ΝΕΟ ΒΙΒΛΙΟ: ΦΟΒΑΜΑΙ ΚΑΘΕ ΑΥΓΟΥΣΤΟ
Με χαρά σας παρουσιάζω το νέο μου βιβλίο. Είναι μια ποιητική συλλογή σύγχρονου προβληματισμού. Για να αποκτήστε αυτό το βιβλίο στείλατε μου μέιλ στη διεύθυνση akisberg653@gmail.com ή μήνυμα στο μέσετζερ του Facebook.
Ευχαριστώ πολύ
Απόστολος Βεργής
“Έγκλημα και τιμωρία”
Έγκλημα και τιμωρία, το εμβληματικό μυθιστόρημα του Φιοντόρ Ντοστογιέφκι βρίσκεται πάλι στην επικαιρότητα εξ αιτίας δυο περιστατικών που απασχολούν τις τελευταίες μέρες την ελληνική κοινωνία. Μιλώ για τον θάνατο του λαϊκιστή (στην καλύτερη περίπτωση) δημοσιογράφου Γιώργου Τράγκα και για την αποκάλυψη ενεργειών σεξουαλικού ρεβανσισμού μέλους τού πάνελ τής εκπομπής Ράδιο Αρβύλα.
Και στις δυο περιπτώσεις προηγήθηκε από τούς πρωταγωνιστές δριμεία ρητορεία ηθικότητας και αντισυμβατικότητας. Ο ένας πήγε στον άλλο κόσμο τζάμπα (τζάμπα είναι ο εμβολιασμός), παρασέρνοντας όμως κι άλλους στον μη εμβολιασμό, στο θάνατο ή στα μεγάλα προβλήματα και ο άλλος προέβη σε ποταπές πράξεις τις οποίες κατήγγειλε όταν αφορούσαν άλλους. Τής βλακείας και τής υποκρισίας δηλαδή.
Έγκλημα και τιμωρία, εγκλήματα και τιμωρίες, ειδικά όταν οι τιμωρίες γίνονται στο εδώ και τώρα – η σπουδαία λαϊκή ποιήτρια Ευτυχία Παπαγαννοπούλου αντλώντας έμπνευση από τις εμπειρίες της με δύο μόνο στίχους μας δίνει σαρκαστικά το επιμύθιο: Κανένας δεν μου φταίει για το χάλι μου, σπάσιμο θέλει το κεφάλι μου. Γιατί οι πιο ισχυρές τιμωρίες έρχονται από την πραγματικότητα και πρέπει να αντιμετωπίζονται με ταπεινότητα από εκείνους τούς οποίους αφορούν, με ελάχιστα λόγια – σε τέτοιες περιπτώσεις η επίθεση δεν είναι η καλύτερη άμυνα, η καλύτερη άμυνα είναι το συμμάζεμα και το σεμνότερο και δημιουργικότερο μέλλον.
ΑΠΌΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΉΣ
ΑΝΑΝΈΩΣΗ
Εκλογές, εκλογές, εκλογές παντού, εκλογές για την ανάδειξη πρωθυπουργών, εκλογές για την ανάδειξη δημάρχων, εκλογές για την ανάδειξη μελών δεκαπενταμελών μαθητικών συμβουλίων στα σχολεία, εκλογές για σωματεία, για συλλόγους, ακόμα και για τα ριάλιτι των τηλεοπτικών μας καναλιών. Εκλογές οι οποίες μια από τις πιο βασικές διαδικασίες τού δημοκρατικού πολιτεύματος. Βέβαιος το θέμα είναι εντέλει το τι προκύπτει από αυτές καθώς κάθε επιλογή που γίνεται συνοδεύεται από ελπίδες μα και από ευθύνες. Ελπίδες που επαληθεύονται ή φευ γίνονται γκιλοτίνες για ολόκληρους λαούς με πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα τον γερμανικό λαό του 1932 που με το 37,27% που είχε δώσει στο εθνικοσιοσιαλιστικό κόμμα έδωσε πάτημα στον Χίτλερ να επιβάλλει την δικτατορία του.
Τα πάντα είναι επιλογές, προσφορά, ζήτηση, λόγια, μάρκετινγκ κτλ. Όλοι αυτοί οι παράγοντες λειτουργούν πάρα μα πάρα πολλές φορές προς λάθος επιλογές. Επιλογές όμως, επιλογές των ψηφοφόρων που κακά τα ψέματα φέρουν ακέραια την ευθύνη τής επιλογής ενός κακού αρχηγού, ενός κακού κυβερνήτη, ενός κακού δημάρχου κοκ. Το “μας γέλασαν” είναι απλοϊκό και στο τέλος της ημέρας δεν υφίσταται, υφίσταται όμως το “ας προσέχατε” .
Από την άλλη πλευρά στην απολυταρχία δεν υπάρχουν τέτοια “μα και μου”, εκεί τα πάντα είναι κάθετα, η εξουσία είναι εξουσία, η εξουσία αποφασίζει για τα πάντα, η εξουσία αποφασίζει και για ότι έχει να κάνει με τα της διαδοχής της. Πλην όμως ταυτόχρονα παίζει και στην κυριολεξία το κεφάλι της, δεν υπάρχουν επόμενες εκλογες και ομαλές διαδοχές, υπάρχουνε κινήματα, επαναστάσεις και κομμένα κεφάλια κι άψυχα κορμιά βασιλιάδών, αυτοκρατόρων, δικτατόρων, γενικών γραμματέων κτλ.
Αλλά και η εξάπλωση των εκλογών σε κάθε κοινωνικό τομέα δραστηριοτήτων δημιουργεί τοπία αναρχίας όπου ένα και μόνο παράλογο αποτέλεσμα μπορεί να εξαφανίσει μια κοινωνία ή μεγάλα μέρη αυτής, ειδικά στις μέρες μας που κυριαρχούν η παραπληροφόρηση, η μαζικότητα σε ιδεοληψίες, η θρησκοληψία, η αγυρτεία κτλ. Μήπως είναι πια προφανές ότι ήρθε ο καιρός να επιστρέψει στην κοινωνική μας ζωή το μέτρο;
Όλες αυτές τις σκέψεις μου τις έγραψα με αφορμή τις εκλογες τού ΚΙΝΑΛ. Το αποτέλεσμα που φαίνεται να προκύπτει από αυτές είναι κάτι για το οποίο φωνάζω χρόνια: ΑΝΑΝΈΩΣΗ, ανανέωση παντού, διαρκής ανανέωση, ανανέωση γιατί η ανανέωση σπρώχνει την δημοκρατία προς τα εμπρός, κάνει τον πολίτη να θέλει να μετέχει, να μη βαριέται, να μην σιχαίνεται. Στην περίπτωσή μας όμως θα έχουμε την ανανέωση που περιμένουμε; Θα δείξει.
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ - ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ
“Νοσταλγιομανία”
Δύο από τα πιο, ας πούμε, πετυχημένα μυθιστορήματά που έχω γράψει, με μέτρο την αποδοχή από το κοινό, είναι το “Ονειροπόλο παιδί” και η “Μαρίνα”. Είναι δύο μυθιστορήματα με κοινό βασικό τους συστατικό την νοσταλγία. Το να προτιμά ο κόσμος παρελθοντική λογοτεχνία είναι κάτι που παρατηρώ να συμβαίνει γενικότερα και με βιβλία άλλων συγγραφέων αλλά και στην τηλεόραση και στο σινεμά, με τις σειρές και τις ταινίες που αφορούν το παρελθόν να πρωταγωνιστούν στην δημοφιλία.
Ζούμε μια εποχή νοσταλγιομανίας, με τα μόνα σύγχρονα έργα που να συγκρίνονται σε αποδοχή να είναι κάποια αστυνομικά μυθιστορήματα, κάποιες αστυνομικές ταινίες και σειρές τς τηλεόρασης και τα τραγούδια τραπ που είναι σκέτη μόδα. Γιατί συμβαίνει αυτό;
Μήπως παλιότερα ζούσαμε πιο καλά (ανθρώπινα), παρά τις πιο δύσκολες συνθήκες και τα πάθη (πολιτικά και άλλα);
Μήπως φταίει η νοσταλγία λόγω ηλικίας (περί τα 50 έτη) του μέσου καταναλωτή (αναγνώστη, τηλεθεατή, σινεφίλ κτλ) για τα παιδικά του χρόνια;
Μήπως φταίμε κι εμείς οι δημιουργοί, οι συγγραφείς κυρίως, που όταν γράφουμε για το παρελθόν γράφουμε πιο ελεύθερα καθώς το να γράφει κανείς για το τώρα έχει το ρίσκο να μην γίνονται αποδεκτές οι θέσεις του από μέρος (μικρό ή μεγάλο) του κοινού;
Μήπως οι προηγούμενοι είχαν πιο πολύ ταλέντο και δημιουργικότητα κι αυτό καπελώνει τις γραφές και την αισθητική τού τώρα κι έτσι οδηγούμαστε στις αναφορές στο παρελθόν και στις απομιμήσεις από του νέους;
Μήπως γιατί η κριτική στο τι συμβαίνες σήμερα(γιατί η τέχνη περιέχει μέσα της το στοιχείο τής κριτικής) είναι για τούς συγγραφείς επικίνδυνο σπορ;
Περίπου αν κανείς απαντήσει ναι σε όλα τα πιο πάνω ερωτήματα φτάνει στην σημερινή αλήθεια. Μια αλήθεια όμως η οποία κατά τη γνώμη μου δεν προωθεί τον κόσμο προς τα μπρος αλλά δημιουργεί ένα τέλμα στασιμότητας.
Οι επαναστατικοί δημιουργοί που έχουν περάσει από την ανθρωπότητα, στην πλειοψηφία των έργων τους, έγραφαν για τις εποχές τους. Από τον Ντοστογιέφκι, τον Ζολά, τον Τσέχοφ, τον Γκόργκι μεχρι και τον Κέρουακ. Πίεζαν με τα έργα τους προς τα εμπρός, ρίσκαραν, πλήρωναν, εντέλει κέρδιζαν διαχρονικότητα.
Για την σημερινή κατάσταση βέβαια παίζουν ρόλους και οι διαμορφωτές τής κυρίαρχης μόδας: Εκδοτικοί οίκοι, εταιρίες παραγωγής, παρέες, γκαλερί, ΜΜΕ, κυβερνήσεις (αυτές πάντα έπαιζαν) κτλ. Κυρίως θα σταθώ στη φράση “τι πουλάει” όμως αλίμονο αν σκεφτόταν έτσι για παράδειγμα ο Κ. Καβάφης, δεν θα είχε γράψει τίποτα.
Στα καλά δημιουργήματα το παρελθόν δεν είναι αυτοσκοπός αλλά μέτρο σύγκρισης, σου δείχνει το από πού έρχεσαι, το πού θα πας είναι δικιά σου επιλογή. Σου δείχνει το πως λειτουργούν οι άνθρωποι αλλά ταυτόχρονα σου λέει πάτα γκάζι, διότι μιλάμε για τέχνες κι όχι για ιστορία. Η εμμονή μιας κοινωνίας με το παρελθόν της δε, αποτελεί εγγύηση παρακμής και όχι απελευθέρωση.
ΑΠΌΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ , ΣΥΓΓΡΑΦΈΑΣ
“Πυρκαγιές”
Να γράψω για τις φωτιές, μου λένε. Μεγάλη κουβέντα τη στιγμή που γιαυτές γράφουν σχεδόν οι πάντες. Μα είναι το αντικείμενο των σπουδών σου, μου λεν επίσης. Μα επειδή 7 χρόνια από τη ζωή μου τα πέρασα σε αναδασώσεις και σε φωτιές οι ωδίνες μεγαλώνουν. Παρόλα αυτά όμως προσπαθώντας να είμαι όσο γίνεται πιο αντικειμενικός άρχισα σημειώνω κάποια πράγματα. Αυτές τις σημειώσεις μου θα σας παρουσιάσω.
Α) Για τις πυρκαγιές.
1)Η μη ύπαρξη νεκρών αμάχων ήταν μια επιτυχία. Οι νεκροί στοιχειώνουν, οι νεκροί παράγουν πολιτικές και πολιτικούς με ματωμένα χέρια. Επίσης δεν έγινε ο χαμός, το πατείς με πατώσε που έγινε στο Μάτι. Αυτές όμως οι επιτυχίες δεν προστατεύτηκαν, δεν επικοινωνήθηκαν, ούτε έγιναν σκαλοπάτια για επόμενες επιτυχίες όπως θα έπρεπε, με τελειωτικό χτύπημα την κατάσβεση όλων των πυρκαγιών.
2)Αφέθηκαν ασύστολα να γράφουν και να αναρτούν διάφορα εμετικά και φασιστικά πράγματα στα κοινωνικά δίκτυα φαρμακώνοντας την κοινωνία, χωρίς να υπάρξει παρέμβαση της δίωξης ηλεκτρονικού εγκλήματος, όπως επίσης και η κυκλοφορία ασύστολα fake news έκανε θραύση, για τα οποία υπήρξε αδράνεια, ειδικά σε ότι αφορά αυτα που διακινήθηκαν από γνωστούς φασιστικούς (και κόκκινους και μαύρους) διαύλους. Εμένα αυτή η αδράνεια με βάζει σε σκέψεις άλλες...
3)Έγίναν απομακρύνεις άμαχων πληθυσμών, αποφεύκθηκε η ύπαρξη τεράστιου αριθμού νεκρών, αν γινόταν ότι έγινε στο Μάτι, ο αριθμός των 500 νεκρών θα ήταν μια πραγματικότητα, χώρια οι πιο πολλές υλικές ζημιές – ευτυχώς δεν έγινε. Με έναν αστερίσκο που θα τον βρούμε κι αργοτερα, όπου έμειναν λίγοι ντόπιοι γνώστες των περιοχών οι οποίοι και έβαλαν πλάτη στις κατασβέσεις, στις προσπάθειες να μην υπάρχουν αναζοπυρώσεις, δείχνοντας στους πυροσβέστες και στους εθελοντές περάσματα, χώρους με πολλή καύσιμη ύλη, ιδιοκτησίες σε μεγαλο κίνδυνο κτλ
4)Δεν κινητοποιήθηκε όπως και οσο θα έπρεπε η ΕΥΠ, τη στιγμή που η μετεωρολογική υπηρεσία έδινε για τις επόμενες δύο εβδομάδες συνθήκες βούτυρο στο ψωμί των υποψήφιων εμπρηστών που μπορεί και να είναι κι εχθροί της πατρίδας μας, με κίνητρα πολλά, από την οικοπεδοφαγία μέχρι πολιτική αποσταθεροποίηση.
5)Νωρίτερα στη διετία αυτού του κυβερνητικού σχήματος δεν κινήθηκε καμιά μεταρρύθμιση για την αναβάθμιση της Δασικής Υπηρεσίας, με μεγαλύτερη και ποιοτικότερη στελέχωση, νέες μελέτες και λόγο και της Δασικής Υπηρεσίας στις κατασβέσεις, Οι οποίες εδω και χρόνια βρίσκονται στα χέρια περίπου αποκλειστικά της πυροσβεστικής – για μένα μεγαλο λάθος καθώς τεχνογνωσία και μια γενιά δασικών όλων των ειδικοτήτων πετάχτηκε κυριολεκτικά στα σκουπίδια .
6)Αφέθηκε, όπως φάνηκε, στην τύχη της η Εύβοια. Βουνά ολόκληρα κάηκαν Μέχρι που έφτασε η φωτιά στη θάλασσα, έχοντας κάψει ότι υπήρχε να καεί.
7)Κάηκαν περιουσίες... Γίνονται, λένε πολλοί... Όχι πάντα, τους απαντώ. Υπάρχουν πράγματα που δεν γίνεται να αντικατασταθούν ή να καθαριστούν από λάσπες όπως έγινε σε εμας μετά την πλημμύρα της Καρδίτσας. Η στάχτη δεν ανατάσσεται...
Β) Τι πρέπει να γίνει.
1)Καθαρισμοί, αναδασωσεις και στερέωση πρανών γιατί έρχονται από τον άλλο μήνα βροχές. Κι Όλα μελετημένα κι όχι αναρχα και όσο είναι δυνατό οι αναδασωσεις να γίνουν με είδη που καίγονται δύσκολα, ειδικά στα κατοικημένα μέρη.
2)Διαρκείς διαχείριση των δασών, με συνεχόμενους καθαρισμούς, δημιουργία πιο πολλών αντιπυρικών ζωνών, οδικού δικτύου για πυροσβεστικά οχήματα και παρατηρητηρίων.
3)Εκσυγχρονισμός και πολλαπλασιασμός των ιπτάμενων πυροσβεστικών μέσων.
4)Ανάθεση ρόλων και πάλι στις κοινότητες. Το κυριότερο, την δημιουργία σε κάθε κοινότητα, σε κάθε συνοικία εθελοντικών ομάδων που να συνεργάζονται με την δασική υπηρεσία και με την πυροσβεστική από όπου θα λαμβάνουν και εκπαίδευση.
5)Επαναπροσδιορισμό του ρόλου του στρατού. Δεν πρέπει να είναι ταμπού η ένταξή του και στις κατασβέσεις.
6)Επαναπροσδιορισμός του ρόλου της ΕΥΠ. Τους εμπρηστές πρέπει το κράτος να τους πιάνει προτού αυτοί να βάλουν τις φωτιές.
7)Αυστηροποίηση των νόμων που αφορούν τους εμπρηστές με κακουργηματικές διώξεις. Αλλά και ευελιξία των νόμων καθώς έχουμε το παρανοϊκό φαινόμενο να μην επιτρεπονται κοπές ακόμα και κλαδιών για καθαρισμούς χώρων δίπλα σε οικίες που είναι μέσα στα δάση, αλλά και κοπές για καθαρισμούς χειμάρρων και ποταμών (στο Νόμο Καρδιτσας αυτος ένας από τους παράγοντες που έγιναν τροχοπέδη στον καθαρισμό των ποταμών με αποτέλεσμα την περσινή πλημμύρα).
Υ.Γ.1 Η Ελληνική δεξιά, Σε όλες της τις μορφές, και η παλαιά του αίματος, και η σύγχρονη που θέλει να ενστερνιστεί τον φιλελευθερισμό είναι από τα πιο μπουνταλάδικα, στην πιο καλή περίπτωση αφελή πράγματα που υπάρχουν. Τις όποιες της επιτυχίες (γιατί σαφέστατα έχει και τέτοιες) δεν τις κεφαλαιοποιεί, ούτε τις κάνει σκαλοπάτια για επόμενες επιτυχίες – παρά, τις ακυρώνει πατώντας φρένο. Η μη ύπαρξη άμαχων νεκρών ήταν αναμφίβολα μεγάλη επιτυχία (οι ψυχές των νεκρών του Ματιού θα στοιχειώνουν για πάντα τους προηγούμενους), η αναρχία όμως που ακολούθησε, η περίπου εγκατάλειψη των δασών της Ευβοίας, καθώς και η κακή διαχείριση του διαδίκτυου (υπερβολική ανοχή σε ύβρεις κτλ) πήγε τα πράγματα πίσω...
Υ.Γ.2 Η Ελληνική αριστερά συντεταγμένη και ασύντακτη (πλην λιγων εξαιρεσεων) συνεχίζει να φλερτάρει με τον φασισμό, και τον κοντινό της τον κόκκινο μα και τον μαύρο. Με χυδαιότητες και με “γαμ..σαι” δεν γίνεται αντιπολίτευση αλλά στην καλύτερη των περιπτώσεων περιθωριοποίηση της ίδιας της αριστεράς, σε μια μέση κατάσταση (στην οποία δυστυχώς οδεύουμε) διχασμός, και στην πιο απευχθέα εμφύλιος...
Υ.Γ.3 Μακάρι οι νέες γενιές να διώξουν το πολιτικό (φασιστικό – ένθεν κακείθεν) μίσος από την καθημερινότητα της κοινωνίας μας. Ο εμφύλιος ποτίζει ακόμα τις ψυχές πολλών Ελλήνων οι οποίοι κρίνουν τη ζωή κομματικά και πρόστυχα – δεν είναι και λίγοι που έχουν κάνει τον διχασμό επάγγελμα. Ζητείται ενότητα και δημιουργική κριτική και τα βρισίδια πάντα να καταλήγουν κοινωνικά στο κενό.
Υ.Γ.4 Και οι δημοσιογράφοι για άλλη μια φορά τα έκαναν μαντάρα. Αυτό που δημοσιογραφος, ως βοηθός Νέρωνα, περιέγραφε την πυρκαγιά σαν να περιέγραφε αγωνίσματα του Σαρβαιβορ μια αηδία την ανέδιδε... Τρέμε Λιανέ, φυλάξου Τανιμανίδη...
Υ.Γ.5 Τελειώνοντας θα σταθώ στο τέλος σε μια άλλη καταστροφή, την περσινή που συνέβη στην περιοχή που κατοικώ, την πλημμύρα στο νόμο Καρδίτσας. Έγιναν έργα, δόθηκαν λεφτά, τα ποτάμια καθαρίστηκαν – μα θέλει κι άλλο, θέλει δουλειά από όλους μας. Και κάτι τελευταίο: Το ποτάμι που φούσκωσε και έπνιξε τον τόπο, που έρχεται απ το χωριο Ραχούλα και περνά δίπλα από το χωρίο Σέκλιζα(αγαπώ πιο πολύ τις παλιές ονομασίες των χωριών), πλέον στέρεψε περίπου εντελώς – σημεία των καιρών...
ΑΠΌΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ
"Η τρίτη διαθήκη"
Με χαρά σας πληροφορώ την κυκλοφορία του νέου μου βιβλίου που ονομάζεται "Η τρίτη διαθήκη " . Είναι μια ποιητική συλλογή όπου έχω μαζέψει την ποιητική μου δουλειά των τελευταίων δύο ετών. Όποιος θέλει να την προμηθευτεί ή να στείλει μήνυμα στο messenger ή να στείλει email στη διεύθυνση akisberg653@gmail.com.
Σας ευχαριστώ πολύ
Απόστολος Βεργής
“Οι Πανελλαδικές Εξετάσεις και ο ποιητής Νίκος Γκάτσος”
Προ καιρού, περίπου το Πάσχα, είχα ασχοληθεί σε μια από τις μικρές εκπομπές που κάνω για την ποίηση με ένα ποίημα τού Νίκου Γκάτσου, που είναι ένας από τούς 6-7 γίγαντες τής νεοελληνικής ποίησης. Σήμερα ένα άλλο του ποίημα (Το ποίημα: Στο Σείριο υπάρχουνε παιδιά) ήταν θέμα στις πανελλαδικές εξετάσεις. Μπράβο στην επιτροπή που τολμά πια να δίνει θέματα προβληματισμού μέσα από ποιητικά κείμενα (πέρσι το θέμα είχε εξαχθεί από ποίημα του Τίτου Πατρίκιου), γιατί η υπαινικτικότητα τής ποίησης και ο τρόπος που 'χει να λέει πολλά με λίγα λόγια βοηθάει τούς μαθητές που δεν την απορρίπτουν, αλλά βουτάνε μέσα της, να βλέπουν τις ζωές τούς πιο καθαρά, να εξετάζουν τα πράγματα με προσοχή, να λειτουργούν αναλυτικά, να μην τρώνε κάθε τι αμάσητο, εντέλει να τελειοποιούνται ως άνθρωποι, μαθαίνοντας να στοχεύουν ψηλά, μαθαίνοντας να στοχεύουν τον ουρανό – πάντα θα έχουμε ανάγκη από ουρανό, που έλεγε και ο ποιητής Σαχτούρης.
Διάβασα στο διαδίκτυο (πού αλλού;) και κάποια πράγματα επικριτικά, τύπου: Τι θέλουν και μπερδεύουν δεκαοκτάχονα παιδιά με ακαταλαβίστικα πράγματα. Απάντηση: Η ποίηση δεν είναι κάτι το ακαταλαβίστικο, είναι ίσως σταυρόλεξο, είναι ίσως σπαζοκεφαλιά, ο Γιάννης Ρίτσος έλεγε ότι η ποίηση, μας δίνεται σαν φωτογραφικό φιλμ και για να την καταλάβουμε πρέπει να τής κάνουμε την λεγόμενη “εμφάνιση” όπως έκαναν παλιά οι φωτογράφοι – κάτι που είναι βέβαια πολύ επικίνδυνο για τούς συνομώτες των μετριοτήτων, για τούς φίλους τού φασισμού και των τεράτων και για τούς απανταχού τυχοδιώκτες τής αμετροέπειας τού ολίγου.
Και δύο λογάκια για το ποίημα των εξετάσεων. Εκεί ο Γκάτσος δημιουργεί μια μεταφορά. Φτιάχνει δύο κόσμους παιδιών, αυτόν των παιδιών που ζουνε στο αστέρι που λέγεται Σείριος, που ζούνε ανέμελα, και αυτόν των παιδιών που ζούνε στη Γη, τα οποία ζούνε δύσκολα, με κόπο, μόχθο, αγώνα αλλά και όνειρα που τα εκφράζουν με συνθήματα και στίχους. Στην πραγματικότητα μας δίνει δύο κόσμους που τους βρίσκουμε τριγύρω μας, ζούμε μέσα σ' αυτούς – τον κόσμο των ελλείψεων και τον κόσμο τής ευημερίας. Τα παιδιά του Σείριου, αυτά τής ευημερίας όταν μαθαίνουν για τον κόσμο των άλλων παιδιών ταράζονται - η γνώση ότι αλλού (όχι πολύ μακριά) υπάρχουν άνθρωποι που ψάχνουν τα όνειρά τους αγωνιζόμενοι, γράφοντας στίχους και συνθήματα, ματώνοντας, πεθαίνοντας (λέω εγώ), γεννά μέσα τους μιαν έγνοια, μια αμφιβολία, ένα γιατί και έναν φόβο – διότι ένας από κάτω κόσμος φοβίζει αν σκεφτεί κανείς ότι στα καζάνια οι φωτιές μπαίνουνε από κάτω και γιατί παρότι χονδρικά ο κόσμος δεν αλλάζει αλλά προχωρά, στη λιανική του μορφή, ναι, υφίσταται αλλαγές και όχι πάντα προς το δίκαιο και το καλό - και τελικά: Οι Μισοί καλοί σε μοναστήριτου κελί κι οι άλλοι στο τρελαδικο, απ' το κακό κι απ' τ' άδικο, όπως μας λέει ο ωμός ρεαλιστής τραγουδοποιός Άκης Πάνου.
ΑΠΌΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ – ΣΥΓΓΡΑΦΈΑΣ, ΠΟΙΗΤΗΣ
“Εμπιστοσύνη”
Κάτι που πρέπει οπωσδήποτε ένας κυβερνήτης να κάνει, για να πετύχει στην αποστολή του, είναι το να κερδίσει την εμπιστοσύνη τού λαού του. Για να την κερδίσει δε, δεν χρειάζεται να κάνει θαύματα παρά να είναι συνεπής και ειλικρινής απέναντι στο λαό του. Συνεπής γιατί κάθε απόκλιση τον απομακρύνει από τον μέσο καθημερινό άνθρωπο, με αποτέλεσμα, και να χει ο ίδιος καλές προθέσεις, και να χει παράξει κάποιο έργο θετικό, εντέλει να μην γίνεται πιστευτός και να οδηγείται μοιραία σε πτώση.
Έτσι την έπαθαν πολλοί και ικανοί, ηγέτες που σε άλλη περίπτωση θα μπορούσαν να χαν κάνει θαύματα, στο τέλος απέτυχαν, απέτυχαν αυτοί και, το λιγότερο, απέτυχαν και οι λαοί τους. Φοβάμαι, πραγματικά φοβάμαι, πως κάτι τέτοιο μπορεί να συμβεί και στην χώρα μας και ότι έχει επιτευχθεί στην πρώτη περίοδο της πανδημίας, θα πάει χαράμι. Θα πάει χαράμι γιατί ο λαός θα χάσει την εμπιστοσύνη στην κυβέρνησή του.
“Τι μας λέει αυτός τώρα;” θα αναρωτηθείτε. Σας απαντώ πως προσπαθώ να δω μέλλον, μελλοντικά προβλήματα, μελλοντικές καταστάσεις που μπορεί να καταλήξουν σε ανατροπές. Πώς; Μα το πώς, είναι απλό και διαχρονικό.
Είναι θέμα εμπιστοσύνης η οποία χάνεται όταν δεν υπάρχει συνέπεια και όταν υπάρχουν εξαιρέσεις. Και δυστυχώς τον τελευταίο καιρό οι εξαιρέσεις είναι πιο πολλές. Είναι τα μεγάλα τα τραπέζια τού πρωθυπουργού. Είναι τα μότο κρος με στάσεις χωρίς μέτρα ασφάλειας, μάσκες κτλ... Είναι οι κατ εξαίρεση εμβολιασμοί στελεχών και λοιπών σελέμπριτις όταν όλοι οι άλλοι περιμένουμε τη σειρά του ο καθείς. Είναι το άλλες οι αποφάσεις της Παρασκευής το απόγευμα, άλλες τού Σαββάτου το πρωί κι άλλες τής Κυριακής. Είναι το μπούρου μπούρου στα κανάλια κάποιων υπουργών που αυτοαναιρούνται κάθε τόσο στην πληθώρα των λόγων τους (βασικά ένας υπουργός είναι). Είναι τα ψέματα (ακόμα τα ψέματά του τα πληρώνει ο πρώην πρωθυπουργός και δεν βάζει φρένο, σώζοντας αυτός την κυβέρνηση στην πραγματικότητα). Είναι τα ρουσφέτια που γίνονται σε διαφόρους κλάδους. Είναι, είναι...
Όλα αυτά σιγά σιγά, ακριβώς με τον τρόπο που το σαράκι με τον καιρό κάνει ένα τεράστιο κομμάτι ξύλου πριονίδια, μασουλάνε την εμπιστοσύνη που χει ο λαός στην κυβέρνησή του. “Πλάκα με κάνουν”, λέει σε πούρα σαλονικιώτικη προφορά ο άλλος, αυτοί απλώνουν τραπέζια κι εμένα μου λεν να μην πάω να δω ούτε τη μάνα μου που μένει στο χωριό μας 5 χιλιόμετρα από εκεί που μένω. Και ύστερα έρχονται τα λόγια του τυχοδιώκτη πολιτικού ή δημοσιογράφου, τού ψεκασμένου και τού αρνητή που βάζουν τα γνωστά χαζά μεν, αποτελεσματικά δε ερωτήματα: Μήπως δεν υπάρχει ιός και πανδημία; Μήπως όλα γίνονται γιατί θέλουν να μας ελέγχουν; κτλ... συνοδευόμενα κάθε φορά με τις πληροφορίες ότι ο πρωθυπουργός δεν φορά μάσκα, ότι ο πρωθυπουργός τρώει σε κατάσταση συχρωτισμού κτλ. Ερωτήματα που κάνουν κακό, ερωτήματα τώρα μάλιστα αναβαθμισμένα, πιο αιχμηρά, που πληγώνουν το μυαλό περισσότερων ανθρώπων.
Όλα αυτά πρέπει να σταματήσουν, η δημοκρατία για να λειτουργεί θέλει οι νόμοι (και οι ηθικοί νόμοι) να έχουν την ίδια ισχύ για όλους, ή θα απλώνουμε όλοι τραπέζια για να τρώμε μεσημεράκι ή κανείς, δεν είμαστε βασίλειο να κάνει ότι θέλει ο βασιλιάς. Να κάνουν τη δουλεία τους οι υπουργοί και οι λοιποί παρατρεχάμενοι και να αφήσουν τα ταρατατζούμ και τα κανάλια. Γιατί αν χαθεί και το υπόλοιπο της εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση από τον κόσμο που εξακολουθεί να υπάρχει θα το πληρώσει ο τόπος μας και δεν θα είναι αυτή η πρώτη η φορά.
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ - ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ
“Ανάγκη αποβαρβαρισμού των κοινωνιών μας”
Οι κοινωνίες μας κινούνται παρακμιακά τα τελευταία χρόνια. Ειδικά δε μετά από την εμφάνιση τής πανδημίας. Ο παραλογισμός, η κακία και οι άσχημες ειδήσεις βασιλεύουν. Μέσα σε όλα αυτά ήρθε και η καταγγελία τής πρωταθλήτριας κ. Μπεκατώρου, όχι σεξουαλικής παρενόχλησης (όπως βλέπω να γράφουν αρκετοί), αλλά βιασμού της από άνθρωπο με μεγάλη θέση στην Ελληνική Ομοσπονδία Ιστιοπλοΐας.
Την καταγγελία της, την ακολούθησαν και άλλες. Πολλές γλώσσες άρχισαν να απελευθερώνονται και να μιλούν. Καμία έκπληξη. Γιατί καμία έκπληξη; Μα φυσικά γιατί είμαστε τέτοιοι. “Μ' από την κόλασή μου σου φωνάζω/ εικόνα σου είμαι, κοινωνία, και σου μοιάζω” γράφει ξεκάθαρα η σπουδαία φεμινίστρια συγγραφέας Γαλάτεια Καζαντζάκη στο ποίημά της “Αμαρτωλό”. Όχι, δεν είμαστε όλοι τέτοιοι - αλλά είμαστε. Ανεχόμαστε που να πάρει: Ανεχόμαστε τον ανώτερο στην ιεραρχία βιαστή και ακολούθως εκβιαστή, ανεχόμαστε τον διεστραμμένο των κυκλωμάτων των ΜΜΕ που προωθεί μόνο ομοίους του ή θύματά του, ανεχόμαστε τον πολιτικό που διορίζει βιάζοντας και εκβιάζοντας, ανεχόμαστε το στέλεχος κάθε κομματικής νομεγκλατούρας που ψάχνει για “στελεχογκόμενες”, ανεχόμαστε τον παιδεραστή ιερέα, πολιτικό κτλ, ανεχόμαστε τον πρεσβευτή που “την πέφτει” στις γυναίκες από την γραμματεία τής πρεσβείας στην οποία υπηρετεί, ανεχόμαστε τον έμπορο ναρκωτικών της υψηλής κοινωνίας, ανεχόμαστε τον εκβιαστή, τον τοκογλύφο, ανεχόταν οι παλιότεροι, αλλού, βάρβαρους κομισάριους οι οποίοι επενέβαιναν ευθέως στις ζωές τους, ανεχόμαστε την ομερτά τής κάλυψης όλων αυτών.
Ανεχόμαστε αυτή την ομερτά η οποία αφορά κυρίως τούς επώνυμους παραβάτες, τούς δυνατούς, αυτούς που φροντίζουν να εξαφανίζεται κάθε ελεύθερη φωνή όταν αρχίζει “να τα λέει”, αυτούς που μας στερούν εντέλει τη λευτεριά που μας αναλογεί.
Επάνω στην κοινωνική ανοχή έχουν χτίσει όλοι αυτοί τα κάστρα τους, εκμηδενίζοντας τα συναισθήματα στις σχέσεις, χρησιμοποιώντας τις κοινωνικές τους θέσεις και έπειτα το χρήμα για να προωθούν τούς εαυτούς τους, τούς σαδισμούς και τις λοιπές διαστροφές τους.
Εκμηδενίζοντας τα συναισθήματα - τι φασισμός! Κι επέκεινα πόσο κρύο το να μαθαίνει κανείς που έχει τις ευαισθησίες τού ελεύθερου ανθρώπου τέτοια πράγματα. Κι επέκεινα οι υποψίες για όποιον κατέχει κάποια “θέση”. Κι επέκεινα το: “Βρε αδερφέ όλοι το ίδιο είναι” - τσιτάτο το οποίο δείχνει απελπισμένες κοινωνίες που ψάχνονται για μεσσίες ή για να βρουν το ναζισμό βεβαίως, βεβαίως...
Η κ. Μπεκατώρου είχε το θάρρος. Μακάρι τα αποστήματα να ανοίξουν. Πολλοί λένε πως άργησε να κάνει αυτή την αποκάλυψη, άλλοι μένουν στο “κατά γράμμα τού νόμου” που λέει ότι το συγκεκριμένο αδίκημα έχει παραγραφεί. “Κάλιο αργά παρά ποτέ” φίλοι μου. Δεν είναι εύκολο τα θύματα, σε τέτοιες περιπτώσεις, να παρακάμπτουν τον φόβο τού στιγματισμού και τού βάρβαρου “Τα 'θελε και τα 'παθε”. Δεν είναι εύκολο γιατί υπάρχει μια σημαντικού μεγέθους κοινωνική μάζα που αντιδρά πρόστυχα σε τέτοιες περιπτώσεις . Ναι, φιλοξενούμε, εντός των κοινωνιών μας, βαρβαρίζουσες μερίδες.
Καιρός για αποβαρβαρισμό...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ - ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ
"Μεγάλες ώρες" Απλώνονταν μπροστά μου ένας δείπνος μυστικός . Σ το βάθος έκαιγε η μεγάλη φωτιά Κ αι πίσω η πύλη ίσα που φαινό...
