Σαν θάλασσα

 "Σαν θάλασσα"

Σαν και το αντιφεγγισμα

Η ωριμότητα παρουσιάζεται μπροστά μου ως ωμότητα.

Σαρανταπέντε μοίρες - ακόμα

Στο ρολόι και στα λόγια μου

Υπό σκιά και πολύ εύκολα - ηρωικά

Γίνεται έλεγχος, εξάγονται οι σημασίες 

Απλά λες κι είναι γλάρου όμορφου βουτηγματα

Σε μεταλαβια γαλάζιου χρώματος

Κι εσύ σε ρόλο κάποιας άλλης Παναγίας.

Οι παροικουντες σε γνωρίζουν

Και έχουν τρελαθεί οι "σ' αγαπώ"

Μικρά κορόιδα στην ποδιά σου

Που όπου πας, που όπου λάχει

Εμπιστεύονται τη νοστιμιά σου.

Ψάχνω μια λέξη που να μη γυρνάει κατά πάνω μου:

Θάλασσα - κι εγώ σταγόνα στον ωκεανό της ταπεινοφροσύνης.

Όλα τού φόρτου

Μηχανικά και αποσαρμοστα - στο μπλε

Καλλιγραφία δροσερή - κύμα σε έχει φέρει:

Να σ' αγγαλιαζω, να μου γδυνεσαι

Να με μισείς, να μ' αγαπάς

Ο πιο σπουδαίος λόγος ύπαρξης μου - θάλασσα.

Περίπου ατσαλα μου γνέφεις

Θέλεις να με τρομάξεις - ίσως

Δικαιωματικά - σαν τη Μεσόγειο

Στων ημερών το κλίμα - ναι απρόσιτη

Αστεία κάποτε και κάποτε γλυκιά 

Ως αν μια αμαρτία που δεν φέρνει αποτέλεσμα

Περαστικη, προκλητική, σαμπως ελεύθερη

Με τη δροσιά τής αύρας στους γλουτούς

Ερωτική σαν και το θάνατο

Χρυσή από την άμμο που 'χεις κολλημένη στο κορμί σου

Συνέχεια κι απόστροφος μαζί 

Που μες στο αίμα μου κυκλοφορείς τα καλοκαίρια

Σαν Θάλασσα - γυναίκα φυσιγμα

Με εκατό χιλιάδες ερμηνείες.

Τίγκα τα λεξικά, τίγκα τα κοιμητήρια

Τίγκα και τα γραφεία μετανάστευσης

Από καρδιές που βρίσκονται μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας.

Ορχήστρες διευθύνουν πονηρά δαιμονικά

Εσύ σηκώνεσαι και χυνεσαι

Τον ήλιο κρύβοντας με τη σκιά σου

Ανάβοντας ξανά της φαντασίας μου τη μηχανή

Γιατί υπάρχω, γιατί θυμάμαι και κοιτιεμαι στον γαλάζιο σου καθρέφτη.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ 

Η κατάληξη

 

"Η κατάληξη"

Ήταν τα λόγια ψεύτικα κι η εξουσία χαλασμένη

Δεν ήξερες, δεν άκουγες, δεν ήθελες να καταλάβεις

Την αξία του μισού καπέλου

Δεν υπολογιζες τη βία του εθνοσοσιαλιστη.

Επί ξύλου κρεμάμενος - αργότερα -

Πώς πήγανε χαμένες τόσες διαδηλώσεις;

Νόμιζες πως επιστρέφει μοναχά η αρετή

Ασυστολη η αστοχία σου

Και στο φινάλε όλα πάνω σου ηλίθιε:

Το ξύλο και τα χρέη

Το θαψιμο, η απουσία, η αφάνεια

Οι νικηφόρες μάχες ως αφίσες προπαγάνδας.

Όλα πάνω σου

Και έτσι έγινες γοητευτικός τρελός

Βλέπεις τι γίνεται, χαμογελάς ειρωνικά 

Πια όμως δεν πιστεύεις.

ΑΠΌΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ 

Εντός μιας άλλης φάσης

 

"Εντός μιας άλλης φάσης"

Ο άνεμος αλλάζει, αλλάζει και η εποχή.

Μέρες οικονομίας, μέρες δημιουργίας του παράδοξου 

Μέρες που οι εικόνες επιστρέφουν

Σαν τα φιλιά της μάνας 

Σαν τα βασιλικά της Παναγιάς

Σαν αποστάγματα εμπειριών 

Στα όρια της αισιόδοξης αισθητικής

Που λες: Kι αυτό, κι εκείνο θα περάσει.

Κι έπειτα, το νεύμα και το άγγιγμα

Η αδικία και η γκρίνια

Η παρεξήγηση και το μεγάλο τρένο της φυγής

Πάντα απόγευμα και ανακατεμένος

Σαν το τραγούδι μας -

Πόση αγάπη να αντέξει το κορμί μου;

Και να που έχω φτάσει:

Να αποφεύγω τα μεγάλα λόγια

Να περιστρεφω τα κλαδιά των σκέψεων μου

Να φτιάχνω εκεί που δεν χρειάζεται σκιές

Κι οι νότες που μιλούν για την ορφανια να ακούγονται πιο δυνατά

Τόσο οσο το ακαθόριστο τις επιτρέπει

Μπλουζ, τζαζ, ρεμπέτικες

Εντός μιας άλλης φάσης.

ΑΠΌΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ 

Παραλίες

 

"Παραλίες"

Για όσα λείπουν έχοντας ξεπουληθεί

Και για τις μαριονέτες που από ζήλια αποκτήθηκαν

Τα πυρωμένα Σάββατα

Φτάσαν να λειτουργούνε άναρχα -

Σκέψεις δίχως πατήματα

Από και προς τα χρήματα 

Αποκλεισμοί και απολαύσεις για εμέ τον παρατηρητή

Των μικροαστικών ταγμάτων.

Χρεώσεις δίχως λόγο

Εκπτώσεις κι αδειανα σακούλια

Αποστειρωμενη ζήλια, καθόλου έμπνευση

Και δημιουργικότητα υπό τού μηδενός

Χωρίς αγάπη, χωρίς αγάπη

Σε έναν στίβο επιδείξεων μηχανικών πουλιών

Και υποσχέσεων και σχέσεων

Ανθρώπων και πραγμάτων.

Θα μου πείτε: συμβολισμοί

Και δίκιο θα 'χετε

Γιατί οι ήχοι και τα χρώματα χρεώνουν τους δημιουργούς 

Δένονται πάνω τους, τούς βασανίζουν

Γίνονται χρήσιμοι σταυροί

Γίνονται απογεύματα καυτά 

Γίνονται παραλίες.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ 

Πριν απ' τις τύψεις

 

"Πριν απ' τις τύψεις"

Υπάρχουν λόγια που ευκόλως εννοούνται.

Επιβάλλει το ηλιοβασίλεμα σιωπή.

Ή με τη νίκη ή με τα μισά χιλιόμετρα την ώρα 

Στην άμμο ξαπλωμένοι, σαμπως ξέγνοιαστοι

Δικαίωμα που έχει κερδηθεί

Εικόνα μας, εικόνα τού κόσμου

Πληγές, πηγές, τρελές ματιές

Η τελευταία αναστάτωση, η τελευταία αναμέτρηση

Πριν απ' τις τύψεις.

Κι αν σ' έχω αγαπήσει...

Κι αν σ' έχω ανάγκη....

Την επιθυμία αραιώνει ένα επικίνδυνο κενό 

Μια σκάλα μας προσφέρεται

Το ποίημα ψάχνει το τελευταίο κόλπο του

Σε κρίση, με άποψη, το χτύπημα , η ένωση

Μια γρατζουνιά στον πίνακα

Και φώτα κίτρινα, και φώτα μπλε ονείρου -

Κι αν σ' έχω αγαπήσει...

Κι αν σ' έχω ανάγκη...

Ζούμε την ξηρασία

Ζούμε της μέρες που επιβάλλονται οι παύσεις

Και βράζω και να σε συγχωρέσω δεν μπορώ

Δεν πρέπει  -  και κανένα έλεος

Δεν πρέπει και διαφορετικός από παλιά

Ο χτύπος της καρδιάς μου.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ 

Δε βαριέσαι

 

"Δε βαριέσαι"

Δεν έχει σημασία πόσος χρόνος

Αφού κερδίζεται και χάνεται ο χώρος

Δικαιοσύνη, σημασία, αλλαγή

Σαν δεν υπάρχει άλλη επιλογή 

Εμπιστευόμαστε την ύπαρξη

Και χτίζουμε την έναρξη

Με λόγια της αγάπης.

Κρεμάστηκα παλιά απ' τη μορφή σου

Στα σύνορα της φαντασίας το φιλί σου

Αγάπη, ιστορία, απομόνωση

Με δυο κουβέντες θερινή απόλαυση

Εικόνα που λατρεύτηκε

Πληγή που δεν γιατρεύτηκε

Μ' ένα απλό αντίο.

Όμως εντάξει, σ' αγαπώ

Κι αυτό το καλοκαίρι περπατώ

Σε μονοπάτι δύσβατο

Ηλιοβασίλεμα χρωματιστό

Το αίσθημα δυσεύρετο

Μαύρο πουλί θεοτρελο

Μου λέει: Δε βαριέσαι.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ 

Σαν φυγή

 

"Σαν φυγή"

Στη δροσιά τού σώματός της

Περιστέρια βρίσκουν καταφύγιο.

Τα παιδιά της φαντασίας

Τής προτείνουν το μαστίγιο.

Κανει τις ίδιες τις κινήσεις

Και αγνοεί τις ερωτήσεις

Κι όταν τη βρίσκουν οι ανάγκες

Σκουπίζει με τα χέρια της τις άκρες.

Σαν φυγή, σαν σιγή

Η γραμμή στη σκηνή

Σαν τη Γη, σαν κραυγή 

Το φως το μεσημέρι.

Στα μισά της λεωφόρου της

Τα αγάλματα δακρύζουν.

Αγκάθια στις διαδρομές

Βρώμικες λέξεις τής σφυρίζουν.

Κοιτάζει, βρίσκει και θυμάται

Κλείνει τα μάτια και φοβάται 

Επάνω στο κρεβάτι της κουράζεται

Απ' τη ζωή της που παραβιάζεται.

Σαν φυγή, σαν σιγή

Η γραμμή στη σκηνή

Σαν τη Γη, σαν κραυγή 

Το φως το μεσημέρι.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ 

Μετάβαση

 "Μετάβαση"

Ως τού ουρανού τα βάθη ειρωνία

Στην τέταρτη στροφή κρασί και αναρχία

Της κοροϊδίας πρόχειρη λατρεία

Που πάει να πει να αποδέχεσαι την πειρατεία.

Η κούρσα έχει βάλει μπρος

Εδώ δεν έχει ζάρια, ευτυχώς

Σε κρίση παραμένει ο λαός

Μονάχα νύχτα ταξιδεύει ο Θεός.

Μαλακες αγορευουν με αναιδεια 

Πιστοί ακούν ανοησίες με ευλάβεια 

Το σεξ σου τρώει όλη την ενέργεια

Από βιασύνη κι από περιέργεια.

Γίνεσαι ο πολιορκητικός κριος

Καράβι που εκπέμπει sos

Φρέσκια δικαιοσύνη προφανώς

Σε λάθος χρόνο δυστυχώς.

Δεν έχουν σύνορα οι σκέψεις, οι ανάγκες

Γέμισ' ο τόπος μας απόψεις και παράγκες

Το ξέρω πως γνωρίζεις από λάσπες

Συντονισμένες οι καινούργιες οι απάτες.

Είσαι στο δρόμο, ξεπουλιεσαι 

Δύο οχταωρα ιδρώνεις και κυλιεσαι

Σαν μονομάχος άσκοπα χτυπιεσαι

Πρωί πρωί με την αυγή ξαναγεννιέσαι.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ 

Για κάποια τελευταία φορά

 "Για κάποια τελευταία φορά"

Όταν η μοναξιά γίνεται φίλη των παιδιών

Αρχίζει να μετρά αντίστροφα η ιστορία.

Με ρωτάς ξανά ποιες είναι τάσεις, οι υπηρεσίες, οι γιορτές

Περνάει γρήγορα κι αυτό το καλοκαίρι

Εντός συνόρων και λοιπών υπολειμμάτων

Τρέχοντας και παραμιλωντας

Για  κάποια τελευταία φορά μπαρουτοκαπνισμένη.

Και η αλήθειες ψευδαισθήσεις

Χιλιόμετρα ατελείωτα στα σεμινάρια

Αγκάθια σε φθηνά χωράφια

Απ'το πρωί στη μετανάστευση

Στις σκάλες του γραφείου μελετών

Πράγμα, φράγμα, αίνιγμα

Που γνωρίζει το πώς λειτουργεί ποιητικά η όπισθεν

Σαν κάποια έμμεση λύση ανάγκης

Ετούτης της ανώριμης στιγμής.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ 

Απόγευμα της έλλειψης

 

"Απόγευμα της έλλειψης"

Με τούς ανέμους και τις λέξεις έρχονται οι αλλαγές

Αλλά να τρέξεις πού;

Σταθεροποίηση - ως συνταγή κι ως σύνθημα

Και η αυτογνωσία ως συνθήκη.

Κι όμως, έχουν επιβιώσει χίλιοι δρόμοι μυστηριακοι

Γέφυρες, κλαξον, κάγκελα, συρματοπλέγματα στις κορυφές

Οι μέρες της μεγάλης αφθονίας έφεραν άγριες σκηνές

Επάνω στα πανιά των σινεμά

Κι οι απαντήσεις για ακόμα μια φορά κόφτες:

Ναι, όχι, ίσως, εξαρτάται - από τι;

Τα κάστρα ως διακοσμητικά στοιχεία

Τα μπλουζ ως δεσμοί με την πραγματικότητα

Κανείς δεν πέφτει, κανείς δεν πέφτει

Οι προτιμήσεις παρδαλες

Και οι λεοπαρδάλεις στα κλουβιά τους.

Οι κεραυνοί διασκεδάζουν την ορφανια τους

Πέφτοντας ποτ' εδώ και ποτ' εκεί.

Απόγευμα της έλλειψης - δήθεν λυπητερό

Μα κατά βάθος αποκουμπι ύπαρξης

Ποίημα από μόνο του, ποίημα φρέσκο.

Κι η πόλη μου διάφανη - λόγω καλοκαιριού

Πλανόδιοι ρολιστες αποφεύγουν το παρόν τους

Κρύβοντας τις σημαίες που κρατούσαν μέχρι χθες

Ψαχνουνε τις βροχές που δεν θα πέσουν

Καθόλου έτοιμοι για έρωτες πραγματικούς

Και μεθυσμένοι εντελώς

Ιδανικοί πελάτες των πορνείων.

Με ρώτησαν αν ξέρω να διαβάζω τις κινήσεις απ' τα σύννεφα

Και τούς απάντησα αρνητικά

Έχοντας θυμηθεί μία γυμνή γυναίκα 

Κι έναν μεγάλο κρίνο που είχα συναντήσει προ καιρού.

Και ο καιρός ακάθεκτος πηδάει

Από δέντρο σε δέντρο 

Από σκιά σε σκιά 

Από λακούβα σε λακούβα 

Από τον κάμπο στα βουνά

Και από κει στην ιστορία.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ