Μουσική

“Μουσική”

Με ρώτησε “Ποιος είναι αυτός εδώ ο δρόμος;” - Κι εγώ επάνω στο “εδώ” έχτισα μια καινούρια πολιτεία: Χάραξα δρόμους, σχημάτισα πλατείες, έχτισα κτίρια πολλά, κι όλα αυτά χωρίς σ'  Εκείνου την ερώτηση να απαντήσω. Κι ω υποχρέωση, ακόμα ένα θαύμα που με περιείχε τέλειωσε. Μου μείναν τελικά: ένα στασίδι μόνιμο στην εκκλησιά για τις Μεγάλες τις Παρασκευές κι ένα κουμπί απ' τη στολή Αυτού που έφυγε για άλλες πολιτείες.

Κι ότι υπήρχαν κύματα με ενημέρωσε προτού να εξαφανιστεί. Μετά επάνω τους περπάτησε χιλιόμετρα. - Αδύνατο δεν είναι τίποτα: Αδύνατο, μοιραίο, μουσική.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ

Το πηγάδι των επιλογών

“Το πηγάδι των επιλογών”

Κι έμοιαζε κείνο το πρωί με πυρκαγιά

Βγήκε ο ήλιος οργισμένος στη σκηνή

Και σάρωσε τα πάντα – καλοκαίρι.

Ανυποψίαστοι τραβάγαμε και πάλι προς τα μπρος

Δεν βλέπαμε μπουρίνια και λασποβροχές

Όντας λαθρεπιβάτες απ' τούς άπιστους

Μας ένοιαζαν οι αγορές - μόνο αυτές

Ούτε τα γκρίζα τα μαλλιά - γοητεία, λέει

Ούτε οι πόνοι στις αρθρώσεις

Ούτε καν τα κουρδιστά πουλιά τού αυτοκράτορα

Που είχαν προγραμματιστεί να λειτουργούν

Όσο υπήρχε ήλιος.

Ιππόδρομος, Αγιά Σοφιά - μετά ξανά Ιππόδρομος

Μαυρόασπρη ζωή για τούς ελάχιστους

Και τη φωτιά να την καταλαβαίνουν οι πυρήνες

Και για νερό καρπούζια

Και για φαΐ ελιές

Και κομπολόγια - η ώρα τάχα να περνά:

Επιμονή  - επιμονή στην καλοπέραση ή προσφορά ειρήνης:

Για το καλό, για το κακό, για τον κομμένο σβέρκο τού καλόγερου

Για τα καινούρια φύλλα -

Πότε προλάβανε να ξεραθούν τόσα πολλά;

Συναλλαγή, αποδοχή και τιμωρία

Μετά η Πτώση αναπόφευκτη

Από τον ουρανό, απ' τη σκηνή, από το τρένο που κινείται διαρκώς:

Ξεφόρτωμα από τα πρόωρα - σημαίνει κι ανακούφιση

Όταν ο δρόμος χάνεται, όταν η σκόνη περισσεύει

Όταν κανένα από τα ρολόγια δεν μετρά αντίστροφα

Και η πορεία προς τα μπρος

Γίνεται υποχρέωση που πνίγει.

Ας μη μαλώνουμε λοιπόν με τη βροχή

Κι ας περιφέρονται ακόμα σύννεφα στον ουρανό

Κι ας μη μιλάμε άλλο για το άγιο χθες

Κι ας έχουνε επείγουσες ανάγκες τα λουλούδια.

Εμείς, οδυνηρά λατρεύουμε τον έρωτα

Οδυνηρά γυρεύουμε στον Άδη τις αλήθειες μας

Οδυνηρά  μοιρολογούμε κάτω από έναν ουρανό μουντό:

Έτσι δημιουργούνται οι Μεγάλες Εβδομάδες.

Έτσι, με απουσίες

Πρώτα ν' απουσιάζει η Μαρία η Μαγδαληνή

Μετά να λιώνουν οι Σταυροί απ' το πολύ νερό που πέφτει

Κι έπειτα χρειάζονται στο μοντάζ χιλιάδες ώρες

Για να φυτρώσουνε ξανά τόξα ουράνια

Και ήρωες που να μην κρύβουν όπλα στις στολές τους.

Γιατί φωνάζουνε οι όχλοι - μα τις φωνές τους δεν ακούν

Αρκούνται μόνο στα περάσματα απ' τις κερκίδες τράγων

Τράγων από τούς δήθεν ιερούς

Που 'χνουν στα μέτωπά τους

Αντί για τα μεγάλα κέρατα

Σφραγίδες του χασάπη τυπωμένες.

Κόσμος, φωνές και δωδεκάτη ώρα

Μια-δυο μικρές λεξούλες: για τις αμοιβές

Λάδι από το ακριβό: για τα καντήλια των αγίων

Υποψίες: για υποψήφιους αμαρτωλούς

Ταλαιπωρίες: για τούς πραγματικούς ανθρώπους -

Και τώρα εργαζόμαστε αναζητώντας την εμφάνιση:

Κουρτίνες και λοιπά παραπεράσματα την ξέρουν τη δουλειά

Λάφυρα απ' τούς προηγούμενους

Κατάρες για εκείνους που θα ρθουν

Δούλοι να διοικούν καινούριους δούλους.

Τι σίγουρα, τι κάθετα που προσαρμόζονται οι άνθρωποι

Δημιουργώντας πανηγύρια απ' το τίποτα

Καταναλώνοντας - πρώτα τις σάρκες τους καταναλώνοντας

Και από πού να κόψεις - και ύστερα να ράψεις τι;

Πάντα χωρίς ικανοποίηση τα πλαίσια ακολουθούν

Και η σιωπή ξέρει να κρύβεται απ' το πλατύ κοινό

Και να που ήρθε ο καιρός για ψάξιμο ή ξέπλυμα

Και το πηγάδι των επιλογών ποιο είναι;

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ

El camino de Santiago - πάντα υπό βροχή

“El camino de Santiago - πάντα υπό βροχή”

Κι όλα τριγύρω βρεγμένα απ' την εποχή

Και τα μολύβια μαλακώνουν απ' την ομορφιά

Κι η μοίρα κρύβεται από τον περιττό της εαυτό.

Νταν-νταν-νταν, κάπως να γίνει ν' αποφύγω την προσχώρηση

Να γίνει να φανεί ξανά το άστρο τού βορρά 

Να γίνει και μαζί του ν' αναμετρηθώ υπό βροχή -

Τόσο κολύμπι έκανα να φτάσω ως εδώ...

Γκρίζο ή πλούσια πορφύρα, ή βασιλιάς ή τίποτα

Με μέσα λιγοστά για τού παρόντος την ορμή

(Δεύτε τελευταίον ασπασμόν)

Μετά στο μποτιλιάρισμα τής μοναξιάς – φθινόπωρο

Μεταξωτά σεντόνια, έρωτας σε χειρόγραφες σελίδες – μεταίχμιο:

Μια φράση μονολεκτική

Όπως ο οργασμός, όπως το φωτοστέφανο -

Και ποιος δεν θα 'θελε να το φοράει.

Και όπως συνηθίζεται, οι γνώσεις καταψύχονται πριν πουληθούν

Κι αγόρια και κορίτσια ξημεροβραδιάζονται στα φροντιστήρια - μπας και προλάβουν

Μπας και προλάβουν να κρυφτούν απ' τον κανόνα τής ανωνυμίας που επικρατεί:

Όλο και περισσεύουνε από την παραγωγή γρανάζια

Και τα λεφτά κοστίζουν ακριβότερα -

Σ χ ε δ ό ν   ό σ ο    η    λ ή θ η.

Σχεδόν όσο το ό,τι πέρασε

Όσο μια άγια φυγή σε διαδρομές μοναχικές

El camino de Santiago - ΑΡΚΕΙ ΜΟΝΟ Η ΥΠΑΡΞΗ

Κι ένας σταυρός στο τέλος περιμένει

Όσα οι άλλοι σκέφτονται για μας

Και όσα κέρδη δεν αποκομίσαμε εμείς ποτέ απ' τις ζωές μας...

El camino de Santiago - πάντα υπό βροχή

Κι ένα φλιτζάνι έτοιμο να σπάσει πάλι -

Τ' απόγευμα το απαιτεί

Κι όσο κι αν οι αντανακλάσεις ομορφαίνουν κάπως τη διαδρομή

Το βράδυ που 'ρχεται δεν συγχωρεί

Το ποίημα επαναλαμβάνεται για άλλη μια φορά

Το ψέμα λέγεται θολά -

Στο τέλος δίνεται και το φιλί τής προδοσίας.

Κι αυτό το “πάντα υπό βροχή”

Τις θέσεις να στενεύει των υπόλογων

Τούς δρόμους να στενεύει των αδικιών

Και τόσα ένσημα χαμένα χωρίς λόγο...

Λες και δεν έμαθε ποτέ η κόλαση τον ρόλο της σε τούτη τη ζωή -

Και η διαδρομή γεμάτη λάσπες και λιθάρια:

Να έπεσαν κι αυτά από τον ουρανό;

Υπό βροχή - για να νικά κανείς και να θυμάται

Όταν το έλεος δεν περιέχει το παρόν

Κι όταν κάθε ευχή θέλει να είναι κάτι περισσότερο από ευχή -

Μετά απ' τον τερματισμό οι πάντες μόνοι τους

Πληρώνουν με φωτογραφίες τον αγώνα.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ

Επιτυχίες νέες

“Επιτυχίες νέες”

Γιατί πια δεν ανήκω στην ακολουθία

Γιατί το άγνωστο αποκαλύπτει την ανοησία των λαών

Και τα καρφιά διατηρούν τα τραύματα στους τοίχους ανοικτά

Και οι υπογραφές αλλάζουν σύμφωνα με την εποχή

Καθώς βασίζουν τις αξίες τους στα σύννεφα

Σε άγνωστες αναλογίες:

Σχήμα, όγκος, λόγος, χρόνος -

Διάθεση να αποφύγω άλλη μια επανάληψη.

Μοιραία λοιπόν

Το πρώτο πράγμα που μαθαίνουνε οι λύκοι στη ζωή

Είναι το πότε πρέπει ν απουσιάζουν -

Κι αυτό πάει να πει: Δρόμος Ελευθερίας.

Εγώ κι εσείς, εγώ κι αυτοί

Και πλησιάζει η πανσέληνος τού μήνα

Χωρίς φτερά, με απειλές, με χρήματα απ' τα πολύ παλιά στις τσέπες:

Να το δικαίωμα στην αμαρτία

Μία μεσήλικη γυναίκα το κρατά ανάμεσα στα δυο της στήθη.

Κλείνει τα μάτια, δε μιλά

Αυτή που κάποτε μιλούσε με ταχύτητα -

Ίσως να 'ναι υπεύθυνο το αλκοόλ

Ίσως αυτή η άνοιξη που προκαλεί:

Ζήστε όσα δεν ζήσατε

Έτσι κι αλλιώς 

Ο βασικός κανόνας περιγράφεται από τη λέξη: ΑΜΑΡΤΙΑ.

Αυτή κλείνει τα μάτια, δε μιλά

Κι εγώ επιτέλους σκέφτομαι το ένα και το άλλο:

Πόσες από τις εμπειρίες μου δεν τις αξιολόγησα καλά

Τα κύματα που είχα βαρεθεί να τα μετρώ

Τα μεσημέρια μου δίπλα σ' ένα πανύψηλο βουνό

Τις ερωτήσεις που σταμάτησα κάποια στιγμή να κάνω.

Για πόσα επιπλέον χρώματα αξίζει να βασανιστεί κανείς;

Για ποιο γυμνό κορμί;

Σε ποια περίπολο αξίζει να παραδοθεί;

Σε ποιο λεπτό; Στο τελευταίο; Τα μεσάνυχτα;

Τέλος δεν πρόκειται να βρει αυτό το ρεπορτάζ

Αυτός ο άνεμος θα σημαίνει εγκατάλειψη ως το πρωί

Κι εμείς θα παίζουμε στα γήπεδα με ζάρια στρογγυλά

Θα χωριζόμαστε σ' ανώνυμες κατηγορίες -

Κανείς να μη μας βρει στο ύστερα

Για να κοιμόμαστε με άνεση

Κι όποτε το επιθυμούμε.

Κι εμείς τον έρωτα τον κάνουμε στο τώρα

Κανείς να μη μας βρει στο ύστερα.

Όλα για όλα πια

Χωρίς καθόλου αναπληρωματικούς

Μόνο με πρόσφυγες διαφορετικούς

(Η προσφυγιά, τής προσφυγιάς) -

Στεγνώνω και οργίζομαι που δεν μπορώ

Βλέπω ότι τα μαγαζιά είναι κλειστά

Λόγω ανταποδόσεως -

Ή μήπως είναι Κυριακή;

Γιατί οι στάχτες... Απλώς γιατί...

Γιατί όσα στάχυα δεν θερίστηκαν το περασμένο καλοκαίρι, δεν...

Και η σημαία γαλανή 

Και η πηγή που έχει δροσερό νερό γυναίκα -

Τα υπόλοιπα (λέει) εννοούνται.

Πώς διαφορετικά να προστεθούνε στις παλιές

Επιτυχίες νέες;

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ

Αναστροφή

“Αναστροφή”

Για να το μάθουν μέχρι και αυτοί που δεν θυμούνται τίποτα

Τώρα που ο καιρός αλλάζει τις διαδρομές

Και η αγάπη πια δεν αφορά μονάχα πρόσωπα -

Ω πράγματα, ω συνήθειες, ω λόγια:

Όλο και λιγοστεύουν τα κτερίσματα στους τάφους

Και ανεβαίνει πιο ψηλά το χέρι τού Θεού

Κρατά μαχαίρι και προσφέρει ανοχή

Δημιουργεί τα όρια τής νύχτας μες στη μέρα.

Θυμάμαι το πως ήτανε η γειτονιά κατά την πρώτη μου επιστροφή

Κλόουν, θηριοδαμαστές και ακροβάτες

Είπα να γίνει και να λείπω την επόμενη φορά

Σαν άκουσα τις προειδοποιητικές βολές απ' τα μεγάφωνα

Και αστυνομικοί από αυτούς με τα σκυλιά

Καθάριζαν τον χώρο.

Όλα λοιπόν για κάποιο παραμύθι γίνονται

Προϋπολογισμοί και απολογισμοί - κυρίως υπολογισμοί

Ή ποίημα μέσα σε ένα άλλο ποίημα•

Φυσικά μετά κανείς δεν παραδέχεται τη ζήλια

Και το μολύβι πάνω στο χαρτί κυλά

Όπως η μπάλα ποδοσφαίρου στο χορτάρι.

Τότε, μας έδειχναν - τώρα μαζεύουν τα σταφύλια μας

Κανείς δεν διάβαζε, κανείς δεν μέτραγε τις νότες που ακούγονταν

Οι πόρτες έτριζαν - παρ' όλ' αυτά το λάδι ήταν άφθονο στην αγορά

Γιαυτό και οι γυναίκες μας, τηγάνιζαν απ' το πρωί πατάτες:

Η πρώτη κλάση από μας έφυγε για τον πόλεμο τον Μάιο

Η τελευταία τον Νοέμβρη.

Και φτάσαμε πολύ μακριά

Ως τη Μεγάλη την Παρασκευή

Κι όχι σαν μία μάζα επιλόγων.

Γιατί την φτιάχνουν την πραγματικότητα γεμάτες μοναξιές

Γεμάτες, σαν μαστραπάδες καπηλειού για εύπορους πολίτες.

Γιατί την άνοιξη, τα καρφιά τρυπούν πιο εύκολα το ξύλο του Σταυρού

Κι εκατόνταρχος δεν ξέχασε και δεν ξεχνά

Η τρέλα πώς πουλιέται.

Πρώτο και δεύτερο κεφάλαιο: Η ευκολία•

Ποιος έλεγε, ποιος έπειθε - ποιος μας έπειθε:

Ας πούμε ότι αύριο...

Αύριο, αργά-αργά...

Ντροπή να λες: δεν έχω

Ντροπή να λες: το είχα πει

Όσο για τού φωτός το δίκαιο

Σαφώς και ξέρουν οι ακρίδες περισσότερα απ' τούς μικροαστούς -

Όχι, δεν καταργήθηκαν, ούτε και θα καταργηθούν οι τάξεις.

Αλλά το παραδέχομαι πως άργησα να καταλάβω την αξία των αποστολών:

Πώς λειτουργούν, γιατί υπάρχουν, γιατί πρέπει εμείς...

Να ζεις μετά για τα αντίδωρα τής Κυριακής

Για μιας πεντάρας υλικά

Που σου προσφέρονται για χρήση μία και μοναδική:

Εγκαίνια πορνείων, λέξεις απλές και σίγουρες

Στολίδια απ' τα προηγούμενα Χριστούγεννα

Νυχτερινή δουλειά στο τελευταίο μονοπάτι τού Θεού

Χωρίς Μπουίκ και Σεβρολέ

Φορώντας μόνο τα σανδάλια.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ

Τρένα για τη Γερμανία

“Τρένα για τη Γερμανία”

Διαφορετικό απόγευμα, υγρό
Τη μια φορά να είναι φωτεινό
Και την επόμενη δεκάδες τόνοι από γκρι
Να πλημμυρίζουνε τούς δρόμους.
Λοιπόν ας μη χαθούμε άλλη μια φορά
Όπως τότε στη γκρεμισμένη φάμπρικα
Τότε που ο κανόνας ακουγόταν κάθε μέρα από τα μεγάφωνα -
Μετά ανάσες και υπομονή
Κι απόψεις κι αποσμητικά.
Αχ, άγγελοι με ολόχρυσα φτερά
Κάποτε σταματήσανε στο καφενείο τής επόμενης γωνιάς -
Δεν ήπιανε ούτε καφέ ούτε νερό
Είπαν πως έψαχναν να βρουν φθηνές αντίκες.

Ημίφως, αντοχή και απεραντοσύνη
Απεραντοσύνη που δείχνεται χορεύοντας στον κόσμο:
Σαλώμη, συγνώμη και υπομονή
Χτυπήματα στην πλάτη ρυθμικά
Κι εσύ στις σκάλες να αγκομαχάς - ενίοτε να προσποιείσαι
Να προσποιείσαι πως γερνάς ταχύτατα
Να πέφτεις, να λες: “Να, κάπου εδώ τελείωσα”
Κι ο ήχος τού αεροπλάνου να ακούγεται:
Πάει προς τη Θεσσαλονίκη - ή κάπου πιο βόρεια
Προς τον Θεό - ή προς τον διάβολο•
Κι αυτό το όνειρο να μην τελειώνει
Κι αυτό το γκρι να μην τελειώνει -
Συσκότιση, ξενοίκιαστα δωμάτια, ποιήματα που θα γραφούν ξανά
Μα από άλλο χέρι.

Και λιγοστεύει διαρκώς το φως
Κι όσο μειώνονται τα καλολογικά στοιχεία
Τόσο πιο έτοιμος αισθάνεται ο εαυτός κάθε ποιήματος
Για μια μεγάλη μοίρα:
Ανάσταση μετά απ' έναν επιπλέον Γολγοθά -
Λόφοι υπάρχουν αρκετοί γύρω από την πόλη:
Λόφοι ποτάμια και πατάρια σκοτεινά -
Σ' αυτά πηγαίνεις ανεβαίνοντας σιδερένιες σκάλες
Συνήθως εκεί μαθαίνεις ιστορίες απ' τις πρόστυχες
Μαθαίνεις πώς να συναρμολογείς σκόρπιες σελίδες
Οι οποίες δεν εντάχθηκαν ποτέ επίσημα
Στο δίκαιο κάποιας από τις πιο διάσημες
Τού κόσμου μας σφραγίδες.

Και λιγοστεύει διαρκώς ο χρόνος προς τα όρια -
Μα είναι ακριβώς αυτός ο ρόλος των ορίων:
Να λιγοστεύουν, τα τρυπούν, να μην ανέχονται τον σεβασμό -
Και “άντε γεια” και “ταπεινά”
Λες και αρκεί ένας απογευματινός καφές
Ν' αλλάξει γεγονότων τις πορείες.

Και τις επόμενες ημέρες...
Θα τις ποτίσει με ιδρώτα τις ημέρες που θα 'ρθουν το άγνωστο
Μέχρι ν' αναστηθούν παιδιά που τα 'κλεψε ο πόλεμος
Και επανέλθει στη δουλειά ο τιποτένιος θαυματοποιός με τη ρεπούμπλικα και το μπαστούνι -
Τα περιστέρια έχουν πολλαπλασιαστεί μέσα σ' αυτή την πολιτεία:
Έχουν πολλαπλασιαστεί, λανσάρουν νέες κολεξιόν
Μόνο τα βράδια τους μοιράζονται
Για να κυριαρχούν τα πρωινά
Παρέα με τα λόγια και τα έργα τής σιωπής -
Ή, γέμισαν πάλι οι σταθμοί
Με τρένα για τη Γερμανία.
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ

Άνεμοι και ερωτηματικά

(Άνεμοι και ερωτηματικά)

Το πάθος διαρκεί; Το πάθος επιστρέφει σαν αγάπη σε επόμενη στροφή; Τούτη την ώρα μπορώ να σού χαρίσω μόνο δυο ερωτηματικά: Ένα για τη στροφή και ένα για τον χρόνο. Ερωτηματικά πολύ φθηνά - αλίμονο, δεν μου περισσεύουν λεφτά. Ερωτηματικά αρκούντως καλλιγραφικά. Ερωτηματικά που φυσικά δεν απειλούν. Βλέπεις, ο έρωτας και τα ερωτηματικά αρχίζουν με τον ίδιο τρόπο... Και η ουσία τους, βρίσκεται στην έννοια του άγνωστου την οποία κουβαλούν (συχνότατα τη μοιράζονται - μικρή η σημασία): Παράξενες συναντήσεις έπονται, το ξέρεις και το ξέρω.

   Δηλαδή: Όσα παίρνει ο άνεμος. - Και όσα φέρνει; αναρωτιέμαι, βλέποντας έξω στους δρόμους τα αυτοκίνητα να είναι λερωμένα. Ήτανε (λέει) κάποτε στην έρημο Σαχάρα σκόνη. Κάποια στιγμή σηκώθηκε Σιμούν, πήρε τη σκόνη και την στριφογύρισε στον ουρανό και ύστερα σαν βιρτουόζος playmaker, την πάσαρε στον δικό μας τον Γαρμπή που με την σειρά του έκανε την έξτρα πάσα (που λεν και οι μπασκετικοί) στην χθεσινοβραδυνή βροχούλα. Και έτσι έγινε κι έβρεξε λάσπη μέχρι το πρωί - ω ταπεινή συνωμοσία των ανέμων.

   Δηλαδή: Λερωνόμαστε. Κι ας μην το θέλουμε κι ας μην το προκαλούμε: Τέτοια λερώματα φθείρουν τούς έρωτες κι αυξάνουν τα ερωτηματικά. Και η ζωή, και οι ζωές μας... Εντέλει καταλήγουμε στα διαχρονικά αποσιωποιητικά, στη διαχρονική ντροπή, στη διαχρονική σιωπή, στα εσωτερικά μας κλάσματα που είναι πόθοι, που είναι κάθε τι που δεν ολοκληρώθηκε - κι ας έπρεπε: Το ρήμα πρέπει, λειτουργώντας απολογιστικά, συνδέεται πιο πολύ με την πραγματικότητα• και στον παρατατικό του, ψάχνει να βρει πού είναι η μαγεία.

   Έπρεπε λοιπόν... Κι εγώ, σού λέω: Και τι έγινε που έπρεπε; Άλλωστε τα δράματα αναδεικνύονται με τη διάρκεια του αρνητικού προσήμου. Που πάει να πει πως έρωτες όπως εκείνος τού Ρωμαίου με την Ιουλιέτα ή ο άλλος τού Ερωτόκριτου με την Αρετούσα, σήμερα είναι πιο ισχυροί  απ' όσο ήτανε στην εποχή τους. Άρα, μην ντρέπεσαι να λες πως έπρεπε, μην ντρέπεσαι να γράφεις κι εσύ ημερολόγια, επιστολές, αναφορές, κάνοντας βήματα στους δρόμους των ερωτηματικών, παίζοντας με τις αδικίες των ανέμων.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ

Τα ψηλά βουνα

Τα ψηλά βουνά

Ήταν πετροχελίδονο, στ΄ Απρίλη τη λιακάδα.
Λαμπρόν τον ήλιο αντίκρισε, επάνω στ΄ ανηφόρι.
Έριξε δυο κρυφές ματιές, απέναντι στον κάμπο...
Κι ο δρόμος για την άνοιξη, έφερε καλοκαίρι...
Επρασινίσαν τα βουνά, πράσινα τα λιβάδια
Γέμισε φως ο ουρανός, φωνές ο κόσμος όλος.
Κι εσείς τα μαύρα σύννεφα κι εσείς πουλιά μεγάλα,
Ταξίδι πάτε ολημερίς, ψηλά εις τους αιθέρες..
Βρείτε, που χαθ΄ η αγάπη μου, που πέρασε τη νύχτα
Και το πρωί με την αυγή, που άνοιξε τα μάτια,
Που πήγε και δεν γύρισε, που πήγε κι αν εχάθη...
Ειν΄ του δημάρχου εγγονή και του γιατρού η κόρη...
Και ειν΄ η κόρη π΄ αγαπώ, αυτή η αγαπημένη...
Που μου την κλέψαν οι πολλοί, οι άγνωστοι, οι ψεύτες...
Κι αν δεν την βρείτε πάρτε εμέ, πάρτε και την καρδιά μου,
Επάνω στα ψηλά βουνά, με τους αετούς  παρέα.
Να αγναντεύω τ΄ Άγραφα και να μιλώ με τ΄ άστρα,
Ν΄ ακούω τα κλεφτόπουλα, πως παίζουν τις φλογέρες.
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ

Στο εργοστάσιο

“Στο εργοστάσιο”

Να προσπαθείς ν' ανέβεις σε απόκρημνο βουνό

Έχοντας σαν μοναδικούς βοηθούς

Σχοινιά, καρφιά και κρίκους.

Απόλαυση; Ζωή μετά από ψιλόβροχο;

Τούβλο σε Ιερό Ναό που βλέπει;

Τούβλο που το φιμώνει ένα διαρκές παρόν;

Νόμος εργατικός που μένει ανεφάρμοστος;

 Εικόνα ξεσκισμένη λόγω πάθους;

Με μια σειρά ύποπτων ερωτήσεων

Δημιουργείται το μπετόν τού νέου κόσμου.

Βρέθηκε, λέει, το πιο παλιό από τού ουρανού τα μονοπάτια.

Τώρα έχουνε αναλάβει την αιωνιότητα οι φωτογράφοι:

Την κούπα με τον αρμυρό καφέ πώς να την απαθανατίσω;

Ή ο χειμώνας πάει κι έρχεται

Κι είναι αβάσταχτη η έλλειψη συγχρονισμού τού εκκρεμούς

Που δείχνει καλοκαίρι.

Πήγα μετά από καιρό στο εργοστάσιο

Εκεί τα ραγισμένα τζάμια τείνουνε να εκλείψουν.

Μονάχα θρύψαλα και συννεφιά συνάντησα -

Μου λεν ν' αλλάξω βιογραφικό

Μα ντρέπομαι, μα δεν μπορώ να το παραδεχτώ

Ότι υπήρξα βασιλιάς για ένα βράδυ.

Μέσα στο εργοστάσιο σκουριές και τσιμεντόλιθοι

Αναίδεια τού χρόνου, καταραμένη μοναξιά των αγαλμάτων στα μουσεία

Ιδρύματα που αφορούν τη νεολαία, παραχάραξη -

Είναι που η σκιά απ' το τεράστιο πουλί αλλάζει σχήματα:

Τι εύκολα που ο λαός ξεχνά τούς ευεργέτες.

Υποχρεώθηκα να ζω

Κρύβοντας μυστικά απ' τον καινούριο κόσμο

Ή προσωποποιώντας το απρόσωπο

Για το συννεφιασμένο πρωινό που επιστρέφεις ως Μεγάλη Πέμπτη -

Κι αυτό το μοιρολόι πρέπει να τραγουδηθεί πολύ αργά

Και από μαυροφόρες που γνωρίζουν.

Γίνεται πάντα έτσι

Και τον χορό τον σέρνει η ατμόσφαιρα

Οι παραισθήσεις δεν υπολογίζονται

Τα τονισμένα μάτια είναι ψεύτικα:

Θρησκεία, πορνεία, πυρκαγιά που είναι ανεξέλεγκτη

Σε αποθήκες πυρομαχικών -

Πρώτοι νεκροί οι νέοι επιστάτες.

Δηλαδή, μισή δουλειά, μισή κι η επικοινωνία

Μπουμπουκιασμένοι κλώνοι από δέντρο που αδημονεί  

Το δέντρο τού Καλού και τού Κακού:

Αφηρημένη τέχνη για κυρίους.

Μα Κύριε υπήρξες τι;

Συνθέτης ή πρωτογενής δημιουργός;

Ή μήπως ερμαφρόδιτος κολυμβητής;

Πάντως εμένα μου 'δωσες άροτρο για να μονομαχώ

Αλλά ο τραγικός ο Κάιν

Το έργο του τελείωσε μ' ένα φθηνό μαχαίρι.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ

Αναζητώντας θάρρος

“Αναζητώντας θάρρος”

Ίσως γίνεται να εξηγηθώ μόνο θρησκευτικά:

Ένας σωρός από χαμένα θαύματα

Κι ένα πιατάκι με γλυκό κεράσι τής μαμάς

Γιατί τα χρόνια πέρασαν ταχύτατα

Γιατί οι έρωτες δεν ρώτησαν ποτέ

Τι είναι πίστη.

Αύριο ή μεθαύριο - μου λες

Κι εγώ στο καφενείο περιμένω άλλη μια βροχή -

Οι νέοι βρίζουν, γυρίζοντας στα φροντιστήρια

Κάποιοι από αυτούς μιμούνται τα γουρούνια

Απέναντι ο κρεοπώλης ανεβοκατεβάσει με ταχύτητα έναν τεράστιο μπαλτά

Κάνει το κούτσουρο τής εργασίας του να πονάει πιο πολύ -

Ας πούμε πως τον καταγράφω, αναμένοντας

Να ανασυσταθεί μια αυτοκρατορία.

Και πάλι στην αναμονή, πάντοτε στην αναμονή:

Η ιερότητα παράγεται από τις στιγμές

Κατάνυξη και  δευτερόλεπτα που φθείρουν τα λιθάρια τής Ακρόπολης

Τύψεις για τόσα ψέματα που έχουν ειπωθεί -

Αναζητώντας θάρρος

Για να αντιμετωπιστούν οι πιο ψυχρές αλήθειες

Ατομικά, συλλογικά, παγκόσμια.

Αναζητώντας θάρρος - προτού ο άνεμος αρχίσει να φυσά διαφορετικά

Αναζητώντας κάποιο κύκνο ξεχασμένο 

Στης πιο μεγάλης λίμνης τα νερά

Από την εποχή των παγετώνων -

Αυτόν τον κύκνο θα τον ονομάσουνε Αγάπη οι επόμενοι

Αφού πρώτα τον θυσιάσουν μια αφέγγαρη βραδιά

Ψηλά στο γκρεμισμένο κάστρο.

Κι εγώ στο καφενείο περιμένω άλλη μια βροχή

Παίζω χαρτιά, κερδίζω-χάνω σχετικότητα

Τώρα αδιαφορώντας, παλιότερα μετέχοντας -

Πόσα μυγοφτυσίματα ν' αντέξω ο καημένος :

Αδικίες, οργασμοί, κυκλώματα, ηλεκτρισμός -

Τι κρίμα να μην είμαι εφευρέτης.

Κι εσύ μου λες: Αύριο ή μεθαύριο

Μοτίβο ήδη καθυστερημένο αρκετά -

Και μαζικότητα και εαυτός:

Τη μία άγιος, την άλλη αστροναύτης

Να έχω χρεωθεί κι αυτή την απομυθοποίηση

Κι αυτή και τόσες άλλες.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ

Επάνοδος στον πόλεμο των κόσμων

“Επάνοδος στον πόλεμο των κόσμων”

《Πού είναι η θάλασσα;

Και ποιο είναι το σκηνικό;》

Κυλάει στο ποτάμι το νερό

Ο χρόνος, μας παρουσιάζει τα σταυρόλεξά του

Κοιτάζουν προς τα πάνω οι τιμές στην αγορά 

Ξεχνάει ο Θεός ταχύτατα όσα δημιουργεί

Το ξυπνητήρι χάλασε

Και τώρα είμαι σε απόγνωση -

Υπάρχουν κι άλλα σκαλοπάτια.

Φταίει ίσως που γράφω τα καλύτερα ποιήματα σε ανύποπτες στιγμές

Ή ίσως φταίει κάποια από τις επιπλέον φέτες λεμονιού στο μπράντι -

Ποιότητα, έμαθα ν' αγαπάω την ποιότητα:

Ψωμί, κρασί, λιβάνι κι ελαιόλαδο

Σε κάποια άκρη τής μεγάλης Μεσογείου.

《Πού είναι η θάλασσα;》 ρωτώ ξανά.

Κι εσύ, μου λες πως είσαι σίγουρη

Ότι αυτός ο κόσμος θα τελειώσει κάποτε

Και ύστερα, σου απαντώ ότι δεν είμαι άγιος

Και το παιχνίδι πάλι αρχινά με μια ζαριά:

Πάλι ασσόδυο, πάλι η ώρα έχει πάει δώδεκα

Πάλι γιορτή, πάλι αντίσταση

Πάλι επάνοδος στον πόλεμο τον κόσμων.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ

Και κλείνω το βιβλίο

“Και κλείνω το βιβλίο”

Και για το πέρασμα προς μια οδό καινούρια

Και για τον ήλιο ο οποίος δραπετεύει υποφέροντας

Και για τον ναυτικό που τις συνήθισε των γλάρων τις φωνές

Τούτα τα κύματα μοιάζουνε με πολιορκητικοί κριοί -

Μοναχικοί οι πιο καλοί από τούς γείτονες

Σ' αυτό εδώ το κόκκινο λιμάνι.

Καλύτερα έτσι:

Σε επαφή με τα πανάρχαια τα μονοπάτια τού νερού

Με τούς μεγάλους μύθους των προγόνων

Με τις αντανακλάσεις τού φωτός -

Πια έχει φτάσει ο καιρός

Για να οριστικοποιηθούν οι ερμηνείες.

Φυσάει άνεμος θερμός

Χορεύουν μάμπο ως και οι πιο μεγάλες βάρκες.

Είναι που δέρνεται ο χρόνος

Είναι που βρέθηκαν οι χαμένες αφορμές

Είναι που έρχεται το καλοκαίρι

Τρομάζοντας τα πιο μικρά απ' τα παιδιά -

Και να το φωτοστέφανο τής Παναγιάς

Στέκεται πάνω από ένα καλυβάκι.

Πάνω από ένα καλυβάκι πέτρινο και ταπεινό

Με θέα προς τη θάλασσα

Με θέα προς τα κει που θα ξεβράσει ο καιρός

Ένα συνηθισμένο γυάλινο μπουκάλι.

Θα κρύβει τάχα μέσα του τις επιπλέον εντολές;

Θα πορευόμαστε έχοντας σαν πυξίδα την αβεβαιότητα - σας απαντώ

Και κλείνω το βιβλίο που διαβάζω.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ

Σαν μυστικός καφές

“Σαν μυστικός καφές”

Σαν μυστικός καφές ή και σαν σύνθεση

Τα σύννεφα αναμιγνύονται με τη ζωή

Κι όταν πεθαίνουνε οι λιπαροί αδένες

Νικούν τα φρένα 

Κι επιστρέφουνε οι δυσκολίες μιας ανάβασης

Που λέγεται γραφτό

Και που στις πλάτες τους

Το μεταφέρουν δυο τεράστια πουλιά

Προς τα εκεί που βρίσκεται η δύση.

Χαρούμενο πρωί και πολυπρόσωπο

Βάζω την τέχνη μου να αφαιρεί κάθε ασχήμια

Να αφαιρεί τις ξεχασμένες μάσκες απ' τούς στύλους τής ΔΕΗ

Για να φανούν λιγάκι παραπάνω τα λουλούδια.

Και πάλι έξω - το λοιπόν

Κι όσο περνά η ώρα η ανάσα αλαφραίνει.

Ακούω κόρνες, βουίζουν σμήνη από μέλισσες

Μα πάνω στην πλατεία δεν φοβάμαι.

Εκπτώσεις, μνημόσυνα και μοιρολόγια

Πασχαλινά αρνιά ψωνίζουνε λαχεία

Η ιστορία λέει ψέματα - μα δεν παλιώνει

Και είναι διαρκές το έγκλημα τού να υπάρχεις.

Κοιτάξτε τούς ξενύχτηδες

Δεν μοιάζουν με αδέσποτα σκυλιά;

Κοιτάξτε τους

Μόνο αφήστε μου  το όνειρο τής γυμνής μητέρας τού Χριστού•

Ούτε λεφτά, ούτε αφίσες, ούτε φορτηγά:

Τη ματαιότητα τής ελευθέρας πάλης τη γνωρίζω.

Ξέρω, ο χρόνος, μας τραβάει προς τα μπρος

Και απαιτεί ευκρίνεια αλλά και φαντασία.

Όμως υπάρχουνε ακόμα πιστοποιητικά:

Αυτός, ο άλλος, ο επόμενος.

Να βλέπεις να μαντίλια 

Και να μην μπορείς να κάνεις τίποτα για τα καρφιά:

Θα σταυρωθείς - να σταυρωθείς:

Να σταυρωθείς - μα όταν πρέπει

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ

Επικό φινάλε

“Επικό φινάλε”

Γιατί κάθε βδομάδα ξεκινά μια μια εικόνα και μια λέξη

Συν μία χούφτα καθαρό σουσάμι για τα περιστέρια.

Άγχος και κάθαρση – λέει.

Γιατί τόση επιμονή να κρύβεται η κάθαρση στις βρώμικες τροφές;

Γιατί να μη διδάσκεται σε όλους η καλή αισθητική;

Κι είναι σαν ένα ποίημα το βάθος τού πεδίου:

Αποκαλύπτοντάς το, θέλεις όλο και πιο πολύ να κρύβεις ομορφιά.

Και οι εξαγνιστής, μου λέει: 《Κάψε τις πλαστικές ειδήσεις》

Κι εγώ καταλαβαίνω το γιατί δεν εμφανίζονται συχνά τόξα ουράνια

Κι εκείνον τον μοιραίο στίχο αυταπάρνησης

Που ένα χαμογελαστό απόγευμα

Κατάφερε και μ' έβγαλε στο δρόμο:

Τότε που δεν το άντεξα (κι ας έπρεπε) να προλαβαίνω κάθε τι.

Εκπαίδευση δηλαδή, μόνο εκπαίδευση

Και τίποτ' άλλο.

Γιατί και η ζωή απλώνεται στους πέρα κάμπους.

Βήμα το βήμα, στροφή τη στροφή

Την άνοιξη φωτίζονται καλύτερα οι τρούλοι των εκκλησιών.

Τώρα οι μουσικές ανταγωνίζονται πιο δημιουργικά-

Ω άσκοπες αντιθέσεις που βιώσαμε παλιότερα

Και βήματα πάνω στη θάλασσα

Και αυλακώσεις στα χωράφια από παλαιολιθικά οργώματα:

Προέχει ένα επικό φινάλε-αφιέρωμα

Σε όλους τούς ηλίθιους πιστούς τής οικουμένης.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ

Εκτός τής βασικής διαδρομής

“Εκτός τής βασικής διαδρομής”

Το πότε μίλησα για πρώτη μου φορά δεν το θυμάμαι.

Πάντως, αργότερα, μέρα με τη μέρα, γινόταν όλα πιο μικρά

Και τα χιλιάδες γράμματα που τότε λάμβανα

Ακόμα βρίσκονται στο συρτάρι τής κουζίνας ξεχασμένα.

Το ίδιο ξεχασμένος και ο όρκος τού πολέμαρχου παππού:

Αραχνιασμένο πορτατίφ ή γκράφιτι ξεφλουδισμένο.

Και άνεμος και ουρανός:

Θέλει από κάπου να πιαστεί κάθε υπέρβαση.

Τουλάχιστον, τώρα εγώ είμαι πιο έτοιμος.

Παλιότερα ο θάνατος  εξύψωνε πιο πολύ από τη διαφήμιση

Μα τώρα ζούμε χρόνους ύστερους

Και τα μπρελόκ υπάρχουν ως εκθέματα

Στα σύγχρονα μουσεία.

Και με εκείνα τα μηνύματα του φθινόπωρου δεν ασχολείται πια κανείς.

Άξαφνα κάποιοι δρόμοι αποκτούν δικιά τους ιστορία.

Άξαφνα: αρκεί το πέρασμα ενός αρχαίους πελαργού, ενός χελιδονιού

Ενός μοντέρνου κοριτσιού με τα βιβλία μες στην τσάντα.

Κραυγή απόγνωσης χωρίς κραυγή:

Με τις εικόνες πια το πολεμούν οι νέοι άνθρωποι

Συνεννοούνται ευκολότερα 

Κανείς δεν τούς υποχρεώνει πια να βρίζουν.

Τουλάχιστον, τώρα εγώ είμαι πιο έτοιμος

Και η επόμενη στροφή είναι ίσως απότομη

Κι εκτός τής βασικής διαδρομής.

Στάση για καφέ πολύ πικάντικο, πικρό και διάφανο

Σαν ένα όνειρο

Από αυτά που τελειώνουν με το άνοιγμα κάποιας κουρτίνας.

Μετά ορθάνοιχτα ξεχνιούνται τα παράθυρα

Κανένας όμως κλέφτης δεν τα πλησιάζει.

Παράθυρα με τα τζάμια τους σπασμένα

Μπροστά τους κάγκελα με φθαρμένες τις λαδομπογιές.

Ο χρόνος που περνά δεν συγχωρεί τούς αδυνάτους 

Δεν συγχωρούν οι δρόμοι και γατούλες και σκυλιά:

Μέτρο πραγματικότητας: τα δάκρυα.

Λέει: κανονικότητα.

Κανονικότητα και όπου φύγει - φύγει.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ

Υστερόγραφο

“Υστερόγραφο”

Υπάρχουν μέρες οι οποίες ευνοούν τα όνειρα

Μέρες για να τακτοποιεί κανείς αρχεία, μεροκάματα και λέξεις -

Και άνοιξη, και συννεφάκια ν' αρμενίζουνε στη θάλασσα τού ουρανού

Τα δέντρα μπουμπουκιάζουν, οι γάτες νιαουρίζουν δυνατά

Κι ακούγεται η Θεία Λειτουργία.

Κάτω από τα πόδια μου η άσφαλτος βρεγμένη:

Για άλλη μια φορά στο δρόμο προς το Πάσχα

Ένας μεγάλος ήλιος επιμένει να μου λέει ψέματα

Θαμπώνοντάς με.

Πάλι με μυστικότητα

Πρέπει να κινηθώ ξανά με μυστικότητα

Μέλος μίας αόρατης πομπής

Να προστατέψω τα ποιήματα που ψάχνουν

Γιατί ο κόσμος των εξερευνήσεων δεν πέθανε

Γιατί ιδρύονται συνέχεια μάνδρες για παλιοσίδερα

Και εκκλησίες για τούς σκλάβους.

Δεν βλέπω ότι φαίνεται, το ξέρω

Ακούω ύμνους, υπολογίζω δανεικά -

Ποια είναι τα καινούρια επαγγέλματα;

Ο ρήτορας; Ο θαυματοποιός; Ο εραστής;

Δεν βλέπω ότι φαίνεται, βλέπω επαναλήψεις:

Να ένα χελιδόνι, να κι ένας πελαργός

Παρ' όλ' αυτά, το πρωινό είναι μοναδικό

Και για να προχωρήσει θέλει χάδια.

Και να που πάλι ζω εντός μιας βιβλικής ατμόσφαιρας

Ο χρόνος μου χαρίζεται και ως γαλήνη -

Κύριε, θέλω να σε ευχαριστήσω για το ύστερα

Για το μη προφανές

Για το κρυμμένο επιφώνημα κάθε επιστροφής:

Και να ο λαουτιέρης, και να ο βιολιτζής -

Λάμψεις ματιών απίστευτες

Από κορίτσια που πιστεύουν κι αγαπάνε.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ

Διαγωνισμός ποίησης

Ευχαριστώ πολύ την Βιβλιοθήκη  Σπάρτου Αιτωλοακαρνανίας για την τιμή που μου έκανε να με συμπεριλάβει στην κριτική επιτροπή που θα κρίνει τα ποιήματα όλων όσων θα λάβουν μέρος στον Τρίτο Πανελλήνιο Διαγωνισμό Ποίησης που διοργανώνει.  Ευχαριστώ και προτείνω σε όσους γράφουν ποιήματα να συμμετάσχουν.  Στο λινκ που ακολουθεί υπάρχουνε οι οδηγίες .
http://vivliothikispartou.blogspot.gr/2018/03/3.html?m=1