(Ευρωπαϊκή Ένωση: Το τέλος ενός φιλόδοξου οράματος;)

(Ευρωπαϊκή Ένωση: Το τέλος ενός φιλόδοξου οράματος;)

Θαυμάζω τον Ευρωπαϊκό πολιτισμό. Θλίβομαι όμως για τις αντιφάσεις των Ευρωπαίων, ειδικά των ηγεσιών από κάποιες χώρες που ακόμα και τώρα,  στην όξυνση της θανατηφόρου πανδημίας, κρατούν τον οικονομικό τους βούρδουλα στο χέρι και δέρνουν με αυτόν λαούς που πιστεύουν πως είναι υποδεέστεροι των ιδίων. Όχι λέει στο πανδημιακό ευρω-ομόλογο η φράου Μέρκελ, αρνείται και την υλικοτεχνική βοήθεια και κρατά όλα τα υλικά για την πανδημία που παράγει ή (το πιο πρόστυχο) που περνάνε από την ίδια  για να πάνε κάπου αλλού, για τούς Γερμανούς πολίτες, Γερμανούς πολίτες τούς οποίους είχε μέχρι χθες στο δρόμο αμελώντας; επίτηδες; σίγουρα εγκληματικά.

Για την Μεγάλη Βρετανία τι να πω; Καλά που έφυγε νωρίς, παίρνοντας μαζί της τις ανοησίες του πρωθυπουργού της. Η Ισπανία, από ότι έχω καταλάβει, είναι ακυβέρνητη ενώ η Ιταλία τρέχει και δεν φτάνει, μην παραλείποντας βέβαια να παρακρατήσει και αυτή απαραίτητο υγειονομικό υλικό που προοριζόταν για την χώρα μας - εκεί όμως χαλάλι. Για το αντί-παράδειγμα τής Ολλανδίας λίγοι μιλούν, εκεί πήγαν να εφαρμόσουν το σύστημα για την ανοσία της αγέλης του ηλιθίου Τζόνσον και πια μετρούν θανάτους σε ποσοστά (δεν έχει μεγάλο πληθυσμό η Ολλανδία) Ιταλίας -πόσο χαζοί. Ενώ στη Γαλλία ο τάχατες προοδευτικός πρόεδρος Μακρόν αντί να μαζέψει έγκαιρα τού Γάλλους πολίτες στα σπίτια τους, έκανε δημοτικές εκλογές για να κολλήσουν πιο πολλοί; για πολιτικούς λόγους; εγώ λέω λόγω βλακείας. Λόγω αυτής τής ακατανίκητης βλακείας που σε μας έχει οδηγήσει ένα ολόκληρο (παλιότερα πολύ σημαντικό) πολιτικό χώρο να είναι δεμένος χειροπόδαρα με προωθητές ψευδών ειδήσεων, σιχαμερών σχολίων, μισανθρωπισμού και μισαλλοδοξίας. Τι κρίμα...

Δεν έχουμε πια να κάνουμε (δεν πιστεύω ότι είχαμε ποτέ) με μια Ευρώπη ενωμένη. Έχουμε για ακόμα μια φορά μια Ευρώπη των ηγεμονιών, έχουμε μια Ευρώπη των ανταγωνισμών και τής μελαγχολίας, μια Ευρώπη τής βλακείας, τής διάλυσης, μια Ευρώπη στην οποία εμείς οι Έλληνες, οι λίγοι και οι πάντα διχασμένοι, φαίνεται να 'μαστε πιο μπροστά απ' τούς υπόλοιπους (μακάρι αυτό να διατηρηθεί) περίπου όπως το 1940.

Προβλέπω ότι τα επόμενα χρόνια οι χώρες θα μπούνε μέσα στα κουκούλια τους. Κάποιες από  αυτές θα κάνουν μαύρους απολογισμούς σε οικονομία, ανθρώπινο δυναμικό και φήμη. Κάποιες (Γερμανία, Βρετανία κτλ) εύχομαι να λάβουν περιφρόνηση από παντού και κάποιες παρόλα τα μεγάλα τούς προβλήματα θα στέκονται περήφανες με ψηλά το κεφάλι. Εύχομαι και πιστεύω πως η πρώτη χώρα απ' αυτές  θα είναι η Ελλάδα.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ

Ο ολοκληρωτικός πόλεμος και οι μαυρόψυχοι

“Ο ολοκληρωτικός πόλεμος και οι μαυρόψυχοι”

Και να που ο ιός χτύπησε και τις δικές μας πόρτες, δοκιμάζοντας τα όρια των κοινωνιών μας. Καθημερινά οι ήρωες του υγειονομικού και εφοδιαστικού μας συστήματος ξεπερνούν τους εαυτούς τους, έχοντας πετύχει ως τώρα η χώρας μας να βρίσκεται σε χαμηλότερο επίπεδο μόλυνσης από κράτη υπερδυνάμεις. Παρ' όλα αυτά, κάποια πολιτικά (και παραπολιτικά) στελέχη και μπόλικα τρολς με  την ευκαιρία της καραντίνας θυμήθηκαν το σπορ των υβριστικών, προκλητικών, βρόμικων, συκοφαντικών και ψεύτικων αναρτήσεων λες και βρισκόμαστε σε προεκλογική περίοδο.

  Αδέλφια, αυτοί οι τοξικοί άνθρωποι πρέπει να απομονώνονται από το κοινωνικό σύνολο (να το πω ωμά οι αρχηγοί των κομμάτων τους - ένας είναι - να τούς μαζέψουν, να τους διαγράψουν επιτέλους, γαμώτο), και για να τελειώνουμε πρέπει να απομονωνόμαστε εμείς από αυτούς, περιφρονώντας τους, μια καραντίνα αναγκαία για να καθαρίσει αυτός ο τόπος εκτός από τον κοροναιό και από πολύχρωμα φασιστοειδή που τελευταία συνηθίζουν να βάφονται κόκκινα (μορντώ) πιο συχνά από ότι μαύρα. Η ψυχές τους όμως παραμένουν κατάμαυρες.

Ευτυχώς, ως τώρα η ελληνική κυβέρνηση (αυτή που είναι, που έτυχε να είναι) έχει δείξει υπευθυνότητα, αποφασιστικότητα και όσο γίνεται οργάνωση, έχοντας αφήσει τα πρωτεία στους επιστήμονες. Η ομάδα τού γιατρού Τσιόδρα, μας δείχνει τον σωστό δρόμο ψύχραιμα, σεμνά, εμπεριστατωμένα και κυρίως αποτελεσματικά, προσπαθώντας να ξεπερνάει κάθε τόσο χίλιες μύριες δυσκολίες ως ιατρικό δυναμικό τής χώρας, για μας, για μας γαμώτο. Κι εμείς  που γράφουμε και που αναρτούμε διάφορα δεν μας μένει τίποτα άλλο από το να είμαστε εμψυχωτικοί κι ενωτικοί προς το λαό μας, καυτηριάζοντας κακές αντικοινωνικές συμπεριφορές (παπαδαριό, άφρονες βαδιστές τής παραλίας της Θεσσαλονίκης κτλ) κι  απειθαρχίες.

Ο πρωθυπουργός μας (αυτός που είναι, αυτός που έτυχε να είναι, γαμώτο) είπε πολύ σωστά ότι βρισκόμαστε σε πόλεμο με έναν αόρατο εχθρό. Συμπληρώνω εγώ, έχουμε ολοκληρωτικό πόλεμο - για να μάθουν και οι πιο άσχετοι, ολοκληρωτικός πόλεμος είναι αυτός στον οποίο μετέχουν οι πάντες, από τούς ανθρώπους τής πρώτης γραμμής μέχρι και την τελευταία γιαγιά συνταξιούχο του ΟΓΑ που καλείτε κι αυτή να πειθαρχήσει και να μείνει στο σπίτι της.

Επανέρχομαι στους μαυρόψυχους συμπολίτες μας: Περιφρονώντας τους θα νικήσουμε πιο εύκολα, περιφρονώντας τους θα αλλάξουμε τον κόσμο, κάνοντάς τον καλύτερο. Κατά την κρίση μα πιο πολύ επέκεινα αυτής δεν έχουμε και δεν θα έχουμε ανάγκη ούτε από δεξιούς, ούτε από αριστερούς, έχουμε και θα έχουμε ανάγκη από καλούς ανθρώπους, γαμώτο.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ

Μα με ένα τόσο ωραίο φεγγάρι

“Μα με ένα τόσο ωραίο φεγγάρι”

“Και να που φτάσαμε εδώ χωρίς αποσκευές μα μ' ένα τόσο ωραίο φεγγάρι”. Μ' αυτούς τούς στίχους τού ποιητή Τάσου Λειβαδίτη υποδέχομαι αυτές τις δύσκολες για όλους μας ημέρες. Ημέρες εντός των οποίων χάσαμε πολλά, πάρα πολλά. Εντέλει όμως υπάρχει αυτό το ωραίο φεγγάρι που είναι το υγειονομικό προσωπικό που κάθε μέρα δίνει μάχες, που είναι όσοι πολιτικοί επέδειξαν και επιδεικνύουν υπευθυνότητα, που είναι οι μετέχοντες (παραγωγοί, μεταφορείς, παντοπώλες, προσωπικό) στην αλυσίδα εφοδιασμού τής κοινωνίας μας σε τρόφιμα και άλλα απαραίτητα υλικά, που είναι όσοι από τούς λεγόμενους ανθρώπους τού πνεύματος και τής τέχνης λειτούργησαν και λειτουργούν αυτές τις μέρες εμψυχωτικά και προστατευτικά με όπλα τις φωνές και τα γραπτά τους, χωρίς λαϊκισμούς και άλλα τέτοια.

Θέλω να σταθώ ιδιαιτέρως στον εξαιρετικά σημαντικό ρόλο των μέσων μαζικής ενημερώσεως (παρ' όλες τις υπερβολές κάποιων από αυτά) και κυρίως των κοινωνικών δικτύων. Των δικτύων που σπάνε τις απομονώσεις μας, μας κρατούν κοντά, μιλάμε βρε αδερφέ, ανταλλάσσουμε απόψεις (και ας μαλώνουμε πολλές φορές), ενημερωνόμαστε αλλά και αντιδράμε, παρεμβαίνουμε (και σε προσωπικό βαθμό), βγάζοντας στην επιφάνεια γεγονότα όπως ο κατακλυσμός από άφρονες δημόσιων χώρων σε ώρες κρίσιμες - βλέπε παραλία Θεσσαλονίκη. Πια αρκεί ένα ποστάρισμα μιας φωτογραφίας και κάθε κατεργάρης πάει στον πάγκο του.

Τώρα χρειάζεται πάνω από όλα πειθαρχία, πλήρης διαφάνεια και αλληλεγγύη έστω από απόσταση. Είμαστε τυχεροί στην ατυχία μας να έχουμε τρόπους που μας φέρνουν πιο κοντά να, έχουμε επιστήμονες σπουδαίους, να έχουμε γνώση. Ας οπλιστούμε και με υπομονή.

Και κάτι τελευταίο, για πιστούς:

Να θυμόμαστε κάθε στιγμή τον Ιησού Χριστό στην έρημο. Με την δύναμη τής πειθαρχίας και την μοναξιά του κατατρόπωσε το διάβολο - κάτι που το ξεχνάνε οι μεγαλοσχήμονες και οι λαϊκιστές τής πίστης.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ