Σαν θάλασσα

 "Σαν θάλασσα"

Σαν και το αντιφεγγισμα

Η ωριμότητα παρουσιάζεται μπροστά μου ως ωμότητα.

Σαρανταπέντε μοίρες - ακόμα

Στο ρολόι και στα λόγια μου

Υπό σκιά και πολύ εύκολα - ηρωικά

Γίνεται έλεγχος, εξάγονται οι σημασίες 

Απλά λες κι είναι γλάρου όμορφου βουτηγματα

Σε μεταλαβια γαλάζιου χρώματος

Κι εσύ σε ρόλο κάποιας άλλης Παναγίας.

Οι παροικουντες σε γνωρίζουν

Και έχουν τρελαθεί οι "σ' αγαπώ"

Μικρά κορόιδα στην ποδιά σου

Που όπου πας, που όπου λάχει

Εμπιστεύονται τη νοστιμιά σου.

Ψάχνω μια λέξη που να μη γυρνάει κατά πάνω μου:

Θάλασσα - κι εγώ σταγόνα στον ωκεανό της ταπεινοφροσύνης.

Όλα τού φόρτου

Μηχανικά και αποσαρμοστα - στο μπλε

Καλλιγραφία δροσερή - κύμα σε έχει φέρει:

Να σ' αγγαλιαζω, να μου γδυνεσαι

Να με μισείς, να μ' αγαπάς

Ο πιο σπουδαίος λόγος ύπαρξης μου - θάλασσα.

Περίπου ατσαλα μου γνέφεις

Θέλεις να με τρομάξεις - ίσως

Δικαιωματικά - σαν τη Μεσόγειο

Στων ημερών το κλίμα - ναι απρόσιτη

Αστεία κάποτε και κάποτε γλυκιά 

Ως αν μια αμαρτία που δεν φέρνει αποτέλεσμα

Περαστικη, προκλητική, σαμπως ελεύθερη

Με τη δροσιά τής αύρας στους γλουτούς

Ερωτική σαν και το θάνατο

Χρυσή από την άμμο που 'χεις κολλημένη στο κορμί σου

Συνέχεια κι απόστροφος μαζί 

Που μες στο αίμα μου κυκλοφορείς τα καλοκαίρια

Σαν Θάλασσα - γυναίκα φυσιγμα

Με εκατό χιλιάδες ερμηνείες.

Τίγκα τα λεξικά, τίγκα τα κοιμητήρια

Τίγκα και τα γραφεία μετανάστευσης

Από καρδιές που βρίσκονται μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας.

Ορχήστρες διευθύνουν πονηρά δαιμονικά

Εσύ σηκώνεσαι και χυνεσαι

Τον ήλιο κρύβοντας με τη σκιά σου

Ανάβοντας ξανά της φαντασίας μου τη μηχανή

Γιατί υπάρχω, γιατί θυμάμαι και κοιτιεμαι στον γαλάζιο σου καθρέφτη.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ