Αμέρικα Αμέρικα

 

"Αμέρικα Αμέρικα"

Χρόνος απειροελάχιστος μπρος στην αιωνιότητα. Ζαφείρια και χυμοί εξωτικών φρούτων δένουν γιορτή και μοναξιά πάνω στο ίδιο δέντρο. Και η βροχή σαν όνειρο (χωρίς φεγγάρι), βουνά με σχήματα, θεσμοί με θύματα, στροφές τυφλές και αποφάσεις περιμετρικές - Αμέρικα Αμέρικα και το κοντέρ στο γύρισμα και η θυσία αφημένη στη σιωπή. Η πίστη φτιάχνεται και... φτιάχνεται...κι εγώ παλεύω με μολύβια και χαρτιά ακούγοντας κουδούνια σχολικά, βρίζοντας τρεις ολόκληρες γενιές όντας ο ίδιος άλλος.

ΑΠΌΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ 

Χριστός χρόνου αορίστου

 

"Χριστός χρόνου αορίστου"
Δεν είναι τα όπλα που σκοράρουν
Καημός μετρά και πάθος έρχεται
Θυμός περνά και χάρος χαίρεται
Σημαία ψηλά, βιτρίνες κι όνειρα
Κι ό,τι καταναλώνεται εικόνα ξεχασμένη Αυταρέσκεια - θεσμός, όνειρο του Ζαχαριάδη
Με τ' όνομα και με τ' αυτί στον τοίχο
Διψασαμε  για χάος, έρωτα και λέξεις
Για θετικές περιγραφές που κάποτε
Πάτησαν πόδι στα βουνά
Και μέτρησαν τα ξένα μονοπάτια.
Ήταν ψυγείο η βραδιά
Καύλας υπόλοιπο φαντάρου που απο έξοδο γυρνά
Μισό σβησμένο βλέμμα που κοιτα φθαρμένους φανοστατες.
Κι η πόλη καταπίνει το στρατόπεδο
Κι όσα χωριά δεν έκαψαν οι Γερμανοί στον Δεύτερο
Κάνουν ότι γιορτάζουν.
Πολλοί θα ήθελαν επανεξέταση
Μα στη  Θεσσαλονίκη  ο Χριστός
Γίνεται χρόνου αορίστου.
Απόστολος Βεργής

Το κατηγορητήριο

 

"Το Κατηγορητήριο"
Θροισματα και καθωσπρεπισμοι
Την ώρα που γλιστράει απ'τα χέρια το απόγευμα
Και ταξιδεύει μες στο μαύρο των σαράντα ημερών
Που ημερευουν όσα φεύγουν -
Αθώα και ακτημονα παιδιά αυτού του κόσμου
Που ήθη κι έθιμα τα μπέρδεψαν
Κι έχασαν τις ταυτότητες τους.
Εφτασε ο καιρός που υποβάλει μυστικότητα
Στον έρωτα και στις προσκυνηματικες πορείες
Καιρός φώτων μικρών
Φλας για τις επικίνδυνες στροφές και ούτε...
Ούτε βεράντες με μεγάλες βουκαμβίλιες
Ούτε κανάτες με παγωμένη λεμονάδα
Ούτε βαπόρια του ουρανού
Παρά μονάχα μνήμη - χρέος στην τέφρα των προγόνων
Και γιορτές στα όρια του πέναλτι
Πασπαλισμενες κατά την παράδοση
Με άχνη ζάχαρη
Αμύγδαλα και σαπουναδες.
Γιατί γίναμε έτσι - μπορεί και από μόνοι μας
Στη θεωρία στρατιώτες
Στην πραγματικότητα ρουφιάνοι
Ούτε καν έμποροι ή βιοτέχνες
Ούτε καν δίκαιοι αποτιμητες των προηγούμενων πολέμων.
Μάθαμε μόνο να γιορτάζουμε στα σκοτεινά
Αυτοκτονώντας όσους κάποτε τόλμησαν να ψάξουν για το φως
Υποβαθμίζοντας σύνορα σημασίας ζωτικής
Ρίχνοντας γέφυρες και σκάλες - οπως του πύργου της Βαβέλ
Κοντανασαινοντας όπως οι αθλητές των εκατό
Υστερ' από τερματισμούς αποτυχίας.
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ

Μη φοβάσαι

 

"Μη φοβάσαι"
Κάποτε πέρναγα το κόκκινο για μπλε.
Τώρα περνώ απ' τα στενά της νοσταλγίας και δακρύζω.
Έχω αφήσει πίσω μου θορύβους και ιδέες
και έχω φτάσει να πιστεύω σε δύο χέρια και δύο μάτια που με πρόδωσαν
και στη ραδιοφωνική φωνή που με καλεί να μη φοβάμαι.
Κι όμως εδώ καράβια δεν υπάρχουν
ούτε και Σμύρνη ούτε κι αχινοι -
είναι πιο βολικές οι προετοιμασίες στη στεριά τώρα που πιο νωρίς νυχτώνει.
Και από το ραδιόφωνο να απλώνεται το "μη φοβάσαι",
το ελιξήριο του αύριο και του φιδιού που σερνεται απολυμαντικά
πηγαίνοντας να απολαύσει και αυτό  του ύπνου τη σοφία.
ΑΠΌΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ

Παρένθεση

 

"Παρένθεση"
Είναι όπως να απολαμβάνεις ζεστό πικρό καφέ πρωί πρωί ύστερα από έναν γυρισμό σε παιδικό σου έρωτα, όπως ένα τραγούδι για σεσημασμενους  της ονειροπόλησης, ένα ψέμα που περπατάει σαν τη γάτα, ένα φθινόπωρο επάνω στο κιτρίνισμα του, κάποιες στιγμές φυγής αντάμα και αυτογνωσίας που στην τσέπη σου υποχρεωτικά να απομένουν αυτά που υπεραγαπάς.
Παρένθεση λοιπόν, μια απλή παρένθεση όμοια επανάσταση με λίγο βάθος, στα ρηχά, στα γρήγορα, fast food (που λένε) και μια πολυθρόνα για ανάπαυση εμπειριών, χρησμών και οργασμων πάνω που σου 'χουν κόψει την ιδέα του τσιγάρου που δεν το τόλμησες κι αντί γι' αυτό έτρεξες και αγάπησες, φίλησες και μετά έπιασε βροχή έτσι που να σου έχουν μείνει πλέον μόνο ένα άδειο μισοκατεστραμμένο κάστρο κι ένα μονόχρωμο φουστάνι της που το κοιτάς και χαίρεσαι ελπίζοντας στην ύπαρξη και άλλων οριζόντων.
Ο φόνος σου όμως έχει συντελεστεί πριν από αρκετές δεκαετίες.
ΑΠΌΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ

Μετά τον τελευταίο χορό

 

"Μετά τον τελευταίο χορό"
Ψεύτικες ώρες, ψεύτικα θαύματα και ψεύτικες επιστροφές
Κι όλα αυτά τελειώνοντας
Στην ένταση ενός απότομου φθινοπωρου
Όταν κλείνεις την πόρτα σου και ονειρεύεσαι
Όλα αυτά που θα θελες να ζήσεις.
Είναι ένας τελευταίος χορός - σενάριο
Για ξεχνάς ότι σ' απογοητεύει
Ή ο καλός ο λόγος
Ή ο λαγός που δεν τον πέτυχες με τη σφεντόνα σου
Ο όχλος, το πονηρό το πνεύμα, οι στροφές
Κλειδιά στα χέρια σου για να κλειδώνεσαι
Να λες δεν θέλω και να τη βρίσκεις με τα προϊόντα sugar free
Στον τελευταίο σου χορό
Στα τελευταία βήματα του.
Κι άντε μετά να σβήνεις φώτα
Να κοιμάσαι, να παραμιλας στον ύπνο σου
Να εύχεσαι κανείς να μην σ' ακούει -
Πόση ντροπή ακόμα για κάποιες αστοχίες σου
Πόση ακρόπολη να θυσιάσεις
Για να περάσεις το ποτάμι που δεν έχει γυρισμό
Σου  είπαν κάποτε για κάποιο άστρο
Σου είπαν ψέματα πολλά
Στήσανε παραστάσεις πλούσιες για χάρη σου
Σε μέτρησαν, σε κέρδισαν.
Άσε κι αυτή τη νύχτα να σε πάρει μακριά
Ξέχνα ότι μπορείς
Και κάνε σινεμά ότι σου περισσεύει.
ΑΠΌΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ

Κίτρινη εποχή

 

"Κίτρινη εποχή"
Δρόμοι και ως προσωρινά αποτελέσματα και ανθρωποι φλεγόμενοι μονάχοι τους να αντιδρούν για λίγες ώρες μόνο. Κίτρινη εποχή τής αγρανάπαυσης κι εσύ να κάθεσαι και να επιβιώνεις. Προσαρμογή το λεν και άλλα τέτοια το ακολουθούν, μαγνήτες ως ανάγκες (για την συνοχή) όταν τα όχι  συνιστούν μια ιδεολογία - λίπασμα για τον πρωινό καφέ και ότι πέρασε να χει θαφτεί ταχύτατα κάτω από κάρβουνο και θειάφι.
Φόβος ιεροεξεταστής αρχιερέας έρχεται με φόρα, σκουπίδι από και για τα πανηγύρια, ηλιοφάνεια, ξεπετα σε μπουρδέλο, ο κόσμος ανεξέλεγκτος και τα τηλέφωνα κατεβασμένα όπως πάντα. SOS για λιγοστούς, για τα πουλιά που είναι ανεπιδεκτα μαθήσεως, για τις παρθένες σκάλες και για τους απεργούς που δεν πρόλαβαν να παρελάσουν μπροστά στις πύλες του παράδεισου προτού η περιφρούρηση Αγίων και Αγγέλων επανέλθει.
1204 μετά Χριστόν η κάπως έτσι - βία στη βία των εξουσιών - κοίταξε να προλάβεις να καταταχθείς προτού γραφτεί ο πρόλογος τού τέλους.
ΑΠΌΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ "

Σεπτεμβριανο

 

"Σεπτεμβριανο"
Παρέα με μισό φεγγάρι μέσα στον κόσμο τριγυρνώντας χάνομαι . Σεπτέμβριος, μήνας μεταβιβάσεων από χαράκωμα σε χαράκωμα και από τον ουρανό στις βασικές μας τις αρχές που λέει και το τραγούδι. Κι ύστερα μάζεμα παιχνιδιών απ'τις αυλές, σκουντιγματα για να μην κοιμηθεί κανείς, φωτογραφίες περίπου ανεστιαστες από τη δεκαετία του εβδομήντα, λέξεις στεγνές, φράσεις στενές, κατάστιχα και κόκκινα φουστάνια αφόρετα, τού κουτιού, φτιαγμένα για παράσταση που δεν ανέβηκε γιατί  ο πύργος από τραπουλόχαρτα γκρεμίστηκε από το πρώτο μελτεμακι. Έγινε έτσι και χαθήκαμε μετά, έγινε έτσι και τα μαύρα σου μαλλιά μπλέχτηκαν σε αγκάθια καθώς ανέμιζαν απολαμβάνοντας δροσιά στη σιγαλια νυχτερινού τοπίου. Και από τότε μίσησα τους τέσσερις τροχούς, έμαθα να και δύσπιστος, να βρίσκω τρύπες και να φτιάχνω άμυνες κατά πρόσωπο, με την ευθύνη του δημιουργού τυλιγμένη σε σημαία ευκαιρίας και τις διαφημίσεις γύρω να με κάνουν να πιστεύω σε θεούς και δαίμονες (όπως και συ), να αγοράζω, να πετάω κι εντέλει να σκουριάζω μαζί σου κάπου πολύ μακριά στην Άπω Ανατολή σε παρακμιακό λιμάνι.
ΑΠΌΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ

Στο κύκλωμα

 

"Στο κύκλωμα"
Τα καλοκαίρια γράφουν τις ιστορίες τους (αυτό - αναφορικά) κι εσύ άντε μετά να συνηθίσεις να θυμάσαι αρχιτεκτονικές ωμότητες με κεντρική ιδέα την ελευθερία, απογεύματα γεμάτα με φωνές πουλιών που εντέλει κάποτε σε έκαναν να ορεγεσαι παύσεις ενίοτε μεγάλες και να κρατάς στα χέρια σου προγράμματα παλιών ροκ συναυλιών μαζί με καρδιά, ψυχή και άλλα τέτοια. Τώρα στο δρόμο επάνω σε μια βέσπα, με νεολαία και διαφορετικούς νταλκαδες γύρω σου,  με κίτρινες ευχές που 'χουν εμβέλεια το πολύ καμιά εικοσαρια μέτρα, όσο περίπου είναι η νέα σου υφήλιος, κάτω από έναν ήλιο που θολώνει τους ορίζοντες και τη ζωή σου. Όπως λενε και οι παλαιοτεροι: Επανεκκίνηση, να γεννηθείς ξανά, να μεγαλώσεις πάλι, να ζήσεις και να διδαχτεις, να φας άλλες τόσες χυλοπίτες, να ξεχαστεις στα βότσαλα μιας ακρογιαλιάς, να διανυκτερεύσεις σε μπλε ξενοδοχείο, να συνουσιαστεις, να κλάψεις, και να νικήσεις και να νικηθεις, να μπεις σε κύκλωμα με βάση αμερικανικού τύπου δυο πόδια, δυο χέρια, μια σαπισμενη μέση και (για παρηγοριά σου) κάποια ευγενικά (που λένε) συναισθήματα.
ΑΠΌΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ

Κοντά σε μιαν άλλη βροχή

 

"Κόντρα σε μιαν άλλη βροχή"
Απέφυγε την παρακμιακή πλευρά ενός θόλου απογεύματος χτυπώντας πάνω σε μια κόγχη τον αγκώνα του, έχοντας πια ένα προσωρινό σημάδι πάνω του που για τον ίδιο σήμαινε εξαίρεση ή και το θάρρος κάθε προσωπογραφίας.Ταχατες αντίσταση • από εκεί και πέρα άνθρωπος για ανθρώπους και αρκετά πουλιά απέναντι του να βγάζουν ακατάληπτες κραυγές• από εκεί και πέρα και η ειρωνεία που συντηρεί τους γνήσιους ποιητές στις εποχές της ξηρασίας.
Κάθισε σ' ένα απλό παγκάκι ( ή μήπως ήταν θρόνος;) και το μέλλον απελευθερώθηκε από τα ενδύματα της σιγουριάς, δείχνοντας προς τη σκοτεινή πλευρά της ζωής, προς μια απαγορευμένη (για κάποιους χαζοχαρουμενους) ζώνη• που όμως είναι εκείνη που παράγει σιλουέτες, σκληρά μέταλλα, γενναίους πολεμιστές, ηλίθιους ερωτευμένους, λογάδες στοχαστές και κυνηγούς της φαντασίας.
"Είναι αστεία η ζωή, ειδικά όταν σε αντιμετωπίζουν σαν ανύπαρκτο" σκέφτηκε κι άνοιξε μια ομπρέλα που κρατούσε για ώρα ανάγκης.
Και έβρεξε. Έβρεξε αστέρια, έβρεξε άγιες μορφές, έβρεξε ιστορία, έβρεξε φύλλα φθινοπωρινά, έβρεξε του Ικάρου τα φτερά, έβρεξε απιστία...
ΑΠΌΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ

Κατόπιν εορτής

 

"Κατόπιν εορτής"

Το τέλος κάθε γιορτινής περιόδου μοιάζει με τίμημα που πληρώνεται για να θυμίζει.

Ύστερα μάζεμα, παιχνίδια άλλου τύπου, τύψεις, κοντρόλ που έρχονται στιγμές που δείχνουν τη μικρότητα του κόσμου, το δήθεν, το ανάμεσα, το αναμασημα κάθε υποκουλτούρας υποθετικής.

Και τα παιδιά με τα πρησμένα μάτια στην απέξω προφανώς, στολίδια άνευ αμοιβής, ευγενικά κορόιδα στην υπηρεσία ενός εκκρεμούς που κινείται μεταξύ της απουσίας και της ύπαρξης, ευγενικά κορόιδα που την τρώνε από πίσω, ευγενικά κορόιδα που συστέλλονται, που ούτε μιλούν, ούτε και δείχνουν την υπεραξία που λαμβάνουν οι κατά καιρούς ανοησίες.

Άλλωστε πια είναι κατόπιν εορτής - αλλά τα γλέντια είναι στον ουρανό γραμμένο να συνεχιστούν και με ή και χωρίς - τόσοι πολλοί απόντες πια από τα φινάλε, κανόνας βασικός όλων των εποχών, κανόνας που διαιρεί, που τσαλαπαταει, που διαρκεί και χτίζει πύργους γυάλινους ή και μαλαματένιους.

Πια φεύγουν και οι τελευταίοι επισκέπτες, πια κρίνονται και οι κρινοντες, πια και η Παναγιά η ίδια παίρνει το δρόμο για την ξενιτιά - παιδιά του χρόνου πάλι.

ΑΠΌΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ

Κατά την ανασυγκρότηση ενός προσκυνητή

 

"Κατά την ανασυγκρότηση ενός προσκυνητή"
Από μικρός συνήθιζα να παίζω με καθρέφτες.
Μια απλή μετακίνηση και όλα άλλαζαν -
Άτιμες οπτικές γωνίες.
Τα καλοκαίρια παρατηρούσα τους παραθεριστές
Να τηγανίζουν πιπεριές δίπλα στη θάλασσα
Πεζός εκεί που έσκαζαν τα κύματα
Που έφερνε ο καύσωνας
Και μελαγχολικός για κείνη τη μελαχρινή
Με το κοντό φουστάνι.
Άξονας μου μια σειρά μεταμορφώσεων:
Ένα φτερό περιστεριού σε ζαρι
Μια παλιά αξίνα σε τροχόσπιτο
Ένας ιστός αράχνης σε πλυντήριο
Μια άγκυρα σε Παναγία.
Πολλοί με είδαν έτοιμο
Πολλοί κατάλαβαν πως άλλα ήθελα
Ειδικά όταν αντιμετώπισα τη μιζέρια
Αρκετών κοινών μεσημεριων του Ιουλίου
Μες στην πόλη
Συνήθως άγουρος, προσμενων και ταχυδακτυλουργός
Αδιάφορος για σμήνη ηλίθιων που με προσπερνούσαν:
"Καλό σας ταξίδι άρχοντες
Ποτάμια, λίμνες, θάλασσες
Δικά σας βιλαέτια.
Αφηστε μου μονάχα μια πορεία
Να πάω κι εγώ να προσκυνήσω το ανέφικτο
Να χω να πω και άλλα στην απολογία μου
Και να πετάξω στη χαράδρα το καπέλο μου
Όταν θα έρθει κείνη η στιγμή.
ΑΠΌΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ

Ερχόμενος

 "Ερχόμενος"

Έρχεσαι, έρχεσαι πληγωμένος 

Διαφορετικά από παλιότερα το πιάνεις το μολύβι 

Και από πού να ξεκινήσεις - διαψεύσεις 

Και πού να φτάσεις όντας ώριμος

Μα ζωντανός ανάμεσα σε ζωντανούς 

Και τόση ομορφιά στα όρια του ακτίστου.

Χορεύεις, χορεύεις κι έρχεσαι 

Ο μετά-ερωτας κρατά το χέρι σου σφιχτά 

Παρών ξανά δεν αστειεύεσαι 

Χωρίς σταματημό μαζεύεις εμπειρίες.

(Μαζεματα - για επαλήθευση αγάπης).

Οι κήποι περιμένουν άνοιξη 

Απαρατήρητος περνάς ανάμεσα τους

Εργάζεσαι, πονάς, θέλεις ν' ανέβεις πιο ψηλά 

Τον αγαπάς τον κόσμο 

Χώμα βλέπεις να γίνονται τα φύλλα 

Σαν μέσα σ' όνειρο στρατιώτη ηττημένου

Ξέρεις τι γίνεται στον κάμπο

Ξέρεις και από ψεύτικους ανθρώπους.

Σε τελική ανάλυση πονά το ψέμα πιο πολύ απ' την απόρριψη 

Και είναι ανακούφιση μία φυτεία με αμυγδαλιές 

Που τραγουδούν, σε δείχνουν 

Και σου λένε:

Είσαι.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ 

Μεταβαλλόμενος

 "Μεταβαλλόμενος"

Θυμάσαι το όνειρο;

Θα 'ταν πρωτοτυπία ένας αποχωρισμός της μνήμης 

Αναχωρητισμος απ' τον παρόντα δρόμο 

Που πάνω του λιώνει η βροχή καμένο λάστιχο 

Κι εσύ παρόλη την κακομοιριά σου

Βρίσκεις και χρόνο να θαυμάζεις τη ζωή.

Η γη σου μιλάει 

Μα πώς να συνεννοηθείς μαζί της

Σε μία γλώσσα άγνωστη για σένα 

Που δεν έμαθες να διοικείσαι 

Χάνοντας θάρρος 

Όμως κερδίζοντας ποιήματα στη λοταρία 

Που τα χαρίζεις απλόχερα και ξέγνοιαστα 

Σαν το Χριστό που συγχωρούσε γενικώς.

Και πέρα από την πραγματικότητα η οπτική σου

Βλέπεις βρεγμένα αντικείμενα και καταλαμβάνεις γέννηση 

Ακούς να σου μιλάνε για το παρελθόν και καταλαμβάνεις λύσεις εύκολες 

Βλέπεις σειρές αυτοκινήτων και καταλαβαίνεις επικείμενη χρεοκοπία.

Γεύεσαι πάθος - νιώθεις όλη την αλμύρα του

Αστικοποίηση δια των φροντιστηρίων 

Λες ναι - για λόγους ευγενείας -

Θα πας χαμένος συντηρώντας τον παλιό σου κόσμο 

Καθόλου άγιος, ούτε φαντάρος, ούτε και μεγαλοαστος

Στην κρίσιμη ακριβώς την ώρα 

Που από βασαλος καταλήγεις σκέτος καλλιεργητής 

Η κατασκευαστής φθηνών αρωμάτων 

Ή έστω οδηγός μπουλντόζας.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ 

Με τη μισή χαρά

 "Με τη μισή χαρά"

Με τη μισή χαρά -

Η άλλη μισή σε πάγκο ιχθυοπωλειου βρωμερό.

Θα γίνει ότι είναι να γίνει 

Και θα συνεχίσω να θαυμάζω όμορφες κοπέλες 

Αλλάζοντας και όχι αλλαλαζοντας -

Πριν απ'το μεσημέρι γεννηθης 

Με την ακρίβεια της σχετικότητας 

Ραμμένη πάνω στο κορμί μου.

Τα χρώματα της νύχτας 

Δουλεύουν σαν τα χώματα οικοδομής - υπό ανέγερση 

Υπάρχουν κι άγονται και φέρονται 

Μέχρι το τέλος μιας αποστολής 

Σ' απόμερο χωράφι.

Πρόλαβαν κι έκλεισαν τα μαγαζιά 

Και έγινε Σαββατοκύριακο τής εφηβείας 

Και καληνύχτα και "σ' αγαπώ"

Γραμμένο μ' άχνη ζάχαρη 

Επάνω σε ληγμένη βασιλόπιτα 

Για την τιμή των όπλων.

Είναι ένα όνειρο, τίποτα περισσότερο 

Είναι μια κοροϊδία τής εμπιστοσύνης 

Ένας βιασμός της πραγματικότητας 

Από κάποιους στίχους ρομαντικούς κι ανεύθυνους 

Ομοίους με πυροτεχνήματα γάμου 

Ίσως και αποτυχημένου.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ 

Κατάσταση πριν από την πολιορκία

 "Κατάσταση πριν από την πολιορκία"

Βαθειά πελάγη και ταξίδια ναυτικών απ' τα παλιά 

Λιμάνια με τεράστιες κοτρώνες στις προβλήτες 

Για ασφάλεια - λέει 

Στα μέρη μου μόνο η νυστα κάνει προκοπή 

Όσο για μας: Μάθαμε

Μάθαμε να συνεννοούμαστε με τα ρολόγια περιμένοντας 

Περιμένοντας το άλογο που κουβαλά τον τελευταίο μονομάχο.

Μ' άφησε το ταξί στη διασταύρωση

Έγινα πια, ωρίμασα - ταχατες 

Και βλέπω με μεγάλη άνεση πίσω απ'τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα 

Γλέντια, κοιταγματα και μοιρασιες 

Αφηρημένη τέχνη, συνταγές μαγειρικής, σεξ κι αναλγητικά 

Ότι πουλιέται εύκολα και ότι δεν πονάει.

Προς Θεού ουτ ' ανηφόρες, ούτε και σταυρούς 

Απέχουμε ακόμα από τους έσχατους καιρούς 

Λέει ο όχλος πάλι.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ 

Κατά την αποχώρηση

 "Κατά την αποχώρησή'

Από τη στάχτη ή από την ποίηση;

Στο φινάλε αποχώρησα εγκαίρως από το παιχνίδι τής σιωπής 

Κι έζησα απροστάτευτος πίσω από λευκά συρματοπλέγματα

Και τώρα που ακούω τις καμπάνες να χτυπούν χαρμόσυνα 

Πατάω φρένο και χαμογελώ 

Και βλέπω αρκετές γραμμές ζωής να συνωστίζονται 

Να ψάχνουν για σφραγίδες.

Ανάγκη να τελειώνουμε με τις γιορτές 

Υποσχέθηκα, υποσχέθηκες

Ισοπαλία, ισοσκελές τρίγωνο 

Στον έλεγχο μηδέν - μειλίχιοι φυγάδες 

Μονάχοι άνθρωποι σοφοί 

Με την ανωνυμία τους κερδίζουν ουρανούς 

Και αποταμιευουν ραβδισμους 

Από την εξουσία.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ 

Υπό πίεση

 "Υπό πίεση"

Γιατί σε τελική ανάλυση 

Γινόμαστε σημαντικοί 

Από τ' απομεινάρια μας:

Σκουπίδια ονείρων και αντώνυμα αστέρια 

Έντεχνα ουρλιαχτά τζαζ τραγουδίστριας 

Σε υπόγειο μπαρ

Που μέσα του οποίος μπει βλέπει αλλιώς 

Φιλοσοφεί και ερωτεύεται 

Ξεχνιέται και δημιουργεί αυτά που δεν υπάρχουν.

Ποιος θα το βρει τα δαχτυλίδι;

Η ανομβρία πρόσθεσε αγωνία μπόλικη 

Εις το όνομα του Πατρός και του Υιού...

Λίγοι καταλαβαίνουν πια 

Πώς οι καμπάνες του Εσπερινού 

Εκπέμπουν τέχνη.

Οι δρόμοι με ορεγονται 

Η πίστη θέλει να με μοιραστεί 

Με ταπεινότητα υπάρχω στη ζωή 

Η λήθη αποκουμπι μου 

Και οι περαστικοί τυφώνες 

Γλαφυρά μολύβια 

Για να γράφω ιστορίες.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ 

Την ώρα τής Ανασυγκρότησης

 "Την ώρα της Ανασυγκρότησης"

Απ'το παράθυρο εικόνες - πεταμένες στα σκουπίδια 

Το βραδυνό αεροπλάνο πέρασε - από συνήθεια 

Τάραξε τον καφέ μου - με λέξεις εσωτερικές 

Την ωρα της Ανασυγκρότησης - εκ τού προχείρου.

Δεν είναι και πολύ το κρύο έξω 

Μετά από την αλλά φρουράς 

Το κάστρο πλέον άχρηστο.

Ως και τα μαγαζιά είναι κλειστά 

Ανατροπή και φωτεινές επιγραφές 

Με λάμπες από νέον -

Γιατί έξω να βγω;

Γιατί να κλάψω πάλι;

Οι απορίες ίδιες με τις χθεσινές 

Και ούτε καν βιώματα - ως αφορμές•

Η ιστορία κλαίγεται σαν τρισαθλια ζητιάνα•

Μεταξύ μας είναι δίκαιη η μοιρασιά - ταχατες της μοναξιάς.

Κρατώ στο χέρι μία τράπουλα 

Και από μέσα μου σφυρίζω 

Σκοπούς απ'τη μεγάλη επανάσταση -

Αλίμονο, χωρίς την ύπαρξη κάποιου είδους ιδιοκτησίας 

Δεν αλλάζει ο καιρός 

Κι ο βάλτος είναι είδηση βγαλμένη 

Από την κατάψυξη τού ουρανού -

Ακόμα δύο ώρες μένουν 

Ως το τελευταίο δρομολόγιο 

Προς τον επάνω κόσμο.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ 

Τελετή έναρξης

 "Τελετή έναρξης"

Σχισμή στο χρόνο 

Συμβολισμός μιας αμφίδρομης ανάγκης 

Για επικοινωνία.

Κρύα μέρα, όχλος και αποφάσεις 

Αυτό, το άλλο, το ξινό 

Κι όμως δεν είδαμε 

Μείναμε στην αναμονή 

Κλάψαμε από τύψεις 

Για το καταπράσινο χορτάρι 

Για τα χιλιόμετρα των παρελάσεων 

Για την τιμή της εντιμότητας 

Όταν αρχίζει ο αέρας να φυσά.

Ακούστηκαν τα ταμπούρλα 

Και υψώθηκαν τα λάβαρα 

Ήρθανε φύλλα κίτρινα απ'την Ανατολή 

Ακούστηκε από φωνή αερικου κάποιοι Πιστεύω 

Γύρισα το μεγάλο πόμολο 

Κι ή ταν ακόμα μέρα

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ