Χρόνια πολλά με νέο βιβλίο

ΝΕΟ ΒΙΒΛΙΟ

Χρόνια πολλά, ένα καινούργιο βιβλίο έχει γεννηθεί εδώ και λίγες ημέρες, μια νέα ποιητική συλλογή που περιέχει 97 ολοκαίνουργια ποιήματα  και ονομάζεται ΜΕΤΑΤΟΠΙΣΗ.  Για να προμηθευτείτε το βιβλίο στείλτε email στο akisberg653 @gmail.com   .

ΚΑΛΗ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ

Παρά τις ξιφολόγχες

(Παρά τις ξιφολόγχες)

Λουλούδια, μελαγχολικό ψιλόβροχο και όνειρα σε μια πολυτελή απογευματινή συσκευασία. Θα μπει η νύχτα ανεπαίσθητα και πρέπει να προσποιηθώ πως αγνοώ χίλιες αλήθειες πάλι. Για να 'μαι αρεστός; Όχι βέβαια. Απλώς για να υπάρχω, για να συναναστρέφομαι, να τραγουδώ ελεύθερα τα βαλς των νέων εποχών, να μην, να δεν... Να μην απογοητεύομαι, μου λες. Μου το 'λεγε και η μητέρα μου παλιότερα - mea culpa, mea culpa... Σου επιστρέφω αγωνία. Αγωνία μοναξιάς, αγωνία πριν από μια εκτέλεση, θυμός μαζί και μαλθακότητα. Κι αύριο και μεθαύριο στο ύπαιθρο και στον ορίζοντα κλαρίνα και οσμές ψητών αρνιών αλλά, χωρίς σπουδαίους μάντες συντροφιά, να ψάχνω μόνος μου, να ψάχνεις μόνη σου, να αναλώνεσαι σε παρακμιακές δραστηριότητες, μετρώντας ώρες, μετρώντας δρομολόγια: Η άσφαλτος δεν συγχωρεί τούς ονειροπαρμένους.

Στιγμές σαν και τούτες γέννησαν τη σιωπή: Από τη μια κανείς φοβάται να μιλήσει και απ' την άλλη, τι να πει; Και να το πει, σε ποιους;  Πώς να εκφράσει έρωτα, όταν κι ο έρωτας οδεύει στο χρηματιστήριο; Και να θυσιαστεί, γιατί; Λέω ευτυχώς που έρχεται η νύχτα να με πάρει και νότες τζαζ χωρίς καθόλου λόγια για αραίωμα μιας πυκνότητας συναισθηματικής, που πνίγει. Ναι, σου μιλώ για μένα, για το πώς βλέπουν τα δικά  μου μάτια τα ημίτυφλα και για το πώς καταλαβαίνει η καρδιά μου. Συλλαβιστά, όχι χειριστικά, ούτε ως ει παρών, ούτε καν με το πάθος κάποιου που αγάπησε πολύ. Κι ας αγάπησα. Και ας σ' αγάπησα. Κι ας έκλαψα βουβά νύχτες ατέλειωτες. Δεν έχει σημασία. Όλοι στο τέλος θα κριθούμε από μια μοναξιά διαφορετική, αόρατη, ίδια με θρόισμα αέρα, ίδια σπατάλη εαυτού, ροκάνισμα, ακρωτηριασμός ψυχής, τύψεις τύπου “Εγώ”, για όσα δεν πραγματοποίησα, για όσα δεν πραγματοποίησες, για όσα δεν κατάλαβα, για όσα δεν κατάλαβες και ούτε περασμένα και ούτε ξεχασμένα τα λοιπά.

Και προσπερνάω τις προκλήσεις. Και προσπερνάω και τούς αριθμούς (τα νούμερα...) τής μέρας τούτης: Και λάβανε και φάγανε. Και το μολύβι μου πονά ακόμα καθώς σέρνεται επάνω στο χαρτί: Η μια βδομάδα να 'ναι τής χαράς και η επόμενη τής προδοσίας. Νεφέλες πια οι πάντες, παραισθήσεις, συναισθήματα μετά-ερωτικά: Δράμια συμπάθειας, δράμια οίκτου, δράμια περιφρονήσεως, δράμια αναχωρητισμού: Ξέρω πώς χάνεται μια παιδική αγάπη, ξέρω πώς διαρκεί... Και μια επόμενη που μοιάζει με αυτή: Αχ αγνότητα... Αχ έλλειψη αυτής... Φόρτωμα μουλαριού γλυκύτατου, πορεία ιερή, με τέλος τον αόριστο το χρόνο, τη λήθη, το μεγάλο μπαμ, την ιδιωτικότητα, την ιδιομορφία: Σταυρωθήτω! Εξαγνισμός! Κανείς συμβιβασμός! Γίνεται και ενός μιας μάζας “καλογερική”, παρά τις ξιφολόγχες που γυαλίζουν.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ

Σε Μεγαλοβδόμαδο

Σε Μεγαλοβδόμαδο

Θάρρος, που λένε. Για να 'σαι έτοιμος να ξαναζήσεις ένα θαύμα. Κι ύστερα, άγχος, προδοσία, θάνατος, μοιρολόι. Για να 'σαι έτοιμος να ξαναζήσεις την ανωριμότητά σου, τάχατες ένα έρωτα άνευ συνειδήσεως, σε μισοσκόταδο. Απόγευμα κατάνυξης, με πίσω από τούς τοίχους τον ουρανό πορτοκαλί και μ' ένα άτσαλο φεγγάρι να κρυφοκοιτά τον κόσμο, περιγράφοντάς τον σαρκαστικά στην Παναγιά που κάθεται σ' ένα αλώνι άδειο και περιμένει άλλη μια Ανάσταση Κυρίου να συμβεί. Ερημωμένες κοινωνίες, με λίγα ανταλλακτικά στα κόκκινα κουτιά και μονομάχοι στις ουρές των ΑΤΜ, έτοιμοι να πεθάνουν λέγοντας βλακείες, απειλώντας τζαμαρίες ανελαστικές, έτοιμοι να ντυθούνε μασκαράδες και ας έχουν φύγει οι Απόκριες: Με μοντερνιές όμως οι άνθρωποι δεν γίνεται ν' αναληφθούν - τιμή στα ταπεινά κεριά που λιώνουν σε μανουάλια από ξωκλήσια ταπεινά, σε μανουάλια από ξεπεσμένα κοιμητήρια. 

Σήμερα λίγοι τα καταλαβαίνουν όλ' αυτά. Αφού ως ποιητές πλασάρονται στην αγορά άδεια κασάκια, σακιά με άμμο και χρησιμοποιημένα κάρβουνα - αντίδοτα στην πλήξη. Παρ' όλ' αυτά, κάποιος ξανά θα σταυρωθεί. Εχθρός ή φίλος, άγνωστο. Και κάποιος θα προδώσει το παρόν του, έναντι υποσχέσεων ονειρικών, έναντι κάποιων επιλογών περίεργων από αυτές που κάνουν νεαρές κοπέλες να δακρύζουν, σε γωνιές των δρόμων περιμένοντας ή, να δακρύζουν μυρίζοντας λίγα γιασεμιά ή βλέποντας τέσσερις-πέντε ανεμώνες. Σήμερα, που συνεχίζουν να γεννιούνται κάτω από χαλάσματα παιδιά χωρίς καθόλου δικαιώματα, σήμερα που και ο θάνατος τίμιων αγωνιστών γίνεται εργαλείο μάρκετινγκ που πάνω στις πλατφόρμες του πατάνε ψέματα, άνθρωποι ασυνείδητοι, συνέταιροι τού ναζισμού και άλλα υποπροϊόντα. Τώρα, ας γίνω και λιγάκι κυνικός: Φταίνε και τα εργαλεία - να μην κρυβόμαστε πίσω από τα δάχτυλά μας. Δεν φταίνε μόνο τα εργαλεία που περιφρονούν τούς χειριστές τους, που δεν αρνιούνται κάθε μοιρολόι που 'ρχεται από καρδιάς, που δεν κρυφοκοιτάζουν προς τα Σόδομα, που παραμένουνε επαναστατημένα.

Είμαστε σε Μεγαλοβδόμαδο και βρέχει πού και πού - καμία έκπληξη. Κι εγώ, τον έχω χτίσει το Ναό μου μέσα μου κι εκεί τον αντικρίζω το Θεό μου: Είναι αδύναμος μα μου συμπαραστέκεται, είναι αδύναμος και μου ζητάει διαρκώς βοήθεια, είν' ένα δάκρυ, με συνοδεύει, μου μιλά γλυκά, μου δείχνει άγιες διαδρομές για να τις περπατήσω. Άγιες μα δύσκολες, για Κείνον και για μένα.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ

"ΠΆΣΧΑ " Νέο βιβλίο

Πάσχα ή Οι δικές μου παπαρούνες

(Νέο βιβλίο)

Κι αφού πέρασαν τα Χριστούγεννα, καιρός να ανταμώσουμε το Πάσχα.  Κι ως Πάσχα έρχεται το νέο μου βιβλίο, μια ποιητική συλλογή που έγραψα τα τελευταία τρία χρόνια. Έγραψα κι έσβησα πολλές φορές, έβαλα πίσω στο συρτάρι μου σχεδόν άλλα τόσα ποιήματα, πειραματήστηκα με ρυθμούς και με τρόπους ανάγνωσης, πολλές φορές χρησιμοποιώντας και παράδοξα (ίσως) σχήματα. Για μένα αυτό το βιβλίο, σε ότι έχει να κάνει με την ποίηση, σηματοδοτεί το ξεκίνημα μιας νέας εποχής στην οποία η ποίηση μου γίνεται όλο και πιο "δικιά" μου, με δείχνει πιο πολύ κι αυτό με έχει χαροποιήσει.

Το βιβλίο μου διατίθεται από μένα με αποστολή-αντικαταβολή μέσω ΕΛΤΑ, με κόστος 15 ευρώ (12 ευρώ το βιβλίο συν 3 ευρώ έξοδα αποστολής).

Για παραγγελείες στείλτε μου email με τα στοιχεία σας στο email : akisberg653@gmail.com ή όσοι βρίσκεστε το Facebook  στείλτε μου τα στοιχεία σας με μήνυμα inbox.

Ευχαριστώ πολύ!

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ

Υστερόγραφο

(Υστερόγραφο)

Να βλέπεις φωτάκια, να δείχνεις προς τα κει που βρίσκονται οι Άγιοι Τόποι, να 'χεις εσύ τα χαλινάρια, να πονάς, να συλλογιέσαι το τι γίνεται αλλού - κι όπου μακρύτερα απ' την κανονικότητα το φάρδος τής ημέρας. Να βλέπεις και ν' αρνιέσαι, κάθε Οκτώβρη να μελαγχολείς, πεζά να φτιάχνεις κείμενα κολλώντας εκατό ποιήματα το ένα πλάι στ' άλλο• και να περνούν οι ώρες και να περνούν οι άνθρωποι, να σου μιλούν γυναίκες φλύαρες (περαστικές), να σε ρωτούν διάφορα: Ποιος είν' ο δρόμος για το κέντρο της Αθήνας; Πού κάνουν πιάτσα τα ταξί τής αρετής; Γιατί τα απογεύματα τα αγαπάς τόσο πολύ; Και συ να βλέπεις ότι είν' τα χέρια σου τρεμάμενα, να συνηθίζεις ό,τι αγαπάς να το παρατηρείς (με τον καιρό) να εκπορνεύεται, τριχιές με ιστορία να σαπίζουν στα λιμάνια, να λύνονται παλιά σκαριά, να ταξιδεύουν στους ωκεανούς ως διαχρονικές εικόνες. Και “Καλό ταξίδι παλικάρι μου” και “Να σε προστατεύει ο Θεός” (ο ποιος;), “Και μια φωτογραφία να μου στείλεις από την Αμερική”. Κι ύστερα μόνο σκαλοπάτια και νερό• και τώρα Ρώσοι ταλαντούχοι φωτογράφοι για παρέα: - Σύντροφοι στην υγειά σας: Κάποιες στιγμές εδώ, κάποιες εκεί• κι όταν βραδιάσει στο ημίφως ενός μπαρ: Τι να ξεχάσεις, τι να θυμηθείς... Τι να παραδεχθείς ότι δεν το 'κανες: Τόσα πολλά τα δικαιώματα και όμως τελειώνουν και σε παρατάν σε Στάση κάποιας δημοσιάς εκεί που δεν το περιμένεις. Ποιον; Εσένα που δεν ξέρεις από auto-stop, που θέλεις να το παίζεις ανεξάρτητος, αμερόληπτος, ακούραστος. Εσένα τον ακάματο κοινωνικό εργάτη. Εσένα που ντρεπόσουνα να λες “Εγώ”. Εσένα που 'δωσες κάθε τι και δεν εισέπραξες ούτε μια καλημέρα.

Κι ούτ' ισοβίτης κι ούτε τιμωρός, μόνο ένας χιτώνας Νέσσου κολλημένος πάνω σου: Αβεβαιότητα  ή και παροδικότητα• κι απόγνωση κάθε που χάνεις Αλεξάνδρειες οριστικά και ήλιος σε κονσέρβα  (για να μην ξεχνάς) και σεβασμός (προπαντός σεβασμό) στον εαυτό σου (ευτυχώς), ειδικά τώρα που και οι Άτλαντες κουράστηκαν, τώρα που και οι ηγεσίες απεργούν, μη θέλοντας κι αυτές να χάσουνε προνόμια• κουνάνε παρδαλές σημαίες, αγγέλων αποκρούουν συμβουλές, χτίζουνε πια τα κάστρα τους ψηφιακά κι ακόμα δίνουν εντολές. Και συ στη στάση να 'χεις απομείνει ταξιδιώτης παρελθοντικός, αγγελιών σελίδα από παλιά εφημερίδα κυριακάτικη, λαθρεπιβάτης μιας πατρίδας στην οποία σου 'τυχε να 'χεις γεννηθεί  την εποχή τής Χούντας: Αλλόφρων-βασιλόφρων (στα χαρτιά), χασάπης ιστορίας (για λεφτά), άνθρωπος μόνος (στην καρδιά), ελεύθερος μα και φυλακισμένος.

Κι αν είχες κάποτε δυο πρόσωπα, το δεύτερό σου, τ' αγαπούσες ποιο πολύ. Ούτε το βάπτισες ποτέ, ούτε και καταδέχτηκες με άλλους να το μοιραστείς• αργότερα το έκαψες με σίδερο ηλεκτρικό κι άφησες πάνω σου να χάσκει μια τρύπα όμοια μηδενικό - ή και φεγγάρι απ' αυτά για τούς ρομαντικούς και για τις γάτες κάθε ξάστερου Φλεβάρη: Τις γάτες της αναπαραγωγής, τού μέλλοντος, τής αγριάδας που 'χουν τα τελειώματα και της ορμής που 'χουν τα ξεκινήματα: Νύχτα με νύχτα, χειμωνιάτικα, χαρτιά που κάποτε τα γέμισες ταχύτατα με πλουμιστή ψυχή, δοχεία τέφρας στη συνέχεια και αναθέματα-λεηλασίες ιδεών από πανούργους κληρονόμους: Για τούς πλουσίους το Νιου Γιορκ, για τούς φτωχούς η Νέα Ερυθραία• έμπνευση να υπάρχει και Θεός για άλλοθι κι ο κόσμος χάνεται - κι ο κόσμος προχωράει.

Σε δεύτερο πρόσωπο (ως εντολή μα κι ως περιγραφή) ο κόσμος προχωράει• κι εσύ πάλι ερωτευμένος δούλος. Κραυγές ακόμα σ' ενοχλούν (αγένεια)• μπορεί και να προέρχονται από ανθρώπους οι οποίοι το θάνατο (κατά βάθος) τον φοβούνται και είναι άνθρωποι από αυτούς που των Θεοφανίων χτυπούν μεγάλους τενεκέδες, τάχα ξορκίζοντας, μιμούμενοι, το “άσχημο” . Κι εσύ σαν τούς ακούς χάνεις το χρόνο σου, χάνεις τα όπλα σου, αυτά τα λίγα όπλα που 'χεις στο δισάκι σου• κοίτα να μη σου πάρουν και το πιο σημαντικό που είναι η αξιοπρέπειά σου. Και βλέπεις φώτα μιας στιγμής: το μέλλον κάθε παρακμής. Όχι παραίτηση μα περιφρόνηση πολλή: Δεκέμβρης και Γενάρης. Και στο φινάλε τής γραφής η νοτισμένη γη• και στο φινάλε: διαρκείς σελίδες αποστειρωμένου χρόνου. Και εσωτερικά δεν πνίγεσαι όσο δεν σταματάς να αποταμιεύεις λέξεις. Δεν πνίγεσαι κι ας ακουμπάν οι πρόστυχες σκαπάνες  των μικροαστών  μιαν ομορφιά λαχταριστή• έχεις τις λέξεις σου εσύ, τις ρίχνεις πάνω στο τραπέζι σου και γίνονται εικόνες, θρησκευτικές εικόνες, φτιαγμένες από τον Adrei Rublev  ή και απ' τον  El Greco: Αυτό κι αν είναι ευτυχία. Για πάρτη σου, για τη δικιά σου την καρδιά, για τα υπέροχα τα παιδικά σου χρόνια. Για πάρτη σου, για 'σε που ξέρεις την αξία σου. Για σένα που κατάφερες να μετατρέψεις σε ρεαλισμό τη μεταφυσική και που την πίεση του χρόνου τη μετέτρεψες κι αυτή σε καθαρή δημιουργία.

Υστερόγραφο: Εγώ, προσωπικά, δημιουργώ αισθητική• κι Εσύ την κάνεις την υπομονή να μοιάζει με μια γάτα έτοιμη για να επιτεθεί σε εαυτό, σε τόπο ή σε χρόνο.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ