Μη παροχές

 

"Μη παροχές"

Σαν ένα καράβι μεσοπέλαγα σε πλήρες αδιέξοδο

Όταν αυτό κοιτάζει νέα κύματα να έρχονται -

Καμιά επιβεβαίωση για ολα όσα μακριά συμβαίνουν

Μόνο αφροι, σταγόνες, προσευχές

Ο θρίαμβος μιας εξορίας που δεν δίνει λόγο σε κανένα

Όπως ανάγκη, όπως ταραχή και όπως θέληση

Πώς λες: Αυτό και μόνο θα συμβεί

Κι εγκαταλείπεις όλα σου τα συναισθήματα

Κι αφήνεις τούς ατόφιους ποιητές στη μοίρα τους

Ν' αναζητούν καινούριες λέξεις.

Ίσως μας λείπουν κάποιες εφευρέσεις -

Δε νοιάζεται κανείς

Και τα φαινόμενα εντείνονται

Μαζί μ' αυτά και οι μετατροπές, οι μετονομασίες, οι ταμπέλες:

Προς τα εκεί, προς τα εκεί

Κι ακόμα παραπέρα.

Με τέτοιους όρους γίνεται η μοιρασιά τής οικουμένης

Και θέλοντας και μη

Ο ερωτας δεν παρέχεται απ' τις κοινωνικές υπηρεσίες

Ούτε η δόξα, ουτ' η μοναξιά.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ 

Κραυγές γένους θηλυκού

 

"Κραυγές γένους θηλυκού"

Δίχως μνημονικό, με άποψη, στη φυλακή τού δρόμου.

Μια εμπειρία όλη κι όλη

Επάνω στην ακμή μιας δήθεν άνοιξης

Η νοσταλγία στρατηγός

Και η καρδιά σου τόσο μόνη

Μέσα στη λάμψη τού κενού ορίζοντα

Σενάριο κι αυτό παλιάς πηγής

Που την κοιτάζεις να στερεύει.

Θα έρθει άλλη μια νύχτα -ως επαίτης

Με δισταγμό

Σαν την ερωτική βροχή που δεν ξεχνάς

Σαν τον Θεό που δεν τον προσκυνάς

Σαν τις ρυτίδες σου - τις πιο καλές σου φιλενάδες.

Βυθίζεσαι, έχεις απελευθερωθεί

Τώρα πια απ' το φως σου δεν τυφλωνεσαι

Και οι κραυγές σου είναι γένους θηλυκού

Έτσι, για να γεννάνε

Για να διαιωνίζουν συναισθήματα

Για να μοιρολογούν τα περασμένα.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ 

Πορεία προς τα μπρος

 

"Πορεία προς τα μπρος"

Κοίταζα το νερό

Έβραζα μες στις λέξεις μου

Το καλοκαίρι έκανε τούς δρόμους μεγαλύτερους

Οι πρώτες κλάσεις είχαν αποστρατευτεί.

Κοίταζα το νερό - κυλούσε

Άκουγα τα κοράκια απειλητικά - το διασκέδαζα

Εξίσωση, λαγνεία, μαρτυρία

Υπήρξαμε και αυτοκράτορες

Βρεθήκαμε στα τάρταρα

Και τραγουδήσαμε και ύστερα μοιρολογησαμε πορείες

Λες και βιαζόμασταν να μηδενίσουμε τα χρόνια μας

Ένοχοι και φασίστες και αγωνιστές

Ενός αρχαίου κόσμου.

Το έβλεπα, το έβλεπα το γάργαρο νερό

Καθρέφτης, εαυτός, συνάδερφος

Αλάτι παρελθόντος, κόκκινη κλωστή

Δεμένη σε παλούκι σάπιο.

Το καλοκαίρι έμπαινε

Η καλοσύνη με περίμενε

Η χρήση πάντα εσωτερική

Μαζι με τους κεκοιμημένους αρχηγούς

Χωρίς κανένα λάβαρο -

Τα χέρια μου λυμένα.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ 

Επί προσωπικού

 

"Επί προσωπικού"

Κατά την κάθοδο ο χρόνος είναι σχετικός

Μόνο οι κόρνες αντιστέκονται στη φύση

Είμαι ακόμα ζωντανός

Και θυμωμένος ο Θεός

Και η βροχή εξασφαιρη

Και σταθερές οι ώρες των δρομολογίων

Καθώς ακόμα ντρέπομαι που νίκησα το ανεξήγητο

Φτάνοντας ως τον έβδομο σπασμό τού οργανισμού

Τόση η αθλιότητα μου.

Όλα συνέβησαν ένα ολόλευκο απόγευμα

Ξεχνώντας γδυθηκα, ξεχνώντας χάθηκα

Ξεχνώντας μεταφράστηκα σε αποσιωπητικά

Κι αν θα υπάρξει κάποιο κέρδος απ'τα λόγια μου

Η βουλιμία των απόκληρων θα στρίβει το μαχαίρι στην πληγή

Νεράιδες θα κολάζουν την πηγή 

Νόμος θα γίνουν οι περαστικες επαναστάσεις.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ 

Αναστάσιμο

 

"Αναστάσιμο"

Κι ο περιπλάνηση μέσα στην παραπλάνηση της.

Μεσαίοι χρόνοι και ανισοβαρης ο διχασμός

Φραγμός στο βήμα που μεσολαβεί

Απ' την αρχή της πτώσης ως τον πάτο.

Οι άνθρωποι γυμνοί

Όσοι αρνούνται να φωνάξουν διάφανοι

Κι από νωρίς γεμάτα με καρπούς τα περιβόλια.

Όμως τα πάντα θα εξηγηθούν αργότερα

Όταν το μισοφαγωμενο μήλο θα σαπίσει

Και το ταξίδι θα συνεχιστεί

Πάνω σε άλλες ραγιες.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ 

Χρονικό σημείο

 

"Χρονικό σημείο"

Το πανηγύρι είχε ξεκινήσει 

Κάποιοι το είπανε αυτό ωρίμανση

Σε εποχή που είχαν πάψε τα μεγάλα θαύματα να γίνονται 

Κι εσύ κι εγώ με τις αξίνες μας

Σπάζαμε τα τσιμέντα στον αυλόγυρο

Μιας μυστικής αγάπης.

Δεν το μετάνιωσα 

Είναι χαρακτηριστικο των μονοδρομων η αποφυγή

Και τα σκυλιά δεμένα

Δίπλα από ναό των Χριστουγέννων

Κι ήταν πολύ κοντά ακόμα ένα καλοκαίρι

Απροετοίμαστο, στιφο

Με το μαντήλι της τυφλομυγας στα μάτια

Και τα παλιά παράπονα αποσκευές

Μέσα σε κόκκινες τεράστιες βαλίτσες.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ 

Ανανέωση

 "Ανανέωση"

Μια, δυο χειρονομίες κι ένα ένα γράμμα

Δεκαετίες πια αδιάβαστο

Η πίστη όλη κι όλη -

Και σύννεφα που τρέχουν προς το άγνωστο

Για να προλάβουν την εξάτμιση των μηνυμάτων.

Είναι εχθρός ο χρόνος

Κοιμάσαι και φοβάσαι να ξυπνήσεις

Μόνο όταν ακούς καμπάνες να χτυπούν συνερχεσαι

Καταλαβαίνεις ότι άλλο πράγμα είναι η συγχώρεση

Και άλλο πράγμα η αποδοχή.

Κι ο πρωτομάστορας με το σφυρί στο χέρι

Ζητάει κι άλλες μέρες κατεδάφισης

Τού έρωτα και των μεγάλων λόγων.

Στάσου και μέτρα

Υπολόγισε τα ύψη απ'τα τείχη των επόμενων στιγμών 

Και δες που σκασαν μύτη τα καινούργια χελιδόνια

Επάνω στα ηλεκτρικά καλώδια -

Από εκεί κοιτάζουν με θυμό τούς ηττημένους.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ 

Όλα για όλα

 

"Όλα για όλα"

Μεγάλο το βάθος τού δρόμου.

Κίνηση, σοφία, απομόνωση και ένστικτο

Κάθε θηρίο και οι μέρες του

Κάθε θηρίο και ο εαυτός του

Πραγματικότητα τα νέα χελιδόνια

Μαζι με λίγο ήλιο απογεύματος 

Όλα για όλα 

Σε κάποια στάση του μεγάλου ταξιδιού

Προσωρινό το αποτέλεσμα:

Μία κραυγή απόγνωσης για λίγους.

Κι οι άλλοι τώρα βρίζουν

Βρίζουν τούς άλλους και τη μοίρα τους

Ξεχνώντας την απόλυτη διαδρομή 

Το ανακάτεμα της σάλτσας

Τα μονοπάτια, τις ξερολιθιές

Τα εκκλησάκια των βουνών και των καβων

Τις Κυριακές ρεμπέτικων καλοκαιριών

Την ίδια την Ελλάδα.

Έτσι εγώ γεμίζω τα απέναντι παγκάκια

Με παλαιότερους μου εαυτούς

Πότε ερωτευμένους, πότε μαχητές

Ποτέ φρικτούς τραμπούκους

Που σημαίνει ότι ποτέ μου δεν ξεχνώ

Ίσως κι ότι ποτέ δεν συγχωρώ 

Τα ψεύδη της του μεγάλου νεφελώματος

Και τα χτυπήματα των παιδονομων.

ΑΠΌΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ 

Αναδρομή σαν μέλλον

 "Αναδρομή σαν μέλλον"

Τα λόγια μου δεν τα μασάω

Μου είναι βαρετή η γεύση απ' τη μέντα

Απέναντι από δημόσια οδό

Όπου μικρογραφίες ηγετών πηγαίνουν κι έρχονται

Καθυστερώντας την εκδήλωση της άνοιξης

Φροντίζοντας να σκουριάσουν πολύ γρήγορα τα καρφιά

Επάνω στο σταυρό του μαρτυρίου.

Κι όμως, η συννεφιά δεν απεργει τούτον εδώ τον Μάη

Ήδη ξεφόρτωσα πολλά τσουβαλια παρελθόν

Και πέρα στον ελάχιστο ορίζοντα

Φαίνονται τα κεφάλια των ληστών

Έτοιμα να επιτεθούν, να σπάσουν και να ηττηθούν

Μπας κι έρθει καλοκαίρι στην πατρίδα.

Χθες ήταν που νοσταλγησα τα χρόνια τα παλιά

Το παγκάκι κάτω απ'τον τεράστιο ευκάλυπτο της παραλίας

Τα κύματα, τις βρύσες, τις στιγμές

Τα μοναστήρια, τις ψαρόβαρκες

Των νταλικερηδων, των ναυτικών τις ιστορίες

Το κράνος, το στρατιωτικό παγούρι

Τις πόρνης τις μεταξωτές ζαρντιερες.

ΑΠΌΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ 

Κατά το ξύπνημα

 "Κατά το ξύπνημα"

Κατά το ξύπνημα

Όταν η άμμος τών ονείρων παραμένει στην καρδιά.

Θυμός και γέλιο

Μέχρι τα μούτρα σου να τ' αναστήσει παγωμένο το νερό

Κι ύστερα η πετσέτα σου, ισιωνει την πραγματικότητα

Προτού αρχίσουν τα τηλεφωνήματα

Προτού αρχίσεις πάλι να θυμάσαι

Ποια ήταν, πώς ήταν και τι έγινε.

Ήταν κι εκείνη ένας δρόμος προς την κόλαση;

Ήταν παράθυρο ή ματαιοδοξία;

Πόσους να κάνεις ελιγμούς;

Όσο και αν η ποίηση βολεύει

Το θάρρος είναι απαραίτητο

Για να κερδίσεις τόση δα αξιοπρέπεια

Ήτοι: λόγια σταρατα και αδιαφορία ως δικαιοσύνη

Και οι φουσκοδεντριες της άνοιξης ως μέτρο αληθείας.

ΑΠΌΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ 

Η αλήθεια τού τέλους

 

"Η αλήθεια τού τέλους"

Πλανόδιοι μικροπωλητές και εραστές περαστικοί

Στο δρόμο προς το αύριο.

Κι εγώ με το μολύβι της καρδιάς

Ποιώ της διαρκείας ορνιθοσκαλισματα

Βλέποντας τη ζωή ανάποδα

Μυριζονταν αρώματα καφέδων

Ζώντας, που λένε, υπό απαγόρευση, ζητώντας άλλοθι

Ζητώντας λίγο χρόνο παραπάνω.

Τις στάμνες μου τις έσπασα προχθές

Τις στάχτες μου τις ονειρευτηκα να έχουν σκορπιστεί σε καταπράσινο βουνό

Τα δικαιώματα μου τα απώλεσαν σαν έχασα τού έρωτα το στοίχημα

Γι'αυτό και τώρα ερευνώ καταγωγές, αναφορές, αναγωγές, θυσίες.

Και δεύτερη καρέκλα δεν υπάρχει

Και έτσι πια ο εαυτός μου δεν μοιράζεται -

Ουτ' από δω, ουτ ' από κει δεν βρίσκεται

Τού τέλους η αλήθεια.

ΑΠΌΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ 

Ο θάνατος των λαών

 

"Ο θάνατος των λαών"

Ήταν ο άνεμος ή

Το παρελθόν παγίδες έστηνε

Στις πιο κλειστές στροφές

Του δρόμου προς τη λευτεριά;

Ήχοι από τηλέφωνα ακούγονταν

Ομάδες οπαδών πηγαίνανε 

Πλατείες τσιμεντένιες να οργωσουν -

Η τήρηση των χρονικών πλαισίων ήταν σχετική

Και ανεφάρμοστες οι συμφωνίες μεταξύ αμνών και λύκων.

Στον κόσμο των δικαιωμάτων

Της άνοιξης το κρύο καταργεί χιλιάδες ιστορίες

Και ύστερα μαζώξεις σε τεράστια τραπέζια

Ενθύμια και θυμιατά

Όπως και μια φορά κι έναν καιρό 

Κρίνει η επικοινωνία τα αποτελέσματα

Κινεί ο φωτισμός τα βέλη της δικαιοσύνης 

Και οι λαοί ψυχοραγουν

Και οι λαοί πεθαίνουν.

ΑΠΌΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ 

Για τα κεριά που σύντομα θα σβήσουν

 

"Για τα κεριά που σύντομα θα σβήσουν"

Ημερευση, και η ζωή πορεύεται ανάποδα

Στους δρόμους της αγάπης.

Ο κρίνος, τα καμμένα λάστιχα, και οι πωλήσεις

Με συνοδεία μουσική

Με δόξα και με χάρη

Με υστερες πενήντα λέξεις το πολύ

Το τέλος γράφεται ψυχρά

Σε μουχλιασμενους τοίχους.

Υπάρχουν και οι άνεμοι της άνοιξης

Υπάρχουν και οι άγγελοι της αναρχίας

Σε διπλωματικά συνέδρια συμβιβασμοι

Σε τυπικά εκκλησιών επικυρώσεις.

Και, το τελευταίο τρένο της ημέρας πλησιάζει στο σταθμό

Και της ανάγκης τα φιλιά ζοριζονται

Κι ο οργασμός εκείνης συμμαζευεται πνιχτα

Πίσω από τεραστία περαθυροφυλλα κλειστά

Τον ήλιο που σαλπάρει παραβλέποντας

Για μια στιγμή που σύντομα θα ξεχαστεί

Για τα κεριά που σύντομα θα σβήσουν.

ΑΠΌΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ 

Σίγησαν τα πιστόλια

 "Σίγησαν τα πιστόλια"

Σίγησαν τα πιστόλια 

Και η αυλή υγρανθηκε από τα δάκρυα των υπερβολικά αθώων.

Και άλλαζε η εποχή πατωντας φρένο

Και το απόγευμα ήταν γεμάτο μοναξιά

Στα πάρκα, στα φεγγάρια, στα οικόπεδα

Όπου η διαφάνεια επιβαλλόταν εκ των άνω

Ή παίζοντας, μόνο τα μικρά παιδιά περνούσανε καλά 

Γιατί δεν γνώριζαν, γιατί περίμεναν

Γιατί κρυβόντουσαν πιο εύκολα

Από τους χαυλιόδοντες τού χρόνου.

Και έπαιζα κι εγώ

 με  λέξεις και με δευτερόλεπτα -

Της αθωότητας μελαγχολία και τής στιγμής μαρτύριο

Το φως της ύπαρξής μου και τα ξεχασμένα χάδια της

Όμοια ηττημένης μάνας -

Το τέλος, η ανάγκη, η ζωή.

Οι χωροφύλακες είχαν αποχωρήσει

Οι έμποροι είχαν βαρεθεί από καιρό

Έβριζα δίχως αποτέλεσμα

Αργούσαν να ρθουν τα νοσοκομειακά

Κι ένας πλανόδιος ζωγράφος χάραζε 

Πάνω σε τοίχο βρώμικο 

Μια  πρόστυχη τελεία.

ΑΠΌΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ