Εκτός τής βασικής διαδρομής

“Εκτός τής βασικής διαδρομής”

Το πότε μίλησα για πρώτη μου φορά δεν το θυμάμαι.

Πάντως, αργότερα, μέρα με τη μέρα, γινόταν όλα πιο μικρά

Και τα χιλιάδες γράμματα που τότε λάμβανα

Ακόμα βρίσκονται στο συρτάρι τής κουζίνας ξεχασμένα.

Το ίδιο ξεχασμένος και ο όρκος τού πολέμαρχου παππού:

Αραχνιασμένο πορτατίφ ή γκράφιτι ξεφλουδισμένο.

Και άνεμος και ουρανός:

Θέλει από κάπου να πιαστεί κάθε υπέρβαση.

Τουλάχιστον, τώρα εγώ είμαι πιο έτοιμος.

Παλιότερα ο θάνατος  εξύψωνε πιο πολύ από τη διαφήμιση

Μα τώρα ζούμε χρόνους ύστερους

Και τα μπρελόκ υπάρχουν ως εκθέματα

Στα σύγχρονα μουσεία.

Και με εκείνα τα μηνύματα του φθινόπωρου δεν ασχολείται πια κανείς.

Άξαφνα κάποιοι δρόμοι αποκτούν δικιά τους ιστορία.

Άξαφνα: αρκεί το πέρασμα ενός αρχαίους πελαργού, ενός χελιδονιού

Ενός μοντέρνου κοριτσιού με τα βιβλία μες στην τσάντα.

Κραυγή απόγνωσης χωρίς κραυγή:

Με τις εικόνες πια το πολεμούν οι νέοι άνθρωποι

Συνεννοούνται ευκολότερα 

Κανείς δεν τούς υποχρεώνει πια να βρίζουν.

Τουλάχιστον, τώρα εγώ είμαι πιο έτοιμος

Και η επόμενη στροφή είναι ίσως απότομη

Κι εκτός τής βασικής διαδρομής.

Στάση για καφέ πολύ πικάντικο, πικρό και διάφανο

Σαν ένα όνειρο

Από αυτά που τελειώνουν με το άνοιγμα κάποιας κουρτίνας.

Μετά ορθάνοιχτα ξεχνιούνται τα παράθυρα

Κανένας όμως κλέφτης δεν τα πλησιάζει.

Παράθυρα με τα τζάμια τους σπασμένα

Μπροστά τους κάγκελα με φθαρμένες τις λαδομπογιές.

Ο χρόνος που περνά δεν συγχωρεί τούς αδυνάτους 

Δεν συγχωρούν οι δρόμοι και γατούλες και σκυλιά:

Μέτρο πραγματικότητας: τα δάκρυα.

Λέει: κανονικότητα.

Κανονικότητα και όπου φύγει - φύγει.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ