Μεγάλες ώρες

 

"Μεγάλες ώρες"
Απλώνονταν μπροστά μου ένας δείπνος μυστικός.
Στο βάθος έκαιγε η μεγάλη φωτιά
Και πίσω η πύλη ίσα που φαινόταν
Μέσα στο μισοσκόταδο.
Πια δεν μιλούσα.
Μα τα είχα πει όλα πάνω στο βουνό.
Μόνο κοιτούσα την αμηχανία της γυναίκας
Τη νευρικότητα του άνδρα
Και την επιμονή του ρολογιού
Που δεν συγχώρεσε ποτέ την ατολμία
Και προσπερνούσε σχέσεις και στιγμές
Σας αυτοκίνητο της φόρμουλας.
Το μυστικό ήταν μια άνοιξη
Το χρονικό είχε γραφτεί στο καθαρό
Οι ήττες είχαν μοιραστεί
Και το μολύβι μου 'λεγε ξεκίνα.
Την προηγούμενη είχα παρεβρεθεί στην τελετή ενθρόνισης.
Αυτός είναι ο κόσμος μας.
Κάνεις γλιτώνει βυθισμένος στη σιωπή
Κι ας είναι καλά
Κάποια πουλιά μπορούν ακόμα τραγουδώντας να παρηγορούν
Τα λόγια παρακάμπτοντας τα σιδερένια.
Μεγάλες ώρες, γεμάτα πάρκιγκ
Οι συναυλία όμως ματαιώθηκε
Τον βασιλιά τον φάγαν τα σκυλιά
Χαμογελουσα όταν έβλεπα να μαλώνουν τα λιοντάρια
Ήταν το τυχερό μου πέρασμα αυτό
Ήταν της περιφρόνησης ο δρόμος ευτυχία.
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ

Αμέρικα Αμέρικα

 

"Αμέρικα Αμέρικα"

Χρόνος απειροελάχιστος μπρος στην αιωνιότητα. Ζαφείρια και χυμοί εξωτικών φρούτων δένουν γιορτή και μοναξιά πάνω στο ίδιο δέντρο. Και η βροχή σαν όνειρο (χωρίς φεγγάρι), βουνά με σχήματα, θεσμοί με θύματα, στροφές τυφλές και αποφάσεις περιμετρικές - Αμέρικα Αμέρικα και το κοντέρ στο γύρισμα και η θυσία αφημένη στη σιωπή. Η πίστη φτιάχνεται και... φτιάχνεται...κι εγώ παλεύω με μολύβια και χαρτιά ακούγοντας κουδούνια σχολικά, βρίζοντας τρεις ολόκληρες γενιές όντας ο ίδιος άλλος.

ΑΠΌΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ 

Χριστός χρόνου αορίστου

 

"Χριστός χρόνου αορίστου"
Δεν είναι τα όπλα που σκοράρουν
Καημός μετρά και πάθος έρχεται
Θυμός περνά και χάρος χαίρεται
Σημαία ψηλά, βιτρίνες κι όνειρα
Κι ό,τι καταναλώνεται εικόνα ξεχασμένη Αυταρέσκεια - θεσμός, όνειρο του Ζαχαριάδη
Με τ' όνομα και με τ' αυτί στον τοίχο
Διψασαμε  για χάος, έρωτα και λέξεις
Για θετικές περιγραφές που κάποτε
Πάτησαν πόδι στα βουνά
Και μέτρησαν τα ξένα μονοπάτια.
Ήταν ψυγείο η βραδιά
Καύλας υπόλοιπο φαντάρου που απο έξοδο γυρνά
Μισό σβησμένο βλέμμα που κοιτα φθαρμένους φανοστατες.
Κι η πόλη καταπίνει το στρατόπεδο
Κι όσα χωριά δεν έκαψαν οι Γερμανοί στον Δεύτερο
Κάνουν ότι γιορτάζουν.
Πολλοί θα ήθελαν επανεξέταση
Μα στη  Θεσσαλονίκη  ο Χριστός
Γίνεται χρόνου αορίστου.
Απόστολος Βεργής

Το κατηγορητήριο

 

"Το Κατηγορητήριο"
Θροισματα και καθωσπρεπισμοι
Την ώρα που γλιστράει απ'τα χέρια το απόγευμα
Και ταξιδεύει μες στο μαύρο των σαράντα ημερών
Που ημερευουν όσα φεύγουν -
Αθώα και ακτημονα παιδιά αυτού του κόσμου
Που ήθη κι έθιμα τα μπέρδεψαν
Κι έχασαν τις ταυτότητες τους.
Εφτασε ο καιρός που υποβάλει μυστικότητα
Στον έρωτα και στις προσκυνηματικες πορείες
Καιρός φώτων μικρών
Φλας για τις επικίνδυνες στροφές και ούτε...
Ούτε βεράντες με μεγάλες βουκαμβίλιες
Ούτε κανάτες με παγωμένη λεμονάδα
Ούτε βαπόρια του ουρανού
Παρά μονάχα μνήμη - χρέος στην τέφρα των προγόνων
Και γιορτές στα όρια του πέναλτι
Πασπαλισμενες κατά την παράδοση
Με άχνη ζάχαρη
Αμύγδαλα και σαπουναδες.
Γιατί γίναμε έτσι - μπορεί και από μόνοι μας
Στη θεωρία στρατιώτες
Στην πραγματικότητα ρουφιάνοι
Ούτε καν έμποροι ή βιοτέχνες
Ούτε καν δίκαιοι αποτιμητες των προηγούμενων πολέμων.
Μάθαμε μόνο να γιορτάζουμε στα σκοτεινά
Αυτοκτονώντας όσους κάποτε τόλμησαν να ψάξουν για το φως
Υποβαθμίζοντας σύνορα σημασίας ζωτικής
Ρίχνοντας γέφυρες και σκάλες - οπως του πύργου της Βαβέλ
Κοντανασαινοντας όπως οι αθλητές των εκατό
Υστερ' από τερματισμούς αποτυχίας.
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ

Μη φοβάσαι

 

"Μη φοβάσαι"
Κάποτε πέρναγα το κόκκινο για μπλε.
Τώρα περνώ απ' τα στενά της νοσταλγίας και δακρύζω.
Έχω αφήσει πίσω μου θορύβους και ιδέες
και έχω φτάσει να πιστεύω σε δύο χέρια και δύο μάτια που με πρόδωσαν
και στη ραδιοφωνική φωνή που με καλεί να μη φοβάμαι.
Κι όμως εδώ καράβια δεν υπάρχουν
ούτε και Σμύρνη ούτε κι αχινοι -
είναι πιο βολικές οι προετοιμασίες στη στεριά τώρα που πιο νωρίς νυχτώνει.
Και από το ραδιόφωνο να απλώνεται το "μη φοβάσαι",
το ελιξήριο του αύριο και του φιδιού που σερνεται απολυμαντικά
πηγαίνοντας να απολαύσει και αυτό  του ύπνου τη σοφία.
ΑΠΌΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ

Παρένθεση

 

"Παρένθεση"
Είναι όπως να απολαμβάνεις ζεστό πικρό καφέ πρωί πρωί ύστερα από έναν γυρισμό σε παιδικό σου έρωτα, όπως ένα τραγούδι για σεσημασμενους  της ονειροπόλησης, ένα ψέμα που περπατάει σαν τη γάτα, ένα φθινόπωρο επάνω στο κιτρίνισμα του, κάποιες στιγμές φυγής αντάμα και αυτογνωσίας που στην τσέπη σου υποχρεωτικά να απομένουν αυτά που υπεραγαπάς.
Παρένθεση λοιπόν, μια απλή παρένθεση όμοια επανάσταση με λίγο βάθος, στα ρηχά, στα γρήγορα, fast food (που λένε) και μια πολυθρόνα για ανάπαυση εμπειριών, χρησμών και οργασμων πάνω που σου 'χουν κόψει την ιδέα του τσιγάρου που δεν το τόλμησες κι αντί γι' αυτό έτρεξες και αγάπησες, φίλησες και μετά έπιασε βροχή έτσι που να σου έχουν μείνει πλέον μόνο ένα άδειο μισοκατεστραμμένο κάστρο κι ένα μονόχρωμο φουστάνι της που το κοιτάς και χαίρεσαι ελπίζοντας στην ύπαρξη και άλλων οριζόντων.
Ο φόνος σου όμως έχει συντελεστεί πριν από αρκετές δεκαετίες.
ΑΠΌΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ

Μετά τον τελευταίο χορό

 

"Μετά τον τελευταίο χορό"
Ψεύτικες ώρες, ψεύτικα θαύματα και ψεύτικες επιστροφές
Κι όλα αυτά τελειώνοντας
Στην ένταση ενός απότομου φθινοπωρου
Όταν κλείνεις την πόρτα σου και ονειρεύεσαι
Όλα αυτά που θα θελες να ζήσεις.
Είναι ένας τελευταίος χορός - σενάριο
Για ξεχνάς ότι σ' απογοητεύει
Ή ο καλός ο λόγος
Ή ο λαγός που δεν τον πέτυχες με τη σφεντόνα σου
Ο όχλος, το πονηρό το πνεύμα, οι στροφές
Κλειδιά στα χέρια σου για να κλειδώνεσαι
Να λες δεν θέλω και να τη βρίσκεις με τα προϊόντα sugar free
Στον τελευταίο σου χορό
Στα τελευταία βήματα του.
Κι άντε μετά να σβήνεις φώτα
Να κοιμάσαι, να παραμιλας στον ύπνο σου
Να εύχεσαι κανείς να μην σ' ακούει -
Πόση ντροπή ακόμα για κάποιες αστοχίες σου
Πόση ακρόπολη να θυσιάσεις
Για να περάσεις το ποτάμι που δεν έχει γυρισμό
Σου  είπαν κάποτε για κάποιο άστρο
Σου είπαν ψέματα πολλά
Στήσανε παραστάσεις πλούσιες για χάρη σου
Σε μέτρησαν, σε κέρδισαν.
Άσε κι αυτή τη νύχτα να σε πάρει μακριά
Ξέχνα ότι μπορείς
Και κάνε σινεμά ότι σου περισσεύει.
ΑΠΌΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ