Η ξεχασμένη σκάλα

“Η ξεχασμένη σκάλα”

Χτυπάει η καμπάνα για εκείνους που απέμειναν, για τις σκιές που κρύβουνε  τα χρώματα, για των μοντέρνων πόλεων τις φλαμουριές, για τα ρολόγια: Αιωνιότητα θαρρείς που διαρκώς αλλάζει, ζωή απότομα αργή, αλήθεια που δεν παραδέχεται ποτέ τον εαυτό της.

Ή που δεν γίνεται να ξέρεις, λέγοντας απλώς κάποιο “αλλά” το τι συμβαίνει κατά τα χρωματισμένα μπλε μεσάνυχτα - κι εσύ από πολύ νωρίς στον πόνο και στο μόχθο.

Ή μόνο με τραγούδια από αυτά που τραγουδιούνται αποκλειστικά και μόνο στις γιορτές, όμοια με φθινόπωρο, με νίκη-θρίαμβο: Έτσι αλλάζει τα επίπεδά της η ζωή, ώρες που γύφτοι περιφέρονται στις αγορές και στις ιστορικές πλατείες.

Ή και που όλα γίνονται όταν επικρατεί η ζέστη - και θα ρθει πάλι μες στη νύχτα ο Επόμενος και το παιδί που ήσουν θα χτυπήσει την παραδεισένια πόρτα: Τακ-τακ• στο πλάι θα υπάρχει μια αραχνιασμένη σκάλα, ξεχασμένη.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ