Αυγουστιάτικο

“Αυγουστιάτικο”

Με φίλτρο κάποια προηγούμενη ημέρα

Και στάχτη και καρδιά - και να που επιστρέψαμε

Στα πρώτα λόγια τού Χριστού

Αυτό το άγιο πρωινό - χωρίς την ένταση

Με σύνεση και εμπειρίες άφθονες:

Θ' ακολουθήσουν αρκετές στιγμές πρωτοπορίας.

Κάποτε μνήμες, θέσεις  - κάποτε

Εδώ που κάθομαι και γράφω τούτες τις γραμμές

Κάποτε έρωτας – κάποτε

Περαστικοί πρωτευουσιάνοι - επαρχία, Αύγουστος

Με δυο ασύμμετρα φεγγάρια στο βυθό του

Με κλάσματα, με όνειρα, με μπάνια τού λαού

Κάποτε, τώρα, με γη που να γυρνά ανάποδα

Εγώ με τη φτωχολογιά - συνένοχος και άπατρις

Έγινε να αισθάνομαι διπλή την προδοσία.

Και όλα για τη λησμονιά - υπέροχο αυτό το αεράκι

Λένε πως όλοι ψάχνουμε για μια αφετηρία:

Γιορτή κι ύστερα πάλι μια γιορτή - και διασκέδαση

Συναίσθημα ο φόβος ποταπό και ύπουλο.

Ναι μεν αλλά - ποιος να ντραπεί;

Συμπορευόμαστε με αρκετές υπερβολές στο ντύσιμο

Και πού να 'θρουν και τα μεσάνυχτα.

Στα θερινά τα σινεμά χιλιοπαιγμένες οι ταινίες μας:

Φώτα λιγότερα, απόκοσμες σκιές, κυνηγητά στην άμμο.

Τώρα σε λένε όπως τύχει – σιγουριά

Και αδιάθετες ποσότητες συμπάθειας – απογραφή

Για να σου πω, για να μου πεις  - βορείως του σιντριβανιού

Μητέρα, παρθενιά και προστυχιά:

Θα ζοριστούν οι δρόμοι το φθινόπωρο

Γιαυτό ξεκίνησαν να βάφονται προκλητικά κάθε απόγευμα

Θυμίζοντας παγόνια.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ

Felix Silvestris Catus

(Αυτές τις μέρες προσπαθώ να ολοκληρώσω το δεύτερο μυθιστόρημά μου το οποίο απευθύνεται σε παιδιά που θα ονομάζεται: Felix Silvestris Catus. Στη μνήμη όλων όσων χάθηκαν στις πυρκαγιές των ημερών μας -και ειδικά στων παιδιών- αφιερώνω το ενδέκατο κεφάλαιο τού βιβλίου μου αυτού όπου πιστεύω ότι αναλύονται πολλά από αυτά που ζούμε.)

Από το βιβλίο μου: Felix Silvestris Catus

Δεν υπάρχει γάτα που να μην θέλει να 'ναι όμορφη. Η κάθε μια με τον δικό της τρόπο, προτάσσοντας τα δικά της τα χαρακτηριστικά και τα δικά της γούστα. Η Ντάνα, ας πούμε, πρότασσε τη φύση της, μοιάζοντας κάπως με τη θεά τής αρχαιότητας την Άρτεμη, η Ντιντή που ήταν πιο αγαπησιάρα όμοια, θα 'λεγε κανείς, τής Αφροδίτης. Και  ο Μπεμπέτος; Κι ο γάτος μας; Α, αυτός βαρύς κι ασήκωτος, κι όλα τα έβλεπε από ψηλά, ασπρόμαυρος και καθαρός, ίδιος ο Δίας. Από ψηλά κοίταζε το βασίλειό του, τα μέρη που 'χε μεγαλώσει, τούς δρόμους, τα οικόπεδα και τις αυλές, τις σκοτεινές γωνιές τού κήπου μας, τα κλήματα και το γκαζόν, τη βρύση τη χτιστή, τη στολισμένη με κοχύλια τής θαλάσσης. Συνήθιζε να περνά σχεδόν μισή ημέρα πάνω στο ντουβάρι. Τον έβλεπα να 'ναι βαρύς κι ασήκωτος, να 'ναι και σκεφτικός. Τι τάχα να σκεφτόταν; Το παρελθόν του; Μια απόδραση; Να αποδράσει απ' αυτό; Την τελευταία του απόδραση; - Και έτσι λειτουργούν οι γάτοι: Λένε πως χάνονται ακολουθώντας θηλυκές τσαχπίνικες υπάρξεις (ποιος ξέρει;), όμοια ναυτικοί που τούς απορροφά κάποτε κάποιο λιμάνι μελαγχολικό ή κάποιο άλλο όλο φώτα, κόσμο και βοή, κάπου στα βάθη τής Ανατολής ή όμοια ποιητές από αυτούς που τούς απορροφά η διαχρονικότητα ενός ποιήματος που έχουν γράψει ή, κάποιο από τα ελάχιστα τα γνήσια τα μοναστήρια που υπάρχουνε κρυμμένα από τη βάρβαρη επικαιρότητα των ημερών μας. 

Οι γάτοι φεύγουν ψάχνοντας, οι γάτοι χάνονται και λόγω σκέψης. Μάλιστα, δεν έχουν την έννοια τού Παραδείσου για παρηγοριά ή και για στόχο. Άλλωστε, οι γάτες (λέει η παράδοση) έχουν επτά ψυχές κι είναι το είδος που 'χει μέσα στο αίμα του την τραγωδία: Τι τραγικό να χάνεσαι μονομαχώντας με οχιές, τι τραγικό να σε πατούν τα αυτοκίνητα, τι τραγικό να φεύγεις από φόλα. Κι ύστερα στα αζήτητα, στο πουθενά, ούτε καν σαν ένας αριθμός. Μόνο η πόρνη τύχη αν το φέρει, σαν δάκρυα στα μάτια κάποιου νεαρού παιδιού ή κάποιου ηλικιωμένου με ευαισθησίες.

Η στάση ζωής τού γάτου Μπεμπέτου με προβλημάτισε πολλές φορές με τρόπο υπαρξιακό, με έκανε να αναρωτηθώ  πότε και πού τελειώνουμε ως υπάρξεις. Εμείς, το περιβάλλον γύρω μας, τα σπίτια, τα σχολεία μας, οι πόλεις, τα χωριά μας. Τελειώνουμε... Και κάποιοι από μας με τρόπους τραγικούς. Και ο υφέρπων φασισμός που σέρνεται πάνω στις εποχές, αυτούς να τούς αποκαλεί και φταίχτες: Φταις θα σου πουν που γεννήθηκες και μένεις σε χωριό, φταις που πεθύμησες χαμόγελο, φταις που επέλεξες να κάνεις μια δουλειά συγκεκριμένη, φταις που δεν έχεις καν τον τελευταίο οβολό στην τσέπη σου για να στον πάρει και αυτόν η προστυχιά τού χάρου. Χαμογελώ ειρωνικά... Φίλε που με διαβάζεις, πες τους αυτούς να παν στο διάβολο. Μετά το όποιο τέλος συκοφαντίες δεν χωρούν, οι απόντες αποκτούν αμέσως προστασία ηθική κι ο χρόνος είναι χρόνος. Λοιπόν, ακόμα και οι ευθύνες βυθίζονται στη θάλασσα τής σχετικότητας όταν ξεφεύγουν απ' τα έργα ανθρώπων από αυτούς που 'χουν το πρόσταγμα και παν' σαν υίαινες πάνω στην όποια ύπαρξη παλεύει τον καιρό,  σ' ότι γεννιέται κάπου κάποτε χωρίς να έχει ρωτηθεί, σε θύματα, σε τίμιους νεκρούς κι όταν με το σφουγγάρι της μια τραγωδία δημιουργεί tabula rasa.

Βλέποντας τον Μπεμπέτο να παρατηρεί νωχελικά τον κόσμο του, σκεφτόμουν ότι τα αρσενικά γατιά πάνω τους κουβαλάνε ιερότητα. Ιερότητα ωμή, χωρίς λιβάνια, με ήλιο (ήλιο πολύ), με χρώματα που εναλλάσσονται , με εικόνες, με στιγμές πραγματικότητας κατά τις οποίες ο όποιος θρήνος δεν είναι μια απλή θεατρική παράσταση, κατά τις οποίες ο Ετεοκλής μα και ο Πολυνείκης δικαιούνται πρέπουσα ταφή, κατά τις οποίες όποιος δείχνει με το δάχτυλο ασελγεί όντας μη αναμάρτητος, κατά τις οποίες τα γεγονότα δρώντας αρνητικά: παράγουν πυρκαγιές, πλημμύρες, λόγια με θυμό και ψέματα, εμφύλιους, σελίδες μαύρης ιστορίας. Κι όλα αυτά για να μπορέσουν κάποιοι να επεκταθούν (έστω προσωρινά) και να πλουτίσουνε σε εξουσία (πρώτα-πρώτα) και σε χρήμα: Οι Κρέοντες απ' τη ζωή μας δεν θα λείψουν.

Όμως οι γάτοι φεύγουν. Φεύγουν το μάτι κλείνοντας προκλητικά: Ανώνυμοι (ή κάποιες φορές κι επώνυμοι, σαν τον Μπεμπέτο), αθόρυβοι, χωρίς λυγμούς και δάκρυα, χλευάζοντας τον κόσμο μας, χλευάζοντας την ιστορία σαν αυτή τη γράφουνε κοινοί θνητοί, χλευάζοντας αυτούς που λεν θύτες τα θύματα, χλευάζοντας την πονηριά, χλευάζοντας τις εξουσίες, χλευάζοντας τη  ίδια τους την ύπαρξη, δείχνοντας πως αυτογνωσία και ελευθερία προχωρούν παράλληλα, θεώνοντας ως και πολλούς απ' τούς αμαρτωλούς, ως και ληστές που ξέροντας αυτό που είναι, το κεφάλι σκύβοντας, εντέλει την κερδίζουν την αθανασία. Όμως οι γάτοι φεύγουν. Φεύγουν χωρίς να ξέρουνε τι είναι διάβολος, χωρίς να ξέρουνε τι είναι ο θεός. Θεοί οι ίδιοι: Θεοί οι ίδιοι σαν και τους ανθρώπους οι οποίοι χάνονται προτού να κάνουνε τα πρώτα βήματά τους στη ζωή, προτού να γίνει και να ξέρουν. Φεύγουν, χάνονται, κλείνουνε τα βιβλία τους με το περιβάλλον, με τη ζωή, μ' ότι συμβαίνει τώρα, με τον ενεστώτα χρόνο και με τον κυνισμό αυτού, με τούς χειμώνες που χαμογελούν σαν καλοκαίρια: Άλλωστε, η αθωότητα τελειώνει λίγο μετά τη γέννηση και ξεκινά ξανά την ώρα τού θανάτου.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ

Ανισομέρεια

“Ανισομέρεια”

(Στη μνήμη τού Μάνου Ελευθερίου)

Κι αργότερα να με ρωτά ο θάνατος: Πώς γίνεται;

Πώς γίνεται κι αλλάζουνε τα χρώματα

Και τα πουλιά πετούν χορεύοντας

Την ώρα που ξεκίνησαν να μεγαλώνουνε οι νύχτες:

Το ρόπτρο το χτυπά ξανά η ποίηση

Αργότερα σκοτάδι και επάνοδος

Αεροπλάνα και μπουμπουνητά

Και μουσική στο βάθος.

Με τις μεταβολές πορεύομαι, μ' αδύναμα τα χέρια - α ν ι σ ο μ έ ρ ε ι α 

Που ο καιρός καταλαβαίνει πιο καλά

Πώς λειτουργεί κι αυτό το καλοκαίρι:

Από τα σύννεφα δεν πέσαμε αυτό το πρωινό

Που χάθηκε το ημερήσιο φεγγάρι.

Και περπατώ και δεν με ξέρουν οι πολλοί - τι τύχη!

Εγώ είμαι που χάθηκα, εγώ και που υπάρχω

Που με μεθάει η οσμή των ξινισμένων σταφυλιών – πρωί-πρωί•

Κρατά η φύση τα κλειδιά αυτών που θα 'ρθουν:

Δροσιά φερμένη απ' τον ουρανό και νοσταλγία

Σύντομες τελετές στις εκκλησίες που θα γίνουν

Και τα καράβια αραγμένα στα λιμάνια.

Μέρα κι αυτή, βουβή, τρελή, σχεδόν ασήμαντη

Μόνο δυο-τρία χελιδόνια σχίζουν τον αέρα με ταχύτητα

Μαθαίνοντας, ξεχνώντας, πολεμώντας.

Τώρα, που πολεμούν με τις αστείες εποχές και οι ελπίδες

Κι αν βρέξει, κάποια ταφή θα γίνει πιο αργά

Με την ευλάβεια που απαιτούν σεμνότητα και έργο

Με άγια πρόσωπα να επιβεβαιώνουν κάποιο πέρασμα:

Δεν είναι μακριά η έννοια τού φθινοπώρου απ' το τώρα.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ

Σε άγια δισκοπότηρα

“Σε άγια δισκοπότηρα”

       Κι ο χρόνος συνεχίζει να μη σκέφτεται, το άγνωστο να αντιμετωπίζει ως σκουριά πάνω σε βρώμικα καρφιά, χρησιμοποιημένα - ή ως μια χθεσινοβραδυνή βροχή: Αλίμονο στο ποίημα που δεν έχει στόχους φανερούς, που δεν βαδίζει πάνω στο σχοινί τής αμαρτίας, που τρώει τα βατόμουρα μαγειρεμένα, που σκύβει για να δει το μέλλον του και ονειρεύεται να είναι αποστειρωμένα τα παλάτια τής επόμενης ζωής του.

      Και στη βεράντα ο θυμός δροσίζεται και το επάνω ράφι τής βιβλιοθήκης το μοιράζονται τα ψέματα και οι ελπίδες. Συμμετρικά, διαβολικά τυχαία, αποφασίζοντας και δείχνοντας τόξα ουράνια ανύπαρκτα. Τώρα, που η αβεβαιότητα είναι ο πιο θερμός θεσμός και που σερβίρουνε σε άγια δισκοπότηρα το δηλητήριο τα φίδια.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ

Η ξεχασμένη σκάλα

“Η ξεχασμένη σκάλα”

Χτυπάει η καμπάνα για εκείνους που απέμειναν, για τις σκιές που κρύβουνε  τα χρώματα, για των μοντέρνων πόλεων τις φλαμουριές, για τα ρολόγια: Αιωνιότητα θαρρείς που διαρκώς αλλάζει, ζωή απότομα αργή, αλήθεια που δεν παραδέχεται ποτέ τον εαυτό της.

Ή που δεν γίνεται να ξέρεις, λέγοντας απλώς κάποιο “αλλά” το τι συμβαίνει κατά τα χρωματισμένα μπλε μεσάνυχτα - κι εσύ από πολύ νωρίς στον πόνο και στο μόχθο.

Ή μόνο με τραγούδια από αυτά που τραγουδιούνται αποκλειστικά και μόνο στις γιορτές, όμοια με φθινόπωρο, με νίκη-θρίαμβο: Έτσι αλλάζει τα επίπεδά της η ζωή, ώρες που γύφτοι περιφέρονται στις αγορές και στις ιστορικές πλατείες.

Ή και που όλα γίνονται όταν επικρατεί η ζέστη - και θα ρθει πάλι μες στη νύχτα ο Επόμενος και το παιδί που ήσουν θα χτυπήσει την παραδεισένια πόρτα: Τακ-τακ• στο πλάι θα υπάρχει μια αραχνιασμένη σκάλα, ξεχασμένη.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ

Διαχρονική επικαιρότητα

“Διαχρονική επικαιρότητα”

Οι μεν με νύχια και σφενδόνες

Οι δε με πολυβόλα και οβίδες

Αρχέγονο το δίκαιο τής αμαρτίας

Κι εκείνοι που εξάγουν πάθη τους μυριάδες -

Το πράσινο το χρώμα έχει παρεξηγηθεί  - στις μέρες μας

Που ο καθένας λέει την αλήθεια του

Και πολεμά για δαύτη.

Μα ο βασιλιάς Δαυίδ δεν είναι ιδιοκτησία κανενός

Αλλάζει πρόσωπο συχνά, αλλάζει και σημαία

Από την έρημο Σαχάρα ως τη Λαπωνία

Και απ' την Παλαιστίνη μέχρι το Βλαδιβοστόκ

Σφενδόνες περιστρέφονται, χειμώνες παρελαύνουν.

Οι μεν με θώρακες - οι δε μ' ολόγυμνα τα στήθη τους

Και είναι ποιοι οι μεν - και είναι ποιοι οι δε

Χιλιάδες χρόνια άβραστων ηρωισμών

Και χαρακώματα και Στάλινγκραντ και Χιροσίμες

Καμμένη γη και βρώμικη

Έτσι την φτιάχνουνε ιδέες και φαντάσματα

Που οι Εκάστοτε τιμούν

Και προτιμούν όσοι στο τέλος θα 'ναι νικημένοι.

Αύριο θα μονομαχήσουμε στα μαρμαρένια αλώνια

Με τανκς και στίχους ποιητών στο μέτωπο

Κάποιος να ζήσει για να γράψει τα καινούρια μοιρολόγια

Τα ολοζώντανα εγκώμια μελλοντικών νεκρών

Νεκρών δικών μας και νεκρών τής άλλης της μεριάς -

Τα πίσω από το βουνό των Εντολών

Δεν τ' ανακάλυψε κανείς από εκείνους που ποτέ

Δεν γνώρισαν πραγματική πατρίδα.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ  ΒΕΡΓΗΣ

ΝΕΟ ΒΙΒΛΙΟ: Βαδίζοντας παρέα με τον διάβολο

ΝΕΟ ΒΙΒΛΙΟ

“Βαδίζοντας παρέα με τον διάβολο”

“Βαδίζοντας παρέα με τον διάβολο” είναι ο τίτλος τού νέου μου μυθιστορήματος που εντάσσεται στην τριλογία: Εκδίκηση, Αγάπη, Χρόνος. Αυτό το μυθιστόρημά μου αφορά τον χρόνο κι ακολουθεί το μυθιστόρημα “Σάρα” το οποίο είχε ως θέμα του την αγάπη. Ουσιαστικά αποτελεί έναν σχολιασμό τού πώς οι ανθρώπινες σχέσεις (και όχι μόνο αυτές) μεταλλάσσονται καθώς περνά ο χρόνος. Επίσης αποτελεί έναν σχολιασμό τού πώς αλλάζουνε οι λογικές με τον καιρό και τού πόσο διαφορετικά αντιμετωπίζουν οι επόμενες γενιές την ιστορία.

Ο πρωταγωνιστής τού μυθιστορήματος ξεκινά από τις Βρυξέλλες, από ένα σύγχρονο τρόπο ζωής κι από μια σχέση. Όλα αυτά κάποια στιγμή τα απαρνείται και ξενικά μια περιπλάνηση ως παρατηρητής στον κόσμο. Ένας φίλος παράξενος και μια γυναίκα τού αλλάζουν τούς ρυθμούς. Με τρόπους διαλεκτικούς οι τρεις τους κρίνουν την εποχή μας, ζώντας εντός αυτής και όντας ο καθένας η προσωπικότητά του.

Το βιβλίο δεν πωλείται στα  βιβλιοπωλεία (μέχρι στιγμής). Για να το αποκτήστε στείλτε μήνυμα  inbox στο facebook με τα στοιχεία σας ή στείλτε email στη διεύθυνση akisberg653@gmail.com . Oι αποστολές γίνονται μέσω ΕΛΤΑ και με αντικαταβολή. Το κόσμος είναι 12 ευρώ συν 3 ευρώ ταχυδρομικά έξοδα.

Σας ευχαριστώ

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ

Οι δικές μου παπαρούνες

(Οι δικές μου παπαρούνες)

Πόσα ακόμα να σας πω για πλαστικά λουλούδια

Τώρα που οι δικές μου παπαρούνες είναι ζωντανές

Ακούν τον άνεμο να πλησιάζει ανοιξιάτικος

Μετέχουν σε εικόνες

Κι όσο κι αν μάχεται στα χαρακώματα με το κακό η μοίρα

Φωτιά ταΐζουν οι αναβολές τις ώρες μου -

Αρκούμαι να κοιτάζω πώς χορεύουν οι τσιγγάνοι

Στο κέντρο από τη μεγάλη αγορά

Και γύρω τους τα κόκκινα παγκάκια.

Σκόρπιες ιδέες δίχως όρια, χωρίς ιδιοκτήτες καταστήματα

Υπάρχουν όντως ζυγαριές, κιλά, φτερά και ζάχαρη

Τα λόγω πένθους τα αμαρτωλά τα πονεμένα μάτια

Παιδιά - μόνο παιδιά

Κάποτε ανεβαίνοντας και βρίζοντας με χλιαρές φωνές

Αυτοί που φεύγουν, οι συνένοχοι, οι σύντροφοι

Μικρά Ασία - μέγα έλεος:

Αιγαίο, κρύβεις άφθονο το ερυθρό

Κάτω απ' τα γαλάζια σου σεντόνια.

Επέστρεψαν και φέτος οι δικές μου παπαρούνες απ' τον ουρανό

Πρώτα αγάπη - και αγιασμένες χορηγίες 

Προφανώς για να μαθαίνουν οι επόμενοι και οι απέναντι

Ότι υπήρξαν και ονόματα που ταπεινώθηκαν

Εντός προηγουμένων ημερών τού τόπου μας -

Μονόχρωμες ομπρέλες και βροχές πάρα πολλές

Σε λίγο τα κοπάδια των προβάτων θ' ανεβούν και πάλι στα πανύψηλα βουνά 

Κι ο χρόνος θα ανθίσει.

Ο χρόνος θα ανθίσει χείλη που θα είναι έτοιμα για φίλημα

Προνόμια για λίγους - πολύ λίγους.

Καρφώθηκα έτσι που παρατηρώ τα βάραθρα ψυχών

Και τις βδομάδες που πηγαινοέρχονται

Ή τα ενός λεπτού σιγή χωρίς κανέναν απολύτως λόγο:

Ωράριο που βασανίζει τον εγκέφαλο

Υπόγεια (μα νόμιμη) παραφροσύνη.

Θα ήθελα να μειωθεί το κόστος κάποτε

Και απολαύσεις πάλι στα θρανία να τις δω

Απέναντι από τα πάθη τού ορίζοντα

Του πιο μεγάλου τείχους απ' τα τείχη τής ζωής -

Δεν είχα τύχη ως εδώ ποτέ

Αλλ' έμαθα το πώς συμβαίνει να βυθίζονται για να σωθούν

Τα υπερσύγχρονα πολεμικά αεροπλάνα.

Βυθίσεις, τάφοι και ψυγεία από τα ηλεκτρικά

Γάμοι βραχύβιοι και αποτυχημένες λογικές

Τι είναι - τι δεν είναι

Τα έτοιμα τα πλαστικά κουπιά, τα ανθοστόλιστα γαμήλια κρεβάτια -

Ραντίσματα γονιμοποίησης δεν επιτρέπονται από τις ηθικές αρχές

Μεσημεριάτικες φωτιές, η Σμύρνη καταστρέφεται ξανά

Χωρίς επιστροφή οι δρόμοι οι οποίοι για αγίους προορίζονται

Στο τέλος οι ιδιοκτήτες τους εμπόροι.

Και όπου δρόμοι, γύρω τους οι δικές μου παπαρούνες

Τα συν, τα πλην και τα ωμέγα απ' τα ξύλινα συρτάρια μου

Γιορτές, πυροτεχνήματα, θυσίες ζώων – άνοιξη

Κατάρες και ευχές, θαλασσοταραχή, ζιζάνια πανέμορφα

Που ξέρουν πώς να πνίγουν με φιλιά τούς αλαζόνες 

Που ξέρουν πώς να αποσπούν δικαιοσύνη για την ομορφιά

Και πώς τού τάφους των αξίων να στολίζουν.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ

Απόσπασμα από το μυθιστόρημα: Ο άγιος εκδικητής

Ανάμεσα σε γνήσιες απογευματινές στιγμές απογειώνονταν, μετρώντας αποχωρισμούς και απουσίες, μετρώντας  πάνω του πληγές, πετώντας λόγια στα οποία δεν έβρισκε καμία σημασία στα σκουπίδια. Μάης και άνοιξη μετά από βαρύ χειμώνα. Καθόταν όρθιος, σχεδόν  στην κορυφή  ενός από του βράχους των Μετεώρων  κι αγνάντευε ένα ηλιοβασίλεμα κατακόκκινο, σχεδόν σαν ματωμένο. Παλιότερα ο ίδιος ήταν άνθρωπος, που λεν, παντός καιρού. Πια οι δυνάμεις του είχανε περιοριστεί σε μήνες καλοκαιρινούς, σε αρκετή από την άνοιξη, σε κάμποσο φθινόπωρο και σε συγκεκριμένες μέρες τού χειμώνα. Τα μάτια του είχανε στυλωθεί στον χώρο που τον καταλάμβανε ο ουρανός όπου και ήτανε κυρίαρχο το κόκκινο το χρώμα. Ένα ελπιδοφόρο αεράκι έκανε να σηκώνονται τα ράσα του και ύστερα να κουνιούνται, βοηθώντας παρέα με την αντηλιά και τη γενειάδα του να έχει η μορφή του κάτι το βιβλικό και ταυτοχρόνως βγαλμένο μέσα από τα σπλάχνα κάποιας από τις ελληνικές αρχαίες τραγωδίες. Ήτανε σαν να άλλαζε διαρκώς το πρόσωπό του: τη μια τυφλός Οιδίποδας, την άλλη Προμηθέας στον καυκάσιο τον βράχο, ύστερα Μωυσής απέναντι από το πέρασμα τής Ερυθράς Θαλάσσης, μετά Χριστός στων Ελαιών το όρος, ο ίδιος τιμωρημένος τιμωρός στο έσχατό του στάδιο, ούτε καλός, ούτε κακός ή και καλός μα και κακός αντάμα.

Στεκόταν αμίλητος, στεκόταν μόνος. Μπροστά του μόνο χρώματα και φύση - κι οι άνθρωποι πολύ μακριά, πολύ - πολύ μακριά απ' το δικό του τέρμα: Ήτανε ένας άνθρωπος ο οποίος είχε αφιερωθεί στην έννοια τής εκδικήσεως, δεν είχε επιτρέψει ποτέ τον εαυτό του ν' αγαπήσει, ήτανε όλος μια αποστολή: να καταστρέψει τους καταστροφείς τής οικογένειά του, φροντίζοντας να δώσει σε αυτή μία συνέχεια, θυσιαζόμενος ο ίδιος, νεκρός πριν απ' την ώρα του από τις τύψεις, Ορέστης μέσα στον εικοστό αιώνα, γνώστης τού αναπόφευκτου από τού παρελθόντος τα διδάγματα, γιαυτό και σιωπηλός και μόνος του απέναντι στη μοίρα.

“Κι η μοίρα είναι μια ευθύνη και αυτή. Είναι η πιο τεράστια ευθύνη, ένα φόρτωμα που διαρκώς επικαλύπτεται, μουσκεύει και βαραίνει. Αν δεν βρεθεί κανείς στα δίχτυα της δεν πρόκειται ποτέ να καταλάβει. Αργότερα, προς τον τερματισμό του, τα πράγματα θα τα κατανοεί διαφορετικά, θα εκτιμά πράγματα τα οποία είναι απλά, απλούστατα: έναν καφέ ελληνικό σε καφενέ μικρού χωριού, τη δημιουργία οικογένειας, μια σύνταξη, έναν αγώνα ποδοσφαιρικό, μία παρτίδα δηλωτής, ένα κουλούρι απ' τα στρόγγυλα, ένα παγκάκι πέτρινο στο κέντρο ενός πάρκου. Όλα αυτά, προς τον τερματισμό του κι αφού έχει σπαταληθεί εγωισμός και ενεργητικότητα κι αφού δεν σβήνει μια ζωή και φυσικά δεν σβήνεται, δεν μένει άλλο τίποτα από το να κοιτά τη φύση, τη λειτουργία και τα χρώματά της - δηλαδή τον εαυτό του, δηλαδή: ότι το πιο απόλυτα απόλυτο υπάρχει” μονολόγησε εσωτερικά κι επικεντρώθηκε στο να κοιτάζει έναν ασπροπάρη ο οποίος έκανε γύρους μπρος από το ηλιοβασίλεμα μ' ορθάνοικτα τα τεράστια φτερά του, κάνοντας προφανώς τις τελευταίες του προσπάθειες να βρει κάποιο ψοφίμι για να φάει πριν νυχτώσει.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ

Μήνας παράξενος ο Μάιος

Μήνας παράξενος ο Μάιος 

Τα 'χει αυτά ο Μάιος: Να μην αντέχεις όλα του τα χρώματα, να θες να εξαφανιστείς ή να κοιτάς απλώς αλλού - μέχρι να τελειώσει. Εικόνες, αλλεργίες και φωνές σε προκαλούν να λες “ φτάνει” τη μια και την επόμενη στιγμή να θες το κάτι παραπάνω, την υπέρβαση, τη θεραπεία. Ο ποιητής Τ.Σ. Έλιοτ στο ποίημα του “Έρημη χώρα” χαρακτηρίζει τον Απρίλιο ως τον σκληρό το μήνα. Αν ο Απρίλιος είναι πραγματικά ο μήνας ο σκληρός, ο Μάιος είναι ο μήνας ο παράξενος, ο αντιφατικός, αυτός που σου προσφέρει αφειδώς την ομορφιά επίτηδες, για να τον βαρεθείς, να θέλεις ύστερα να ξεράσεις από πάνω σου κάθε είδους λάμψη, ευωδιά και θύμηση: Παιδί σαν ήσουν, την έναρξη των παιχνιδιών και έπειτα τα ανοικτά τα σινεμά, τις εξετάσεις και τα φλερτ τα οποία εντέλει δεν μετατράπηκαν σ' αιώνιες αγάπες. 

Σαφώς και είναι μήνας αντιφατικός ο Μάιος, δεν είναι όμως σε καμιά περίπτωση διπρόσωπος, δεν είναι Ιανός (η Ρωμαίοι το προνόμιο της ομοιότητας με τον θεό Ιανό τον είχαν δώσει στον Ιανουάριο) - κι αυτό γιατί σπανίως επανέρχονται μετά από αυτόν μήνες με κρύο: Ουσιαστικά, ο Μάιος είναι ο μήνας που ανοίγει τον δρόμο προς την περισσότερη θερμότητα (ή και προς τον περισσότερο έρωτα) , δημιουργώντας προσδοκίες. Ακριβώς εκεί βρίσκεται η αδυναμία του: Στη δημιουργία προσδοκιών που συχνότατα δεν ελέγχονται - αργότερα, πολύ αργότερα τις ακολουθούν απογοητεύσεις οι οποίες γίνονται πανίσχυρες γιατί το βάθος του χρόνου παραμορφώνει περισσότερο τα πράγματα και η έκπτωτη πίστη ξεψυχά με δυνατούς σπασμούς και παρασέρνει.

Παρατηρώντας όλα αυτά κανείς, καταλαβαίνει ότι η πίστη και ο χρόνος είναι δυο έννοιες από αυτές που αρέσκονται στο να μονομαχούν μέχρι θανάτου - κι ο μήνας  Μάιος δεν αφήνει περιθώρια πολλά ενώ φροντίζει  να μεταβιβάζει τις ευθύνες του σε ύστερες χρονικές περιοχές, αποτελώντας απλώς ένα κλάσμα χρόνου το οποίο σου λέει: “Φίλε μου, πέρνα καλά μέσα σε τούτες τις στιγμές που σού χαρίζω”, μοιάζοντας έτσι με δημαγωγό, με κατασκευαστή πεντανόστημων γλυκών  από αυτά που σού χαλούν, με τον καιρό, τα δόντια.

Οπότε, μαζέψαμε ξανά λουλούδια την Πρωτομαγιά, φτιάξαμε και πανέμορφα στεφάνια, φιληθήκαμε, κάποιοι από εμάς παραβρεθήκαμε σε ολιγομελείς διαδηλώσεις - στην πραγματικότητα φυτέψαμε και πάλι σπόρους λησμονιάς  που θα φυτρώσουνε μετά από το τέλος τού καλοκαιριού, μαζί με τα πρώτα κρύα τής χειμερινής σεζόν και με τα πρωτοβρόχια.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ

Πρωτομαγιά

“Πρωτομαγιά”

Καιρός που εμπορεύεται τις πιθανότητες

Μέσα σε δειλινό τής άνοιξης

Από αυτά που δεν γνωρίζουν τίποτα για τα εγκλήματα

Απλώς κοιτάζουν διαφορετικά τις αγορές

Εισπράττοντας απ' τις κερκίδες πάθος

Δημιουργώντας ανθέματα και τάματα

Μνημεία που δεν προορίζονται για επικές γιορτές

Και πένθιμους θριάμβους.

Οκτώ σκυλιά σε κάθε οικοδομικό τετράγωνο καραδοκούν - κοιμούνται όλη μέρα

Και το σαξόφωνο μιας μπάντας τζαζ ακούγεται συνένοχο

Με τις αξίες θέσης πρώιμης και προφανώς ηρωικής -

Ανήκουστο κι αυτό το τέλος εποχής

Που δεν μπορεί ο χρόνος να γιατρέψει:

Τα κτίρια μισογκρεμισμένα, τα εργαλεία σκουριασμένα, τα αυτοκίνητα βουβά

Τα σύννεφα περνούν μπροστά από τον ήλιο

Μπορεί και να υπάρχουν στις αυλές αποτυπώματα νεκρών - 

Παρέλαση ξανά, πορεία προς τα μπρος, παράγκες για το αύριο

Θα μάθεις να μιλάς ξανά πολύ σιγά

Να κρύβεις την εφημερίδα σου μέσα σε κάποια άλλη πιο ορθόδοξη:

Θεατρική παράσταση στον τόπο της

Κοίτα να βρεις μια εναλλακτική πορεία.

Κι ας μη μιλάμε άλλο πια

Τώρα που απ' τη γλώσσα έχει μείνει μόνο το φαρμάκι της

Ας την ενταφιάσουμε σε μνήμα αριθμών 

Και όχι λύπη – παρακαλώ

Ότι αποχωρεί διεφθαρμένο απ' το σήμερα δεν πρέπει να λυπάσαι

Στις μάχες που θα ρθουν, κάποιες από τις απουσίες θα 'ναι χρήσιμες.

Πρόσεχε, δεν έχουνε οι σφαίρες όπισθεν

Μπορεί όμως να σε βρουν από πίσω.

Και την επαύριο επάνω στην πλατεία σχοινοβάτες, κλόουν και ανεπιθύμητοι τελάληδες

Χύμα καρποί λιανίζονται στις μηχανές - συμβιβασμοί μελλοθανάτων

Είναι ο κόσμος μας ένα μικρό καλάθι άδειο.

Όχι,  δεν ξέχασες και δεν ξεχνάς - τρίγωνα, κύκλους και τετράγωνα

Γίνεται να 'ναι προτιμότεροι κακοί που τους γνωρίζεις πό την καλή κι απ' την ανάποδη

Από καλούς-υποκριτές τής μιας αράδας.

Άνθη κι αγκάθια στις ακτές

Άνθη μ' αγκάθια στις ακτές

Γνωρίζει πώς να κρύβεται καλά ότι αξίζει 

Από τα χρώματα ζητάς ακρίβεια στο βάθος των υπερβολών τους

Κάθε πηγάδι άνυδρο και νόημα που 'χει χαθεί - έχεις τα δείγματα:

Των γεγονότων αναλύσεις και ποιότητες.

Ποιότητες μέσα σ' αυτή την πτώση;

Πάρε αγκίστρι, μην αργείς

Περνούν κοπάδια κεφαλόπουλα απ' τα ζεστά νερά

Καχύποπτος θα γίνεις μεγαλώνοντας - τέρμα οι πατριάρχες

Και οι συνταξιούχοι ημιονηγοί

Προσφέρουν μόνο ιστορίες από χρόνια περασμένα 

Δίχως ανάταση - και στον υπέρτατο βαθμό

Η πίστη να σκοτώνει.

Και απανθίσματα του χρόνου και βιώματα

Και προπαντός ασφάλεια για τις αδέσποτες τις λέξεις

Βροχή για να 'ναι οι επόμενες ημέρες πιο καλές

Πίσω από αρχαίες καρτ-ποστάλ γραμμένα μυστικά - δίχως υπογραφή

Τώρα που οι προθήκες αποκτούν επόμενη διάσταση – υπομονής:

Υποταγή στο παρελθόν, λόγοι-φαντάσματα τού Χίτλερ

Θεό να βρεις, Θεό να δεις, Θεό να συναναστραφείς

Και δρόμο για να φύγεις.

Φωτογραφίζοντας γκρεμούς κατάλαβες το πώς δεν είναι ο παράδεισος

Στης πολιτείας τα πλευρά να 'χουν στηθεί αντιαεροπορικά

Πιο μέσα οι ταβέρνες, τα ξενοδοχεία, τα μπουρδέλα

Οι πόλεμοι αποτελούν χαρά για τα παράσιτα

Σιχαίνεσαι εκείνους που νομίζουν

Χωρίς να έχουνε διαβάζει οδηγίες χρήσεως και άλλες ταλαιπωρημένες ιστορίες.

Αλίμονο, ο πόνος είναι κομματάκι διαφορετικός απ' την ευγένεια -

Βιάστηκες υπερβολικά να μεγαλώσεις.

Πέρασαν αρκετά μεσάνυχτα πουλώντας αφορμές

Άναρχοι έρωτες, προσωπικά απόρρητα

Κάθε που καλοκαίρια και χειμώνες αρχίζουν να μιλούν χωριάτικα

Μα ψεύτικα, σαν το χωριάτικο ψωμί των πλαστικών των φούρνων -

Αργότερα τα πόδια θα πονάνε περισσότερο

Κι εκδίκηση θα πάρουνε τα χρώματα

Απ' το απόλυτο κενό μονοχρωμίας.

Χθες τις διπλομαντάλωσες τις πόρτες

Και τα παράθυρα τα κάρφωσες μ' ατσάλινα καρφιά

Σε έξι μήνες τα μαστόρια θα ανοίξουν τούς μεγάλους τενεκέδες – ωριμότητα

Και επιπλέον στίχοι ποιητών – ανένταχτοι

Νηστεία πρώτη, νηστεία δεύτερη

Κάρβουνα κι αβγοτάραχο, κλωστές για ράψιμο

Πένα για γράψιμο και μπλε περικοκλάδες:

Που σου θυμίζουν πως γεννήθηκες εδώ

Κλαδί παλιάς ελιάς λησμονημένο από τα τεράστια αεροδρόμια -

Ανοίγονται προς τα κάτω οι εικόνες

Μακραίνουν των αγίων οι ουρές 

Λίγοι καταλαβαίνουν τούς συμβολισμούς

Κατά ριπάς ο θάνατος - ας τους να ερμηνεύουν

Δεν ήσουν και δεν είσαι ένα όνειρο

Δεν ήσουν και δεν είσαι ένα θαύμα:

Υψοφοβίας το ανάγνωσμα - πού ταξιδεύεις;

Τι αναδύεται από ετούτες τις σελίδες;

Γιατί να πρέπει διαρκώς να απαντάς;

Έχει κι αυτή η άνοιξη τις ανηφόρες της

Φορτώνεται τα έξοδα κάθε υπεραξίας – άμεσα

Τόσο που να μην προλαβαίνει τη ζωή

Και στις βαλίτσες σου να απομένουν θραύσματα - μαζί και τύψεις

Ή διαφορετικά: Πρωτομαγιά κι ετοιμοθάνατα λουλούδια.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ

Για το μοιραίο τελευταίο επιφώνημα τού Ιησού

“Για το μοιραίο τελευταίο επιφώνημα τού Ιησού”

Επομένως, δεν είναι σίγουρο πως είναι αναπότρεπτη κάθε επιστροφή

Κάθε Δευτέρα η οποία έχει υποτιμηθεί από ανώτερες δυνάμεις -

Κι όπου υπάρχει αρχοντιά, βρίσκεται πιο κοντά ο ορισμός τής τραγωδίας:

Άγγελοι δίχως αύριο, στις πλάτες τους,  κουβαλούν χιλιάδες προφητείες

Και από δω ως και το πιο ψηλό απ' τα απέναντι βουνά

Χτίζονται καθημερινά βίοι Νέων Αγίων.

Χτίζονται βίοι, αναστηλώνεται η μοναξιά, πιο δυνατά πατάει το μολύβι στο χαρτί:

Υγεία, βλακεία, αντοχή και Ολυμπιακοί Αγώνες.

Θέλω να πω ότι κοστίζουν οι γκραβούρες ακριβότερα 

Από τα μνήματα των πρωταγωνιστών τους

Και από τα μηνύματα κάθε απελπισμένου στρατηγού

Που ζει για να οραματίζεται επιτυχίες.

Δηλαδή, όλοι οι δρόμοι έχουν ταχθεί με την πλευρά τού μέλλοντος:

Κράτος εν κράτει, αποδοχή – αναγκαστικά

Και Παναγία στη γωνιά να χύνει δάκρυα πολύ γλυκά -

Και το νεότατο χαμίνι που χαμογελά

Σημαίνει διαχρονικά: ελπίδα δίχως όρια

Ή ροζ τής κουτσουπιάς ή Νέο Ευαγγέλιο

Από αυτά που γράφονται συνήθως νύχτα.

Κι εγώ πορεύομαι, αναζητώντας μια ακολουθία από άπιστους -

Δώσε μου Κύριε δύναμη ελάχιστη

Να βλέπω τις κινήσεις των ανθρώπων

Που χορεύουν μες στη νύχτα.

Ζήσαμε και μετά απ' την απελευθέρωση σαν οικογένεια

Συνδετικοί δεσμοί: κοινές μας αμαρτίες -

Τόσες που τώρα γέμισε η πλατεία τού χωριού φτερά περιστεριών:

Δεν σταματάει η φθορά, δεν έχουν τέλος οι θυσίες.

Λοιπόν, ας πάμε γι' άλλη μια φορά στη Σταύρωση, στον Επιτάφιο και στην Ανάσταση

Ας μετονομαστούμε πάλι σε εθελοντές αντί για τυχοδιώκτες.

Κι ο Κήπος τής Γεσθημανής θα μας αναγνωρίσει

Τα βλέματά μας θα 'χουν μέσα τους και το καλό και το κακό -

Χωρίς καθόλου άγχος, με σιγουριά

Με τα πιστόλια έτοιμα και με τούς σιγαστήρες βιδωμένους:

Τα τέλεια εγκλήματα συμβαίνουν σιωπηλά

Όπως κι ο τέλειος Θεός

Αυτός που μόνο βλέπει.

Βλέπει μπερδέματα μιας ιστορίας η οποία επιστρέφει -

Και να γιατί:

Για το μεγάλο κάστρο-φυλακή

Τώρα κέντρο πολιτισμού για απογόνους.

Δηλαδή απλώς ατμόσφαιρα μιας άλλης εποχής μέσα στο τώρα

Ή και το όνειρο ενός μικρού παιδιού

Αυτό το όνειρο που επαναλαμβάνεται

Καθώς εκείνο μεγαλώνει.

Γιατί η ιστορία φτύνει όλους αυτούς που την αντιλαμβάνονται συλλογικά -

Ω θέσεις των συμβόλων – ακεραιότητα:

Μάρτυρες, Άγιοι και Θησαυροί  - όλοι μαζί

Για το μοιραίο τελευταίο επιφώνημα τού Ιησού -

Ω επαναφορά τού κόσμου - φαντασία.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΑ ΒΕΡΓΗΣ

Μουσική

“Μουσική”

Με ρώτησε “Ποιος είναι αυτός εδώ ο δρόμος;” - Κι εγώ επάνω στο “εδώ” έχτισα μια καινούρια πολιτεία: Χάραξα δρόμους, σχημάτισα πλατείες, έχτισα κτίρια πολλά, κι όλα αυτά χωρίς σ'  Εκείνου την ερώτηση να απαντήσω. Κι ω υποχρέωση, ακόμα ένα θαύμα που με περιείχε τέλειωσε. Μου μείναν τελικά: ένα στασίδι μόνιμο στην εκκλησιά για τις Μεγάλες τις Παρασκευές κι ένα κουμπί απ' τη στολή Αυτού που έφυγε για άλλες πολιτείες.

Κι ότι υπήρχαν κύματα με ενημέρωσε προτού να εξαφανιστεί. Μετά επάνω τους περπάτησε χιλιόμετρα. - Αδύνατο δεν είναι τίποτα: Αδύνατο, μοιραίο, μουσική.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ

Το πηγάδι των επιλογών

“Το πηγάδι των επιλογών”

Κι έμοιαζε κείνο το πρωί με πυρκαγιά

Βγήκε ο ήλιος οργισμένος στη σκηνή

Και σάρωσε τα πάντα – καλοκαίρι.

Ανυποψίαστοι τραβάγαμε και πάλι προς τα μπρος

Δεν βλέπαμε μπουρίνια και λασποβροχές

Όντας λαθρεπιβάτες απ' τούς άπιστους

Μας ένοιαζαν οι αγορές - μόνο αυτές

Ούτε τα γκρίζα τα μαλλιά - γοητεία, λέει

Ούτε οι πόνοι στις αρθρώσεις

Ούτε καν τα κουρδιστά πουλιά τού αυτοκράτορα

Που είχαν προγραμματιστεί να λειτουργούν

Όσο υπήρχε ήλιος.

Ιππόδρομος, Αγιά Σοφιά - μετά ξανά Ιππόδρομος

Μαυρόασπρη ζωή για τούς ελάχιστους

Και τη φωτιά να την καταλαβαίνουν οι πυρήνες

Και για νερό καρπούζια

Και για φαΐ ελιές

Και κομπολόγια - η ώρα τάχα να περνά:

Επιμονή  - επιμονή στην καλοπέραση ή προσφορά ειρήνης:

Για το καλό, για το κακό, για τον κομμένο σβέρκο τού καλόγερου

Για τα καινούρια φύλλα -

Πότε προλάβανε να ξεραθούν τόσα πολλά;

Συναλλαγή, αποδοχή και τιμωρία

Μετά η Πτώση αναπόφευκτη

Από τον ουρανό, απ' τη σκηνή, από το τρένο που κινείται διαρκώς:

Ξεφόρτωμα από τα πρόωρα - σημαίνει κι ανακούφιση

Όταν ο δρόμος χάνεται, όταν η σκόνη περισσεύει

Όταν κανένα από τα ρολόγια δεν μετρά αντίστροφα

Και η πορεία προς τα μπρος

Γίνεται υποχρέωση που πνίγει.

Ας μη μαλώνουμε λοιπόν με τη βροχή

Κι ας περιφέρονται ακόμα σύννεφα στον ουρανό

Κι ας μη μιλάμε άλλο για το άγιο χθες

Κι ας έχουνε επείγουσες ανάγκες τα λουλούδια.

Εμείς, οδυνηρά λατρεύουμε τον έρωτα

Οδυνηρά γυρεύουμε στον Άδη τις αλήθειες μας

Οδυνηρά  μοιρολογούμε κάτω από έναν ουρανό μουντό:

Έτσι δημιουργούνται οι Μεγάλες Εβδομάδες.

Έτσι, με απουσίες

Πρώτα ν' απουσιάζει η Μαρία η Μαγδαληνή

Μετά να λιώνουν οι Σταυροί απ' το πολύ νερό που πέφτει

Κι έπειτα χρειάζονται στο μοντάζ χιλιάδες ώρες

Για να φυτρώσουνε ξανά τόξα ουράνια

Και ήρωες που να μην κρύβουν όπλα στις στολές τους.

Γιατί φωνάζουνε οι όχλοι - μα τις φωνές τους δεν ακούν

Αρκούνται μόνο στα περάσματα απ' τις κερκίδες τράγων

Τράγων από τούς δήθεν ιερούς

Που 'χνουν στα μέτωπά τους

Αντί για τα μεγάλα κέρατα

Σφραγίδες του χασάπη τυπωμένες.

Κόσμος, φωνές και δωδεκάτη ώρα

Μια-δυο μικρές λεξούλες: για τις αμοιβές

Λάδι από το ακριβό: για τα καντήλια των αγίων

Υποψίες: για υποψήφιους αμαρτωλούς

Ταλαιπωρίες: για τούς πραγματικούς ανθρώπους -

Και τώρα εργαζόμαστε αναζητώντας την εμφάνιση:

Κουρτίνες και λοιπά παραπεράσματα την ξέρουν τη δουλειά

Λάφυρα απ' τούς προηγούμενους

Κατάρες για εκείνους που θα ρθουν

Δούλοι να διοικούν καινούριους δούλους.

Τι σίγουρα, τι κάθετα που προσαρμόζονται οι άνθρωποι

Δημιουργώντας πανηγύρια απ' το τίποτα

Καταναλώνοντας - πρώτα τις σάρκες τους καταναλώνοντας

Και από πού να κόψεις - και ύστερα να ράψεις τι;

Πάντα χωρίς ικανοποίηση τα πλαίσια ακολουθούν

Και η σιωπή ξέρει να κρύβεται απ' το πλατύ κοινό

Και να που ήρθε ο καιρός για ψάξιμο ή ξέπλυμα

Και το πηγάδι των επιλογών ποιο είναι;

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ

El camino de Santiago - πάντα υπό βροχή

“El camino de Santiago - πάντα υπό βροχή”

Κι όλα τριγύρω βρεγμένα απ' την εποχή

Και τα μολύβια μαλακώνουν απ' την ομορφιά

Κι η μοίρα κρύβεται από τον περιττό της εαυτό.

Νταν-νταν-νταν, κάπως να γίνει ν' αποφύγω την προσχώρηση

Να γίνει να φανεί ξανά το άστρο τού βορρά 

Να γίνει και μαζί του ν' αναμετρηθώ υπό βροχή -

Τόσο κολύμπι έκανα να φτάσω ως εδώ...

Γκρίζο ή πλούσια πορφύρα, ή βασιλιάς ή τίποτα

Με μέσα λιγοστά για τού παρόντος την ορμή

(Δεύτε τελευταίον ασπασμόν)

Μετά στο μποτιλιάρισμα τής μοναξιάς – φθινόπωρο

Μεταξωτά σεντόνια, έρωτας σε χειρόγραφες σελίδες – μεταίχμιο:

Μια φράση μονολεκτική

Όπως ο οργασμός, όπως το φωτοστέφανο -

Και ποιος δεν θα 'θελε να το φοράει.

Και όπως συνηθίζεται, οι γνώσεις καταψύχονται πριν πουληθούν

Κι αγόρια και κορίτσια ξημεροβραδιάζονται στα φροντιστήρια - μπας και προλάβουν

Μπας και προλάβουν να κρυφτούν απ' τον κανόνα τής ανωνυμίας που επικρατεί:

Όλο και περισσεύουνε από την παραγωγή γρανάζια

Και τα λεφτά κοστίζουν ακριβότερα -

Σ χ ε δ ό ν   ό σ ο    η    λ ή θ η.

Σχεδόν όσο το ό,τι πέρασε

Όσο μια άγια φυγή σε διαδρομές μοναχικές

El camino de Santiago - ΑΡΚΕΙ ΜΟΝΟ Η ΥΠΑΡΞΗ

Κι ένας σταυρός στο τέλος περιμένει

Όσα οι άλλοι σκέφτονται για μας

Και όσα κέρδη δεν αποκομίσαμε εμείς ποτέ απ' τις ζωές μας...

El camino de Santiago - πάντα υπό βροχή

Κι ένα φλιτζάνι έτοιμο να σπάσει πάλι -

Τ' απόγευμα το απαιτεί

Κι όσο κι αν οι αντανακλάσεις ομορφαίνουν κάπως τη διαδρομή

Το βράδυ που 'ρχεται δεν συγχωρεί

Το ποίημα επαναλαμβάνεται για άλλη μια φορά

Το ψέμα λέγεται θολά -

Στο τέλος δίνεται και το φιλί τής προδοσίας.

Κι αυτό το “πάντα υπό βροχή”

Τις θέσεις να στενεύει των υπόλογων

Τούς δρόμους να στενεύει των αδικιών

Και τόσα ένσημα χαμένα χωρίς λόγο...

Λες και δεν έμαθε ποτέ η κόλαση τον ρόλο της σε τούτη τη ζωή -

Και η διαδρομή γεμάτη λάσπες και λιθάρια:

Να έπεσαν κι αυτά από τον ουρανό;

Υπό βροχή - για να νικά κανείς και να θυμάται

Όταν το έλεος δεν περιέχει το παρόν

Κι όταν κάθε ευχή θέλει να είναι κάτι περισσότερο από ευχή -

Μετά απ' τον τερματισμό οι πάντες μόνοι τους

Πληρώνουν με φωτογραφίες τον αγώνα.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ

Επιτυχίες νέες

“Επιτυχίες νέες”

Γιατί πια δεν ανήκω στην ακολουθία

Γιατί το άγνωστο αποκαλύπτει την ανοησία των λαών

Και τα καρφιά διατηρούν τα τραύματα στους τοίχους ανοικτά

Και οι υπογραφές αλλάζουν σύμφωνα με την εποχή

Καθώς βασίζουν τις αξίες τους στα σύννεφα

Σε άγνωστες αναλογίες:

Σχήμα, όγκος, λόγος, χρόνος -

Διάθεση να αποφύγω άλλη μια επανάληψη.

Μοιραία λοιπόν

Το πρώτο πράγμα που μαθαίνουνε οι λύκοι στη ζωή

Είναι το πότε πρέπει ν απουσιάζουν -

Κι αυτό πάει να πει: Δρόμος Ελευθερίας.

Εγώ κι εσείς, εγώ κι αυτοί

Και πλησιάζει η πανσέληνος τού μήνα

Χωρίς φτερά, με απειλές, με χρήματα απ' τα πολύ παλιά στις τσέπες:

Να το δικαίωμα στην αμαρτία

Μία μεσήλικη γυναίκα το κρατά ανάμεσα στα δυο της στήθη.

Κλείνει τα μάτια, δε μιλά

Αυτή που κάποτε μιλούσε με ταχύτητα -

Ίσως να 'ναι υπεύθυνο το αλκοόλ

Ίσως αυτή η άνοιξη που προκαλεί:

Ζήστε όσα δεν ζήσατε

Έτσι κι αλλιώς 

Ο βασικός κανόνας περιγράφεται από τη λέξη: ΑΜΑΡΤΙΑ.

Αυτή κλείνει τα μάτια, δε μιλά

Κι εγώ επιτέλους σκέφτομαι το ένα και το άλλο:

Πόσες από τις εμπειρίες μου δεν τις αξιολόγησα καλά

Τα κύματα που είχα βαρεθεί να τα μετρώ

Τα μεσημέρια μου δίπλα σ' ένα πανύψηλο βουνό

Τις ερωτήσεις που σταμάτησα κάποια στιγμή να κάνω.

Για πόσα επιπλέον χρώματα αξίζει να βασανιστεί κανείς;

Για ποιο γυμνό κορμί;

Σε ποια περίπολο αξίζει να παραδοθεί;

Σε ποιο λεπτό; Στο τελευταίο; Τα μεσάνυχτα;

Τέλος δεν πρόκειται να βρει αυτό το ρεπορτάζ

Αυτός ο άνεμος θα σημαίνει εγκατάλειψη ως το πρωί

Κι εμείς θα παίζουμε στα γήπεδα με ζάρια στρογγυλά

Θα χωριζόμαστε σ' ανώνυμες κατηγορίες -

Κανείς να μη μας βρει στο ύστερα

Για να κοιμόμαστε με άνεση

Κι όποτε το επιθυμούμε.

Κι εμείς τον έρωτα τον κάνουμε στο τώρα

Κανείς να μη μας βρει στο ύστερα.

Όλα για όλα πια

Χωρίς καθόλου αναπληρωματικούς

Μόνο με πρόσφυγες διαφορετικούς

(Η προσφυγιά, τής προσφυγιάς) -

Στεγνώνω και οργίζομαι που δεν μπορώ

Βλέπω ότι τα μαγαζιά είναι κλειστά

Λόγω ανταποδόσεως -

Ή μήπως είναι Κυριακή;

Γιατί οι στάχτες... Απλώς γιατί...

Γιατί όσα στάχυα δεν θερίστηκαν το περασμένο καλοκαίρι, δεν...

Και η σημαία γαλανή 

Και η πηγή που έχει δροσερό νερό γυναίκα -

Τα υπόλοιπα (λέει) εννοούνται.

Πώς διαφορετικά να προστεθούνε στις παλιές

Επιτυχίες νέες;

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ

Αναστροφή

“Αναστροφή”

Για να το μάθουν μέχρι και αυτοί που δεν θυμούνται τίποτα

Τώρα που ο καιρός αλλάζει τις διαδρομές

Και η αγάπη πια δεν αφορά μονάχα πρόσωπα -

Ω πράγματα, ω συνήθειες, ω λόγια:

Όλο και λιγοστεύουν τα κτερίσματα στους τάφους

Και ανεβαίνει πιο ψηλά το χέρι τού Θεού

Κρατά μαχαίρι και προσφέρει ανοχή

Δημιουργεί τα όρια τής νύχτας μες στη μέρα.

Θυμάμαι το πως ήτανε η γειτονιά κατά την πρώτη μου επιστροφή

Κλόουν, θηριοδαμαστές και ακροβάτες

Είπα να γίνει και να λείπω την επόμενη φορά

Σαν άκουσα τις προειδοποιητικές βολές απ' τα μεγάφωνα

Και αστυνομικοί από αυτούς με τα σκυλιά

Καθάριζαν τον χώρο.

Όλα λοιπόν για κάποιο παραμύθι γίνονται

Προϋπολογισμοί και απολογισμοί - κυρίως υπολογισμοί

Ή ποίημα μέσα σε ένα άλλο ποίημα•

Φυσικά μετά κανείς δεν παραδέχεται τη ζήλια

Και το μολύβι πάνω στο χαρτί κυλά

Όπως η μπάλα ποδοσφαίρου στο χορτάρι.

Τότε, μας έδειχναν - τώρα μαζεύουν τα σταφύλια μας

Κανείς δεν διάβαζε, κανείς δεν μέτραγε τις νότες που ακούγονταν

Οι πόρτες έτριζαν - παρ' όλ' αυτά το λάδι ήταν άφθονο στην αγορά

Γιαυτό και οι γυναίκες μας, τηγάνιζαν απ' το πρωί πατάτες:

Η πρώτη κλάση από μας έφυγε για τον πόλεμο τον Μάιο

Η τελευταία τον Νοέμβρη.

Και φτάσαμε πολύ μακριά

Ως τη Μεγάλη την Παρασκευή

Κι όχι σαν μία μάζα επιλόγων.

Γιατί την φτιάχνουν την πραγματικότητα γεμάτες μοναξιές

Γεμάτες, σαν μαστραπάδες καπηλειού για εύπορους πολίτες.

Γιατί την άνοιξη, τα καρφιά τρυπούν πιο εύκολα το ξύλο του Σταυρού

Κι εκατόνταρχος δεν ξέχασε και δεν ξεχνά

Η τρέλα πώς πουλιέται.

Πρώτο και δεύτερο κεφάλαιο: Η ευκολία•

Ποιος έλεγε, ποιος έπειθε - ποιος μας έπειθε:

Ας πούμε ότι αύριο...

Αύριο, αργά-αργά...

Ντροπή να λες: δεν έχω

Ντροπή να λες: το είχα πει

Όσο για τού φωτός το δίκαιο

Σαφώς και ξέρουν οι ακρίδες περισσότερα απ' τούς μικροαστούς -

Όχι, δεν καταργήθηκαν, ούτε και θα καταργηθούν οι τάξεις.

Αλλά το παραδέχομαι πως άργησα να καταλάβω την αξία των αποστολών:

Πώς λειτουργούν, γιατί υπάρχουν, γιατί πρέπει εμείς...

Να ζεις μετά για τα αντίδωρα τής Κυριακής

Για μιας πεντάρας υλικά

Που σου προσφέρονται για χρήση μία και μοναδική:

Εγκαίνια πορνείων, λέξεις απλές και σίγουρες

Στολίδια απ' τα προηγούμενα Χριστούγεννα

Νυχτερινή δουλειά στο τελευταίο μονοπάτι τού Θεού

Χωρίς Μπουίκ και Σεβρολέ

Φορώντας μόνο τα σανδάλια.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ

Τρένα για τη Γερμανία

“Τρένα για τη Γερμανία”

Διαφορετικό απόγευμα, υγρό
Τη μια φορά να είναι φωτεινό
Και την επόμενη δεκάδες τόνοι από γκρι
Να πλημμυρίζουνε τούς δρόμους.
Λοιπόν ας μη χαθούμε άλλη μια φορά
Όπως τότε στη γκρεμισμένη φάμπρικα
Τότε που ο κανόνας ακουγόταν κάθε μέρα από τα μεγάφωνα -
Μετά ανάσες και υπομονή
Κι απόψεις κι αποσμητικά.
Αχ, άγγελοι με ολόχρυσα φτερά
Κάποτε σταματήσανε στο καφενείο τής επόμενης γωνιάς -
Δεν ήπιανε ούτε καφέ ούτε νερό
Είπαν πως έψαχναν να βρουν φθηνές αντίκες.

Ημίφως, αντοχή και απεραντοσύνη
Απεραντοσύνη που δείχνεται χορεύοντας στον κόσμο:
Σαλώμη, συγνώμη και υπομονή
Χτυπήματα στην πλάτη ρυθμικά
Κι εσύ στις σκάλες να αγκομαχάς - ενίοτε να προσποιείσαι
Να προσποιείσαι πως γερνάς ταχύτατα
Να πέφτεις, να λες: “Να, κάπου εδώ τελείωσα”
Κι ο ήχος τού αεροπλάνου να ακούγεται:
Πάει προς τη Θεσσαλονίκη - ή κάπου πιο βόρεια
Προς τον Θεό - ή προς τον διάβολο•
Κι αυτό το όνειρο να μην τελειώνει
Κι αυτό το γκρι να μην τελειώνει -
Συσκότιση, ξενοίκιαστα δωμάτια, ποιήματα που θα γραφούν ξανά
Μα από άλλο χέρι.

Και λιγοστεύει διαρκώς το φως
Κι όσο μειώνονται τα καλολογικά στοιχεία
Τόσο πιο έτοιμος αισθάνεται ο εαυτός κάθε ποιήματος
Για μια μεγάλη μοίρα:
Ανάσταση μετά απ' έναν επιπλέον Γολγοθά -
Λόφοι υπάρχουν αρκετοί γύρω από την πόλη:
Λόφοι ποτάμια και πατάρια σκοτεινά -
Σ' αυτά πηγαίνεις ανεβαίνοντας σιδερένιες σκάλες
Συνήθως εκεί μαθαίνεις ιστορίες απ' τις πρόστυχες
Μαθαίνεις πώς να συναρμολογείς σκόρπιες σελίδες
Οι οποίες δεν εντάχθηκαν ποτέ επίσημα
Στο δίκαιο κάποιας από τις πιο διάσημες
Τού κόσμου μας σφραγίδες.

Και λιγοστεύει διαρκώς ο χρόνος προς τα όρια -
Μα είναι ακριβώς αυτός ο ρόλος των ορίων:
Να λιγοστεύουν, τα τρυπούν, να μην ανέχονται τον σεβασμό -
Και “άντε γεια” και “ταπεινά”
Λες και αρκεί ένας απογευματινός καφές
Ν' αλλάξει γεγονότων τις πορείες.

Και τις επόμενες ημέρες...
Θα τις ποτίσει με ιδρώτα τις ημέρες που θα 'ρθουν το άγνωστο
Μέχρι ν' αναστηθούν παιδιά που τα 'κλεψε ο πόλεμος
Και επανέλθει στη δουλειά ο τιποτένιος θαυματοποιός με τη ρεπούμπλικα και το μπαστούνι -
Τα περιστέρια έχουν πολλαπλασιαστεί μέσα σ' αυτή την πολιτεία:
Έχουν πολλαπλασιαστεί, λανσάρουν νέες κολεξιόν
Μόνο τα βράδια τους μοιράζονται
Για να κυριαρχούν τα πρωινά
Παρέα με τα λόγια και τα έργα τής σιωπής -
Ή, γέμισαν πάλι οι σταθμοί
Με τρένα για τη Γερμανία.
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ