Πρωτομαγιά

“Πρωτομαγιά”

Καιρός που εμπορεύεται τις πιθανότητες

Μέσα σε δειλινό τής άνοιξης

Από αυτά που δεν γνωρίζουν τίποτα για τα εγκλήματα

Απλώς κοιτάζουν διαφορετικά τις αγορές

Εισπράττοντας απ' τις κερκίδες πάθος

Δημιουργώντας ανθέματα και τάματα

Μνημεία που δεν προορίζονται για επικές γιορτές

Και πένθιμους θριάμβους.

Οκτώ σκυλιά σε κάθε οικοδομικό τετράγωνο καραδοκούν - κοιμούνται όλη μέρα

Και το σαξόφωνο μιας μπάντας τζαζ ακούγεται συνένοχο

Με τις αξίες θέσης πρώιμης και προφανώς ηρωικής -

Ανήκουστο κι αυτό το τέλος εποχής

Που δεν μπορεί ο χρόνος να γιατρέψει:

Τα κτίρια μισογκρεμισμένα, τα εργαλεία σκουριασμένα, τα αυτοκίνητα βουβά

Τα σύννεφα περνούν μπροστά από τον ήλιο

Μπορεί και να υπάρχουν στις αυλές αποτυπώματα νεκρών - 

Παρέλαση ξανά, πορεία προς τα μπρος, παράγκες για το αύριο

Θα μάθεις να μιλάς ξανά πολύ σιγά

Να κρύβεις την εφημερίδα σου μέσα σε κάποια άλλη πιο ορθόδοξη:

Θεατρική παράσταση στον τόπο της

Κοίτα να βρεις μια εναλλακτική πορεία.

Κι ας μη μιλάμε άλλο πια

Τώρα που απ' τη γλώσσα έχει μείνει μόνο το φαρμάκι της

Ας την ενταφιάσουμε σε μνήμα αριθμών 

Και όχι λύπη – παρακαλώ

Ότι αποχωρεί διεφθαρμένο απ' το σήμερα δεν πρέπει να λυπάσαι

Στις μάχες που θα ρθουν, κάποιες από τις απουσίες θα 'ναι χρήσιμες.

Πρόσεχε, δεν έχουνε οι σφαίρες όπισθεν

Μπορεί όμως να σε βρουν από πίσω.

Και την επαύριο επάνω στην πλατεία σχοινοβάτες, κλόουν και ανεπιθύμητοι τελάληδες

Χύμα καρποί λιανίζονται στις μηχανές - συμβιβασμοί μελλοθανάτων

Είναι ο κόσμος μας ένα μικρό καλάθι άδειο.

Όχι,  δεν ξέχασες και δεν ξεχνάς - τρίγωνα, κύκλους και τετράγωνα

Γίνεται να 'ναι προτιμότεροι κακοί που τους γνωρίζεις πό την καλή κι απ' την ανάποδη

Από καλούς-υποκριτές τής μιας αράδας.

Άνθη κι αγκάθια στις ακτές

Άνθη μ' αγκάθια στις ακτές

Γνωρίζει πώς να κρύβεται καλά ότι αξίζει 

Από τα χρώματα ζητάς ακρίβεια στο βάθος των υπερβολών τους

Κάθε πηγάδι άνυδρο και νόημα που 'χει χαθεί - έχεις τα δείγματα:

Των γεγονότων αναλύσεις και ποιότητες.

Ποιότητες μέσα σ' αυτή την πτώση;

Πάρε αγκίστρι, μην αργείς

Περνούν κοπάδια κεφαλόπουλα απ' τα ζεστά νερά

Καχύποπτος θα γίνεις μεγαλώνοντας - τέρμα οι πατριάρχες

Και οι συνταξιούχοι ημιονηγοί

Προσφέρουν μόνο ιστορίες από χρόνια περασμένα 

Δίχως ανάταση - και στον υπέρτατο βαθμό

Η πίστη να σκοτώνει.

Και απανθίσματα του χρόνου και βιώματα

Και προπαντός ασφάλεια για τις αδέσποτες τις λέξεις

Βροχή για να 'ναι οι επόμενες ημέρες πιο καλές

Πίσω από αρχαίες καρτ-ποστάλ γραμμένα μυστικά - δίχως υπογραφή

Τώρα που οι προθήκες αποκτούν επόμενη διάσταση – υπομονής:

Υποταγή στο παρελθόν, λόγοι-φαντάσματα τού Χίτλερ

Θεό να βρεις, Θεό να δεις, Θεό να συναναστραφείς

Και δρόμο για να φύγεις.

Φωτογραφίζοντας γκρεμούς κατάλαβες το πώς δεν είναι ο παράδεισος

Στης πολιτείας τα πλευρά να 'χουν στηθεί αντιαεροπορικά

Πιο μέσα οι ταβέρνες, τα ξενοδοχεία, τα μπουρδέλα

Οι πόλεμοι αποτελούν χαρά για τα παράσιτα

Σιχαίνεσαι εκείνους που νομίζουν

Χωρίς να έχουνε διαβάζει οδηγίες χρήσεως και άλλες ταλαιπωρημένες ιστορίες.

Αλίμονο, ο πόνος είναι κομματάκι διαφορετικός απ' την ευγένεια -

Βιάστηκες υπερβολικά να μεγαλώσεις.

Πέρασαν αρκετά μεσάνυχτα πουλώντας αφορμές

Άναρχοι έρωτες, προσωπικά απόρρητα

Κάθε που καλοκαίρια και χειμώνες αρχίζουν να μιλούν χωριάτικα

Μα ψεύτικα, σαν το χωριάτικο ψωμί των πλαστικών των φούρνων -

Αργότερα τα πόδια θα πονάνε περισσότερο

Κι εκδίκηση θα πάρουνε τα χρώματα

Απ' το απόλυτο κενό μονοχρωμίας.

Χθες τις διπλομαντάλωσες τις πόρτες

Και τα παράθυρα τα κάρφωσες μ' ατσάλινα καρφιά

Σε έξι μήνες τα μαστόρια θα ανοίξουν τούς μεγάλους τενεκέδες – ωριμότητα

Και επιπλέον στίχοι ποιητών – ανένταχτοι

Νηστεία πρώτη, νηστεία δεύτερη

Κάρβουνα κι αβγοτάραχο, κλωστές για ράψιμο

Πένα για γράψιμο και μπλε περικοκλάδες:

Που σου θυμίζουν πως γεννήθηκες εδώ

Κλαδί παλιάς ελιάς λησμονημένο από τα τεράστια αεροδρόμια -

Ανοίγονται προς τα κάτω οι εικόνες

Μακραίνουν των αγίων οι ουρές 

Λίγοι καταλαβαίνουν τούς συμβολισμούς

Κατά ριπάς ο θάνατος - ας τους να ερμηνεύουν

Δεν ήσουν και δεν είσαι ένα όνειρο

Δεν ήσουν και δεν είσαι ένα θαύμα:

Υψοφοβίας το ανάγνωσμα - πού ταξιδεύεις;

Τι αναδύεται από ετούτες τις σελίδες;

Γιατί να πρέπει διαρκώς να απαντάς;

Έχει κι αυτή η άνοιξη τις ανηφόρες της

Φορτώνεται τα έξοδα κάθε υπεραξίας – άμεσα

Τόσο που να μην προλαβαίνει τη ζωή

Και στις βαλίτσες σου να απομένουν θραύσματα - μαζί και τύψεις

Ή διαφορετικά: Πρωτομαγιά κι ετοιμοθάνατα λουλούδια.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ

Για το μοιραίο τελευταίο επιφώνημα τού Ιησού

“Για το μοιραίο τελευταίο επιφώνημα τού Ιησού”

Επομένως, δεν είναι σίγουρο πως είναι αναπότρεπτη κάθε επιστροφή

Κάθε Δευτέρα η οποία έχει υποτιμηθεί από ανώτερες δυνάμεις -

Κι όπου υπάρχει αρχοντιά, βρίσκεται πιο κοντά ο ορισμός τής τραγωδίας:

Άγγελοι δίχως αύριο, στις πλάτες τους,  κουβαλούν χιλιάδες προφητείες

Και από δω ως και το πιο ψηλό απ' τα απέναντι βουνά

Χτίζονται καθημερινά βίοι Νέων Αγίων.

Χτίζονται βίοι, αναστηλώνεται η μοναξιά, πιο δυνατά πατάει το μολύβι στο χαρτί:

Υγεία, βλακεία, αντοχή και Ολυμπιακοί Αγώνες.

Θέλω να πω ότι κοστίζουν οι γκραβούρες ακριβότερα 

Από τα μνήματα των πρωταγωνιστών τους

Και από τα μηνύματα κάθε απελπισμένου στρατηγού

Που ζει για να οραματίζεται επιτυχίες.

Δηλαδή, όλοι οι δρόμοι έχουν ταχθεί με την πλευρά τού μέλλοντος:

Κράτος εν κράτει, αποδοχή – αναγκαστικά

Και Παναγία στη γωνιά να χύνει δάκρυα πολύ γλυκά -

Και το νεότατο χαμίνι που χαμογελά

Σημαίνει διαχρονικά: ελπίδα δίχως όρια

Ή ροζ τής κουτσουπιάς ή Νέο Ευαγγέλιο

Από αυτά που γράφονται συνήθως νύχτα.

Κι εγώ πορεύομαι, αναζητώντας μια ακολουθία από άπιστους -

Δώσε μου Κύριε δύναμη ελάχιστη

Να βλέπω τις κινήσεις των ανθρώπων

Που χορεύουν μες στη νύχτα.

Ζήσαμε και μετά απ' την απελευθέρωση σαν οικογένεια

Συνδετικοί δεσμοί: κοινές μας αμαρτίες -

Τόσες που τώρα γέμισε η πλατεία τού χωριού φτερά περιστεριών:

Δεν σταματάει η φθορά, δεν έχουν τέλος οι θυσίες.

Λοιπόν, ας πάμε γι' άλλη μια φορά στη Σταύρωση, στον Επιτάφιο και στην Ανάσταση

Ας μετονομαστούμε πάλι σε εθελοντές αντί για τυχοδιώκτες.

Κι ο Κήπος τής Γεσθημανής θα μας αναγνωρίσει

Τα βλέματά μας θα 'χουν μέσα τους και το καλό και το κακό -

Χωρίς καθόλου άγχος, με σιγουριά

Με τα πιστόλια έτοιμα και με τούς σιγαστήρες βιδωμένους:

Τα τέλεια εγκλήματα συμβαίνουν σιωπηλά

Όπως κι ο τέλειος Θεός

Αυτός που μόνο βλέπει.

Βλέπει μπερδέματα μιας ιστορίας η οποία επιστρέφει -

Και να γιατί:

Για το μεγάλο κάστρο-φυλακή

Τώρα κέντρο πολιτισμού για απογόνους.

Δηλαδή απλώς ατμόσφαιρα μιας άλλης εποχής μέσα στο τώρα

Ή και το όνειρο ενός μικρού παιδιού

Αυτό το όνειρο που επαναλαμβάνεται

Καθώς εκείνο μεγαλώνει.

Γιατί η ιστορία φτύνει όλους αυτούς που την αντιλαμβάνονται συλλογικά -

Ω θέσεις των συμβόλων – ακεραιότητα:

Μάρτυρες, Άγιοι και Θησαυροί  - όλοι μαζί

Για το μοιραίο τελευταίο επιφώνημα τού Ιησού -

Ω επαναφορά τού κόσμου - φαντασία.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΑ ΒΕΡΓΗΣ