατί σπανίως επανέρχονται μετά από αυτόν μήνες με κρύο: Ουσιαστικά, ο Μάιος είναι ο μήνας που ανοίγει τον δρόμο προς την περισσότερη θερμότητα (ή και προς τον περισσότερο έρωτα) , δημιουργώντας προσδοκίες. Ακριβώς εκεί βρίσκεται η αδυναμία του: Στη δημιουργία προσδοκιών που συχνότατα δεν ελέγχονται - αργότερα, πολύ αργότερα τις ακολουθούν απογοητεύσεις οι οποίες γίνονται πανίσχυρες γιατί το βάθος του χρόνου παραμορφώνει περισσότερο τα πράγματα και η έκπτωτη πίστη ξεψυχά με δυνατούς σπασμούς και παρασέρνει.

Παρατηρώντας όλα αυτά κανείς, καταλαβαίνει ότι η πίστη και ο χρόνος είναι δυο έννοιες από αυτές που αρέσκονται στο να μονομαχούν μέχρι θανάτου - κι ο μήνας  Μάιος δεν αφήνει περιθώρια πολλά ενώ φροντίζει  να μεταβιβάζει τις ευθύνες του σε ύστερες χρονικές περιοχές, αποτελώντας απλώς ένα κλάσμα χρόνου το οποίο σου λέει: “Φίλε μου, πέρνα καλά μέσα σε τούτες τις στιγμές που σού χαρίζω”, μοιάζοντας έτσι με δημαγωγό, με κατασκευαστή πεντανόστημων γλυκών  από αυτά που σού χαλούν, με τον καιρό, τα δόντια.

Οπότε, μαζέψαμε ξανά λουλούδια την Πρωτομαγιά, φτιάξαμε και πανέμορφα στεφάνια, φιληθήκαμε, κάποιοι από εμάς παραβρεθήκαμε σε ολιγομελείς διαδηλώσεις - στην πραγματικότητα φυτέψαμε και πάλι σπόρους λησμονιάς  που θα φυτρώσουνε μετά από το τέλος τού καλοκαιριού, μαζί με τα πρώτα κρύα τής χειμερινής σεζόν και με τα πρωτοβρόχια.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ