“Σε άγια δισκοπότηρα”
Κι ο χρόνος συνεχίζει να μη σκέφτεται, το άγνωστο να αντιμετωπίζει ως σκουριά πάνω σε βρώμικα καρφιά, χρησιμοποιημένα - ή ως μια χθεσινοβραδυνή βροχή: Αλίμονο στο ποίημα που δεν έχει στόχους φανερούς, που δεν βαδίζει πάνω στο σχοινί τής αμαρτίας, που τρώει τα βατόμουρα μαγειρεμένα, που σκύβει για να δει το μέλλον του και ονειρεύεται να είναι αποστειρωμένα τα παλάτια τής επόμενης ζωής του.
Και στη βεράντα ο θυμός δροσίζεται και το επάνω ράφι τής βιβλιοθήκης το μοιράζονται τα ψέματα και οι ελπίδες. Συμμετρικά, διαβολικά τυχαία, αποφασίζοντας και δείχνοντας τόξα ουράνια ανύπαρκτα. Τώρα, που η αβεβαιότητα είναι ο πιο θερμός θεσμός και που σερβίρουνε σε άγια δισκοπότηρα το δηλητήριο τα φίδια.
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου