Στο εργοστάσιο

“Στο εργοστάσιο”

Να προσπαθείς ν' ανέβεις σε απόκρημνο βουνό

Έχοντας σαν μοναδικούς βοηθούς

Σχοινιά, καρφιά και κρίκους.

Απόλαυση; Ζωή μετά από ψιλόβροχο;

Τούβλο σε Ιερό Ναό που βλέπει;

Τούβλο που το φιμώνει ένα διαρκές παρόν;

Νόμος εργατικός που μένει ανεφάρμοστος;

 Εικόνα ξεσκισμένη λόγω πάθους;

Με μια σειρά ύποπτων ερωτήσεων

Δημιουργείται το μπετόν τού νέου κόσμου.

Βρέθηκε, λέει, το πιο παλιό από τού ουρανού τα μονοπάτια.

Τώρα έχουνε αναλάβει την αιωνιότητα οι φωτογράφοι:

Την κούπα με τον αρμυρό καφέ πώς να την απαθανατίσω;

Ή ο χειμώνας πάει κι έρχεται

Κι είναι αβάσταχτη η έλλειψη συγχρονισμού τού εκκρεμούς

Που δείχνει καλοκαίρι.

Πήγα μετά από καιρό στο εργοστάσιο

Εκεί τα ραγισμένα τζάμια τείνουνε να εκλείψουν.

Μονάχα θρύψαλα και συννεφιά συνάντησα -

Μου λεν ν' αλλάξω βιογραφικό

Μα ντρέπομαι, μα δεν μπορώ να το παραδεχτώ

Ότι υπήρξα βασιλιάς για ένα βράδυ.

Μέσα στο εργοστάσιο σκουριές και τσιμεντόλιθοι

Αναίδεια τού χρόνου, καταραμένη μοναξιά των αγαλμάτων στα μουσεία

Ιδρύματα που αφορούν τη νεολαία, παραχάραξη -

Είναι που η σκιά απ' το τεράστιο πουλί αλλάζει σχήματα:

Τι εύκολα που ο λαός ξεχνά τούς ευεργέτες.

Υποχρεώθηκα να ζω

Κρύβοντας μυστικά απ' τον καινούριο κόσμο

Ή προσωποποιώντας το απρόσωπο

Για το συννεφιασμένο πρωινό που επιστρέφεις ως Μεγάλη Πέμπτη -

Κι αυτό το μοιρολόι πρέπει να τραγουδηθεί πολύ αργά

Και από μαυροφόρες που γνωρίζουν.

Γίνεται πάντα έτσι

Και τον χορό τον σέρνει η ατμόσφαιρα

Οι παραισθήσεις δεν υπολογίζονται

Τα τονισμένα μάτια είναι ψεύτικα:

Θρησκεία, πορνεία, πυρκαγιά που είναι ανεξέλεγκτη

Σε αποθήκες πυρομαχικών -

Πρώτοι νεκροί οι νέοι επιστάτες.

Δηλαδή, μισή δουλειά, μισή κι η επικοινωνία

Μπουμπουκιασμένοι κλώνοι από δέντρο που αδημονεί  

Το δέντρο τού Καλού και τού Κακού:

Αφηρημένη τέχνη για κυρίους.

Μα Κύριε υπήρξες τι;

Συνθέτης ή πρωτογενής δημιουργός;

Ή μήπως ερμαφρόδιτος κολυμβητής;

Πάντως εμένα μου 'δωσες άροτρο για να μονομαχώ

Αλλά ο τραγικός ο Κάιν

Το έργο του τελείωσε μ' ένα φθηνό μαχαίρι.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ