"Σαν φυγή"
Στη δροσιά τού σώματός της
Περιστέρια βρίσκουν καταφύγιο.
Τα παιδιά της φαντασίας
Τής προτείνουν το μαστίγιο.
Κανει τις ίδιες τις κινήσεις
Και αγνοεί τις ερωτήσεις
Κι όταν τη βρίσκουν οι ανάγκες
Σκουπίζει με τα χέρια της τις άκρες.
Σαν φυγή, σαν σιγή
Η γραμμή στη σκηνή
Σαν τη Γη, σαν κραυγή
Το φως το μεσημέρι.
Στα μισά της λεωφόρου της
Τα αγάλματα δακρύζουν.
Αγκάθια στις διαδρομές
Βρώμικες λέξεις τής σφυρίζουν.
Κοιτάζει, βρίσκει και θυμάται
Κλείνει τα μάτια και φοβάται
Επάνω στο κρεβάτι της κουράζεται
Απ' τη ζωή της που παραβιάζεται.
Σαν φυγή, σαν σιγή
Η γραμμή στη σκηνή
Σαν τη Γη, σαν κραυγή
Το φως το μεσημέρι.
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου