Σε Μεγαλοβδόμαδο

Σε Μεγαλοβδόμαδο

Θάρρος, που λένε. Για να 'σαι έτοιμος να ξαναζήσεις ένα θαύμα. Κι ύστερα, άγχος, προδοσία, θάνατος, μοιρολόι. Για να 'σαι έτοιμος να ξαναζήσεις την ανωριμότητά σου, τάχατες ένα έρωτα άνευ συνειδήσεως, σε μισοσκόταδο. Απόγευμα κατάνυξης, με πίσω από τούς τοίχους τον ουρανό πορτοκαλί και μ' ένα άτσαλο φεγγάρι να κρυφοκοιτά τον κόσμο, περιγράφοντάς τον σαρκαστικά στην Παναγιά που κάθεται σ' ένα αλώνι άδειο και περιμένει άλλη μια Ανάσταση Κυρίου να συμβεί. Ερημωμένες κοινωνίες, με λίγα ανταλλακτικά στα κόκκινα κουτιά και μονομάχοι στις ουρές των ΑΤΜ, έτοιμοι να πεθάνουν λέγοντας βλακείες, απειλώντας τζαμαρίες ανελαστικές, έτοιμοι να ντυθούνε μασκαράδες και ας έχουν φύγει οι Απόκριες: Με μοντερνιές όμως οι άνθρωποι δεν γίνεται ν' αναληφθούν - τιμή στα ταπεινά κεριά που λιώνουν σε μανουάλια από ξωκλήσια ταπεινά, σε μανουάλια από ξεπεσμένα κοιμητήρια. 

Σήμερα λίγοι τα καταλαβαίνουν όλ' αυτά. Αφού ως ποιητές πλασάρονται στην αγορά άδεια κασάκια, σακιά με άμμο και χρησιμοποιημένα κάρβουνα - αντίδοτα στην πλήξη. Παρ' όλ' αυτά, κάποιος ξανά θα σταυρωθεί. Εχθρός ή φίλος, άγνωστο. Και κάποιος θα προδώσει το παρόν του, έναντι υποσχέσεων ονειρικών, έναντι κάποιων επιλογών περίεργων από αυτές που κάνουν νεαρές κοπέλες να δακρύζουν, σε γωνιές των δρόμων περιμένοντας ή, να δακρύζουν μυρίζοντας λίγα γιασεμιά ή βλέποντας τέσσερις-πέντε ανεμώνες. Σήμερα, που συνεχίζουν να γεννιούνται κάτω από χαλάσματα παιδιά χωρίς καθόλου δικαιώματα, σήμερα που και ο θάνατος τίμιων αγωνιστών γίνεται εργαλείο μάρκετινγκ που πάνω στις πλατφόρμες του πατάνε ψέματα, άνθρωποι ασυνείδητοι, συνέταιροι τού ναζισμού και άλλα υποπροϊόντα. Τώρα, ας γίνω και λιγάκι κυνικός: Φταίνε και τα εργαλεία - να μην κρυβόμαστε πίσω από τα δάχτυλά μας. Δεν φταίνε μόνο τα εργαλεία που περιφρονούν τούς χειριστές τους, που δεν αρνιούνται κάθε μοιρολόι που 'ρχεται από καρδιάς, που δεν κρυφοκοιτάζουν προς τα Σόδομα, που παραμένουνε επαναστατημένα.

Είμαστε σε Μεγαλοβδόμαδο και βρέχει πού και πού - καμία έκπληξη. Κι εγώ, τον έχω χτίσει το Ναό μου μέσα μου κι εκεί τον αντικρίζω το Θεό μου: Είναι αδύναμος μα μου συμπαραστέκεται, είναι αδύναμος και μου ζητάει διαρκώς βοήθεια, είν' ένα δάκρυ, με συνοδεύει, μου μιλά γλυκά, μου δείχνει άγιες διαδρομές για να τις περπατήσω. Άγιες μα δύσκολες, για Κείνον και για μένα.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ