Ειδωλολάτρες στο ηλιοβασίλεμα
Ειδωλολάτρες με δημόσια εικόνα
Κατά το τέλος της θυσίας
Κοιτάζουν προς τον ουρανό ευλαβικά.
Ρέοντα τα αποτελέσματα
Χωράνε - δεν χωράνε στο κουτί τού μάγου
Λένε - δεν λένε την αλήθεια
Ισορροπούν κι ύστερα πέφτουν σαν τις κυβερνήσεις
Σαν τις αναλύσεις των σπουδαίων ειδικών
Σαν τον ήλιο κάθε κίτρινου απογεύματος
Σαν έρωτες της νιότης.
Ειδωλολάτρες στο ηλιοβασίλεμα
Δεσμώτες συνταγών παρωχημένων.
ΑΠΌΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ
"Μοντέρνος δρόμος"
Μου απομένουν μόνο τρία θαύματα
Ένα για την καρδιά, ένα για τον θυμό
Και ένα για συμπλήρωμα της πίστης.
Η άμμος στην κλεψύδρα σέρνεται
Η πολυθρόνα μου με είχε βαρεθεί
Οι μάχες συνεχίζονται χωρίς εμένα
Οι μάσκες κάηκαν μα αποτέλεσμα κανένα
Κλεψιες και άφθονο ουίσκι
Κραυγές μαζών και υποπροϊόντων σμήνη
Καθένας για την πάρτη του
Κι η μουσική για όλους φερετζές
Γέμισε ο τόπος ψεύτες ποιητές
Μόνο ως μνήμη το περπάτημα στην ακροθαλασσιά
Χειμώνας μέλλον μα και λησμονια
Μόνο ως μνήμη έρωτες κι αγάπες του νερού και τού βουνού
Πεσμένα βλέφαρα του ήλιου τού χρυσού
Γιατί είναι ο δικός μου ο αιώνας μια στροφή
Κι η στάχτη των καμμένων των χαρτιών
Δρόμος μοντέρνος μα χωρίς επιστροφή.
ΑΠΌΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ
Κοιτάζοντας και περιμένοντας κατάλληλες στιγμές για βήματα
Μοιράζομαι με τούς περαστικούς τις ατυχίες μου.
Μοιράζομαι κι ότι δεν έχω
Και αρμενιζω πάνω σε ροδες τέσσερις μες στη μεγάλη πεδιάδα.
Της άνοιξης ο ήλιος βρίσκεται πέρα από κάθε λογική
Και τα παιχνίδια εξελίσσονται
Το φλερτ και το ποδόσφαιρο
Το κούνημα της λεύκας και ο μαξιλαροπόλεμος.
Χωρίς καμία σημασία τα χιλιάδες χρόνια μοναξιάς
Και κάθε νέος πόλεμος ζητά πληθώρα λέξεων για να σταθεί στα πόδια του
Τον δείχνουν με τα δεκανικια τους τα θύματα του
Και οι σταγόνες ορατές παντού
Και ύδατος και αίματος
Και οι πολιτικές και οι θεοί με τα πλοκάμια τους κομμένα
Σέρνονται πίσω από τις φιλοδοξίες των ανθρώπων.
Και τούτη η ημέρα πάει να φύγει
Και η πραγματικότητα έτοιμη ήδη να θυσιαστεί
Για να ανθίσουν νέα όνειρα στης ταπεινότητας τον ύπνο
Για να ανθίσουν και να τρέξουνε τους βίους τους ολόκληρους
Μέσα σε μόνο λίγες ώρες.
ΑΠΌΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ
"Αλήθεια είναι"
Κάτι σαν φωτεινό απόγευμα
Κάτι σαν δήλωση μετανοίας
Που την συμπληρώσεις και να την υπογράψεις ξέχασες
Και έτσι μεγαλώνοντας νιώθεις την οποία καθυστέρηση πιο έντονα
Και ύστερα αρνιεσαι τη συμμετοχή σου
Και τα εκατό βουτηγματα σου στην αλήθεια.
Αλήθεια είναι...
Αλήθεια είναι ένα εκατομμύριο ρωγμές σε τοίχους από ζάχαρη
Αλήθεια είναι μία ηλιακή καθοδική πορεία
Αλήθεια είναι κάθε έλλειψη και κάθε σύνθλιψη εγωισμού
Κάθε φως σβησμένο σε σπίτι ορεινού χωριού
Κάθε υπόγειο πορνείο
Κάθε κελί σε φυλακή υψίστης ασφαλείας
Κάθε ρουλέτα σε καζίνο
Κάθε υπογραφή σε σύμβαση αμαρτωλή
Κάθε κουβέντα ψεύτικη αλήθεια είναι.
Αλήθεια είναι κάθε ψέμα
Στα πλαίσια ενός κινήματος μοντέρνου
Στα πλαίσια ενός χορού
Στα πλαίσια μια συμφωνίας από αυτές που λεν κοινού συμφέροντος.
Μάθε τις σύντομες γραφές
Ξέχνα τις Δέκα Εντολές
Φραξε τις μέρες σου
Φτιάξε τα νέα όνειρα σου εν ειρήνη
Γιατί αλήθεια είναι κάθε μοναδική απόγνωσης κραυγή
Και κάθε μάγκικη μονομαχία.
ΑΠΌΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ
"Αστερισμοί"
Αυτό δεν είναι μια καμπάνα που χτυπά
Μέσα στο κρίσιμο απόγευμα δεν είναι καν αγάπη.
Στην ποταμιά γεννήθηκε υπομονή
Λαμπρές ιδέες πέθαναν στον πόλεμο
Χρησμοί ενταφιάστηκαν νωρίς νωρίς
Στις γειτονιές επικρατεί μια ύποπτη γαλήνη.
Εσύ επέστρεψες στη βάση σου
Στρίβοντας το τιμόνι αρκετές φορές
Και να που έγινε και άναψαν τα φώτα
Και να που άρχισε να γδυνεται η απουσία
Πουτανα μνήμη, άτιμα ψέματα
Για ποιες προβλέψεις να πεθάνεις;
Για ποιες καρδιές να σταυρωθείς;
Στο νέο βάθρο σου υπάρχεις διαφορετικά
Μοιάζει με τον μαρμαρωμένο βασιλιά
Μοιάζεις με τους απόμαχους ημίθεους
Που έγιναν αστερισμοί
Για να θυμίζουν.
ΑΠΌΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ
"Επιστροφή με άδεια χέρια"
Επιστροφή με άδεια χέρια
Πριν δέκα χρόνια χάθηκε το τελευταίο στοίχημα
Δεν ήταν έγκλημα ούτε ατύχημα
Δύο τρείς κουβέντες ήταν αρκετές
Κι ύστερα γέμισε με φωλιές κορακων η ζωή
Κι εσύ πάντοτε με πλάτη γυρισμένη
Και εγώ απελπισμένος έμαθα
Να τραγουδώ με τρόπο πένθιμο τη Διεθνή
Να υπάρχω και να περιμένω πυροβολισμούς από τα δέκα βήματα.
Παρ όλ αυτά αντέχω, πια δεν πειραματίζομαι
Ούτε πετροβολω τα όσα πιστευα
Ούτε καλωσορίζω νέα πίστη
Ήδη είναι γεμάτη κόκκινα γαρύφαλλα η πίστα
Από το κοιμητήριο στη διασκέδαση η διαδικασία σταθερή
Κι ο τωρινός αρχιερέας ένας ξένος.
ΑΠΌΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ
Μπαίνοντας μέσα σ' έναν τεράστιο καθρέφτη
Έμαθα πώς να μην ξεχνώ.
Ήμουν εγώ ο ίδιος που παλιότερα σερνομουνα
Έχοντας στερηθεί τα πάντα
Παιδάκι διαμαρτυρόμενο, παιχνίδι σε εχθρών τα χέρια
Αντίλογος, αντικριστος χορός, αντίπαλος σκληρός
Στην λόγων τις αρένες.
Χορός:"Καλώς ήρθατε στον Παράδεισο".
Άνθρωπος:"Όχι, δεν είμαι εγώ αυτός που περιμένετε".
Χορός""Η θέση σας είναι εκεί, οι Άγιοι σας περιμένουν".
Ανθρώπος:"Κάπου αλλού υπήρξα και ως αίνιγμα"
Χορός:"Θα φτιάξει ο καιρός ".
Άνθρωπος:"Έχει ξανασυμβεί"
Και φωτίζονταν όλο και πιο πολυ ο κάμπος, Λουλουδιαζαν οι ασπεριες
Πουλιά δοξολογουσαν τις στιγμές
Ξεραίνονταν οι λάσπες
Τα πεζοδρόμια στην παραλιακή της Σαλονίκης
Είχαν γεμίσει τραπεζοκαθίσματα
Το γύρισμα τού χρόνου είχε σημάνει εξωστρέφεια
Κι εγώ στην πόρτα
Κρατώντας ψηφοδέλτιο λευκό στο ένα μου το χέρι.
ΑΠΌΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ
Ζούμε τις ιστορίες μας - από απόσταση
Καφέδες πίνουμε και γράφουμε των αλλαγών τούς στιχους
Στους ώμους μας περίτεχνα παράσημα
Αόρατα απ' τους εχθρούς
Και δόρατα μας γράμματα και λέξεις.
Των Πτολεμαίων η δυναστεία περατώθηκε με ένα δάγκωμα φιδιού
Αλλά εδώ τα φίδια ο καιρός δεν ευνοεί
Μεγάλες κινητοποιήσεις γίνονται και λεφτά πολλά
Τεράστιες αφίσες αρχηγών
Για να τις βλέπουμε από πολύ μακριά
Και να φοβόμαστε και να κουμπωνουμε τα πανωφόρια μας
Να ξεδιπλωνουμε σουγιάδες και να περιμένουμε
Μπας και φανεί στη δυτική πλευρά του ουρανού
Ο ήλιος.
Ζούμε στους δρόμους
Χαζεύουμε τις αλλαγές που γίνονται
Διασκεδάζουμε αφάνταστα με το ζεστό το αίμα
Με τους αντίχειρες όταν αυτοί κοιτάζουν προς τα κάτω
Με τη βροχή που όταν πέφτει ξεπλένει κάθε τι:
Τις σκάλες ανακτόρων και εκκλησιών
Τα μάρμαρα των τάφων
Σιδηροδρομικές γραμμές και καλντερίμια
Ιδέες και προθέσεις
Προτάσεις και πολιτικές.
ΑΠΌΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ
Έχασες όλη την αρχή του παιχνιδιού
Σου 'μεινε μόνο η φωνή της κουτσομπολας
Και του Ταμερλάνου οι κραυγές.
Έχασες στα χαρτιά την πρώτη σου ψυχή
Χρόνος ανάρρωσης σου μια Μεγάλη Εβδομάδα
Υπό βροχή και κάνοντας παρέα με τον Εωσφόρο.
Τώρα σε βλέπω διαφορικό, επίπεδο, χτιστό
Από τις μέρες που περάσαν κρεμασμένο
Σας τον επαναστάτη που προδόθηκε
Και τίποτα δεν περιμένει
Από εχθρούς, από Θεούς κι από συντρόφους.
Και βρέχει και φυσάει παγωμένος ο αέρας - ανοιξιάτικα
Κι εσύ ντυμένος πάντα χειμωνιάτικα
Σε μια Ελλάδα - σε ποια Ελλάδα;
Αύριο θα σε προτρέψουν πάλι να γιορτάσεις
Θα σε προτρέψουν να ξεχάσεις
Θα σε προτρέψουν να γελάς και να πανηγυρίζεις
Νίκες άλλων.
ΑΠΌΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ
"Αντιλαμβανόμενος την ύπαρξη αναλογιών"
Τον θάνατο φοβούνται και οι λέξεις
Και γίνονται όλα τα θαύματα μαζί
Ελλειψη προσφορών υπάρχει κι έκλειψη Σελήνης
Με εκατό χιλιάδες δεντρα ανθισμένα
Στο κέντρο της περιοχής των αλλαγών
Που 'χω βρεθεί και οδηγώ ανάποδα
Και βρίζω και θυμίζω την παλιά οπισθοχώρηση
Άνοιξη του Σαράντα ένα και για πάντα άνοιξη
Σαν καρτ-ποσταλ που βλέπεις
Και θυμάσαι όλα σου τα ταξίδια
Όλα σου τα φιλιά
Και όλες τις ελπίδες που 'χεις χάσει.
Ο τόπος σου και οι καταστροφές αυτού
Καταστροφές και τόποι γενικότερα
Μες στη μπανιέρα των καταστροφών
Οι εποχές, οι κρίσεις, οι επιθυμίες, οι κραυγές.
Και ο καιρός υγρός
Κι ο τρόπος μελανος
Ημιτελείς οι μελωδίες και οι σκέψεις
Στις εκκλησίες έχουνε σβήσει όλα τα κεριά
Κι οι γκιονιδες μετέχουν και αυτοί
Σε κάποια από τις συνηθισμένες απεργίες.
ΑΠΌΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ
Και φοβισμένος και αθόρυβος
Ο άνθρωπος μες στη χαρά του
Ο υποθετικά ελεύθερος
Όταν δεν λειτουργούν φανάρια και ρολόγια ηλεκτρονικά
Σέρνεται από τούς λογαριασμούς του
Και από τις επιθυμίες του.
Πατα αντί για φρένο γκάζι
Και ξεκινάει η γιορτή
Αστέρια πέφτουν απ' τον ουρανό
Λεμόνια γίνονται χυμός
Χαμόγελα αποκτούν σαρκαστική υφή
Χαρμόσυνα χτυπάνε οι καμπάνες
Πέφτει μελάνι στο χαρτί
Που χουν γραφτεί τού Ασώτου Υιού τα θαύματα
Κι ο ήλιος κοροϊδεύει
Για λίγο βγαίνει πριν τη δύση του
Κομπάρσος μιας κλεμμένης εξουσίας.
Στους δρόμους ο λαός
Κι εσύ εκεί τα απογεύματα
Λάτρης κάποιας χρυσής ομίχλης
Που σε αποκοιμίζει, που σε κρύβει
Απ' τους λογάδες των τηλεοράσεων
Σε κάνει να θυμάσαι όλα εκείνα που αγάπησες πολύ
Στην αγορά και στα μουσεία
Στα μάτια κάποιων κοριτσιών
Κι αλήθειες και αποσιωπητικά
Και αρκετά βαμβακερά φαντάσματα
Ζωής που την φανταστικές
Ζωής που δεν υπήρξε.
Θα πας απροετοίμαστος για να μιλήσεις για το τέλος
Κοίτα να μην σπαταλήσεις τις αλήθειες σου
Κοίτα μη φοβηθείς τον χάρο.
ΑΠΌΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ
(Μάρτης του 2023)
Συνένοχοι σε τούτο το καμένο βαγόνι
Τώρα που η ανάγκη ξεμυτιζει
Χωρίς τις μπάλες του το έρημο κανόνι
Κι η προδοσία το μυαλό μου το κεντρίζει .
Με σύννεφα, με άλογα, με πολυβόλα
Τα λάβαρα σε μέγεθος σπυρτοκουτου
Οι άλλοι στο Σταθμό με τοστ και κόκα κόλα
Σιωπή και θράσος βλέμματος αλλόκοτου.
Ποιοι κρύβονται στη Λέσχη;
Πού χάθηκε το τηλεγράφημα;
Πώς υπογράφονται, πώς διορθώνονται τα αισχη;
Ποιο είναι στο φινάλε το αμάρτημα;
Παίζει ο άνεμος με μια σημαία τρύπια
Παίζει ο Θάνατος μ' ένα μικρό κουπί
Παίζει με τους ανθρώπους η αλήθεια
Παίζει με τα μεγάλα λόγια αναμμένο το στουπί.
ΑΠΌΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ
"Ο Ων, ο Ην και ο Ερχόμενος"
Δείχνεις ωραίος καθώς σκέφτεσαι τα περασμένα
Τα πεπραγμένα των αισθήσεων
Τούς θλιβερος συντρόφους που σου καταπάτησαν την ύπαρξη
Τις λεμονιές που να τις ακουμπήσεις δεν τολμούσες
Τα χαμομήλια της ανεμελιάς
Τις τρυφερές σφαλιάρες που κορίτσια σου τις μοίραζαν
Τα πρώτα χρόνια στο δημοτικό σχολείο
Τον κουλουρτζη και τον εφημεριδοπώλη
Τις διαδηλώσεις που απέφυγες να πας
Την πόρνη που την προσευχή σου την σεβάστηκε
Τούς γύρους του θανάτου
Και τις καταβάσεις του μηδενισμού.
Προ των πυλών εχθροί καινούργιοι
Ύπουλα συναισθήματα προ των πυλών
Κι εσύ των γεύσεων σου ο προστάτης
Ο αποστάτης, ο συλλέκτης όσων βγάζει από μέσα της η θάλασσα
Ο Ων, ο Ην και ο Ερχόμενος
Ο άσωτος υιός, ο ξένος.
ΑΠΌΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ
Ήταν υπόγεια η ανυπακοή μου
Νερό δεν ήπια από της προστυχιας τα λάβαρα
Δεν άθροισα, δεν έκλαψα και δεν υπήρξα βασιλιάς
Των ηττημένων.
Κι ο άνεμος μαζί σκόνη έφερε και αρκετές ανοησίες
Πορεία προς το αναπόφευκτο
Και μάχη με τη μοίρα.
Και μοιρασιά των ιλαρων θαυμαστικων
Και μπόλικα πιστόλια στον αέρα
Και πίνακες με εκατό κουμπιά
Και άνοιξη το γύρισμα τού κόσμου.
Ναι, ήταν υπόγεια η ανυπακοή μου
Κρυφή μου κούφια δήλωση
Κατά των λόγων της σποράς
Κατά των κεραυνών πού έστελνε ο νότος στο βορρά
Κατά σταυρών, κεριών και αποτίμησης.
Τώρα συνομιλώ με δέντρα και με σύννεφα
Πετώντας στα σκουπίδια την πραγματικότητα
Πετώντας στα σκουπίδια εργαλεία χθεσινά
Πετώντας στα σκουπίδια τις απόψεις.
ΑΠΌΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ
"Το ξύλινο κλειδί"
Τα πληκτρολόγια δεν θα σιγήσουν σαν θα φύγεις
Σαν θα χαθείς μες στη βροχή
Όταν με τη σιωπή θα γίνεις σύντροφος
Ξεχνώντας όσες λεπτομέρειες σε απαρτίζουν
Όταν την ακοπη την τράπουλα θα σκίσεις
Και θα καβαλήσεις μαύρα σύννεφα
Που θα σε ταξιδέψουν.
Ποιοι προγραμματισμοί και ποια αινίγματα;
Πενθούν οι άσχετοι κι οι σχετικοί
Ψάχνουν να βρουν της ηδονής αγγίγματα
Μεσα σε σάπια κρασοβαρελα
Ή σε εγκαταλελειμμένα βενζινάδικα
Κι ο χρόνος τούς ξεράνει.
Κάποτε ήθελες προβολή και αναγνώριση
Και μια πηγή με γάργαρο νερό -
Σου έδωσαν μαχαίρι, σου έδωσαν
Και ένα ξύλινο κλειδί
Που στου παραδείσου την πόρτα έσπασε
Σε χίλια δυο κομμάτια.
Και η ηχώ παρέμεινε για να θυμίζει
Σαν και τον σκύλο της αυλής που διαρκώς γαυγιζει
Καθώς λυπάται για το αγαπημένο σου το δέντρο που δακρύζει.
ΑΠΌΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ
"Μεγάλες ώρες" Απλώνονταν μπροστά μου ένας δείπνος μυστικός . Σ το βάθος έκαιγε η μεγάλη φωτιά Κ αι πίσω η πύλη ίσα που φαινό...
