"Χριστός χρόνου αορίστου"
Δεν είναι τα όπλα που σκοράρουν
Καημός μετρά και πάθος έρχεται
Θυμός περνά και χάρος χαίρεται
Σημαία ψηλά, βιτρίνες κι όνειρα
Κι ό,τι καταναλώνεται εικόνα ξεχασμένη Αυταρέσκεια - θεσμός, όνειρο του Ζαχαριάδη
Με τ' όνομα και με τ' αυτί στον τοίχο
Διψασαμε για χάος, έρωτα και λέξεις
Για θετικές περιγραφές που κάποτε
Πάτησαν πόδι στα βουνά
Και μέτρησαν τα ξένα μονοπάτια.
Ήταν ψυγείο η βραδιά
Καύλας υπόλοιπο φαντάρου που απο έξοδο γυρνά
Μισό σβησμένο βλέμμα που κοιτα φθαρμένους φανοστατες.
Κι η πόλη καταπίνει το στρατόπεδο
Κι όσα χωριά δεν έκαψαν οι Γερμανοί στον Δεύτερο
Κάνουν ότι γιορτάζουν.
Πολλοί θα ήθελαν επανεξέταση
Μα στη Θεσσαλονίκη ο Χριστός
Γίνεται χρόνου αορίστου.
Απόστολος Βεργής
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου