Παρά τις ξιφολόγχες

(Παρά τις ξιφολόγχες)

Λουλούδια, μελαγχολικό ψιλόβροχο και όνειρα σε μια πολυτελή απογευματινή συσκευασία. Θα μπει η νύχτα ανεπαίσθητα και πρέπει να προσποιηθώ πως αγνοώ χίλιες αλήθειες πάλι. Για να 'μαι αρεστός; Όχι βέβαια. Απλώς για να υπάρχω, για να συναναστρέφομαι, να τραγουδώ ελεύθερα τα βαλς των νέων εποχών, να μην, να δεν... Να μην απογοητεύομαι, μου λες. Μου το 'λεγε και η μητέρα μου παλιότερα - mea culpa, mea culpa... Σου επιστρέφω αγωνία. Αγωνία μοναξιάς, αγωνία πριν από μια εκτέλεση, θυμός μαζί και μαλθακότητα. Κι αύριο και μεθαύριο στο ύπαιθρο και στον ορίζοντα κλαρίνα και οσμές ψητών αρνιών αλλά, χωρίς σπουδαίους μάντες συντροφιά, να ψάχνω μόνος μου, να ψάχνεις μόνη σου, να αναλώνεσαι σε παρακμιακές δραστηριότητες, μετρώντας ώρες, μετρώντας δρομολόγια: Η άσφαλτος δεν συγχωρεί τούς ονειροπαρμένους.

Στιγμές σαν και τούτες γέννησαν τη σιωπή: Από τη μια κανείς φοβάται να μιλήσει και απ' την άλλη, τι να πει; Και να το πει, σε ποιους;  Πώς να εκφράσει έρωτα, όταν κι ο έρωτας οδεύει στο χρηματιστήριο; Και να θυσιαστεί, γιατί; Λέω ευτυχώς που έρχεται η νύχτα να με πάρει και νότες τζαζ χωρίς καθόλου λόγια για αραίωμα μιας πυκνότητας συναισθηματικής, που πνίγει. Ναι, σου μιλώ για μένα, για το πώς βλέπουν τα δικά  μου μάτια τα ημίτυφλα και για το πώς καταλαβαίνει η καρδιά μου. Συλλαβιστά, όχι χειριστικά, ούτε ως ει παρών, ούτε καν με το πάθος κάποιου που αγάπησε πολύ. Κι ας αγάπησα. Και ας σ' αγάπησα. Κι ας έκλαψα βουβά νύχτες ατέλειωτες. Δεν έχει σημασία. Όλοι στο τέλος θα κριθούμε από μια μοναξιά διαφορετική, αόρατη, ίδια με θρόισμα αέρα, ίδια σπατάλη εαυτού, ροκάνισμα, ακρωτηριασμός ψυχής, τύψεις τύπου “Εγώ”, για όσα δεν πραγματοποίησα, για όσα δεν πραγματοποίησες, για όσα δεν κατάλαβα, για όσα δεν κατάλαβες και ούτε περασμένα και ούτε ξεχασμένα τα λοιπά.

Και προσπερνάω τις προκλήσεις. Και προσπερνάω και τούς αριθμούς (τα νούμερα...) τής μέρας τούτης: Και λάβανε και φάγανε. Και το μολύβι μου πονά ακόμα καθώς σέρνεται επάνω στο χαρτί: Η μια βδομάδα να 'ναι τής χαράς και η επόμενη τής προδοσίας. Νεφέλες πια οι πάντες, παραισθήσεις, συναισθήματα μετά-ερωτικά: Δράμια συμπάθειας, δράμια οίκτου, δράμια περιφρονήσεως, δράμια αναχωρητισμού: Ξέρω πώς χάνεται μια παιδική αγάπη, ξέρω πώς διαρκεί... Και μια επόμενη που μοιάζει με αυτή: Αχ αγνότητα... Αχ έλλειψη αυτής... Φόρτωμα μουλαριού γλυκύτατου, πορεία ιερή, με τέλος τον αόριστο το χρόνο, τη λήθη, το μεγάλο μπαμ, την ιδιωτικότητα, την ιδιομορφία: Σταυρωθήτω! Εξαγνισμός! Κανείς συμβιβασμός! Γίνεται και ενός μιας μάζας “καλογερική”, παρά τις ξιφολόγχες που γυαλίζουν.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ

Σε Μεγαλοβδόμαδο

Σε Μεγαλοβδόμαδο

Θάρρος, που λένε. Για να 'σαι έτοιμος να ξαναζήσεις ένα θαύμα. Κι ύστερα, άγχος, προδοσία, θάνατος, μοιρολόι. Για να 'σαι έτοιμος να ξαναζήσεις την ανωριμότητά σου, τάχατες ένα έρωτα άνευ συνειδήσεως, σε μισοσκόταδο. Απόγευμα κατάνυξης, με πίσω από τούς τοίχους τον ουρανό πορτοκαλί και μ' ένα άτσαλο φεγγάρι να κρυφοκοιτά τον κόσμο, περιγράφοντάς τον σαρκαστικά στην Παναγιά που κάθεται σ' ένα αλώνι άδειο και περιμένει άλλη μια Ανάσταση Κυρίου να συμβεί. Ερημωμένες κοινωνίες, με λίγα ανταλλακτικά στα κόκκινα κουτιά και μονομάχοι στις ουρές των ΑΤΜ, έτοιμοι να πεθάνουν λέγοντας βλακείες, απειλώντας τζαμαρίες ανελαστικές, έτοιμοι να ντυθούνε μασκαράδες και ας έχουν φύγει οι Απόκριες: Με μοντερνιές όμως οι άνθρωποι δεν γίνεται ν' αναληφθούν - τιμή στα ταπεινά κεριά που λιώνουν σε μανουάλια από ξωκλήσια ταπεινά, σε μανουάλια από ξεπεσμένα κοιμητήρια. 

Σήμερα λίγοι τα καταλαβαίνουν όλ' αυτά. Αφού ως ποιητές πλασάρονται στην αγορά άδεια κασάκια, σακιά με άμμο και χρησιμοποιημένα κάρβουνα - αντίδοτα στην πλήξη. Παρ' όλ' αυτά, κάποιος ξανά θα σταυρωθεί. Εχθρός ή φίλος, άγνωστο. Και κάποιος θα προδώσει το παρόν του, έναντι υποσχέσεων ονειρικών, έναντι κάποιων επιλογών περίεργων από αυτές που κάνουν νεαρές κοπέλες να δακρύζουν, σε γωνιές των δρόμων περιμένοντας ή, να δακρύζουν μυρίζοντας λίγα γιασεμιά ή βλέποντας τέσσερις-πέντε ανεμώνες. Σήμερα, που συνεχίζουν να γεννιούνται κάτω από χαλάσματα παιδιά χωρίς καθόλου δικαιώματα, σήμερα που και ο θάνατος τίμιων αγωνιστών γίνεται εργαλείο μάρκετινγκ που πάνω στις πλατφόρμες του πατάνε ψέματα, άνθρωποι ασυνείδητοι, συνέταιροι τού ναζισμού και άλλα υποπροϊόντα. Τώρα, ας γίνω και λιγάκι κυνικός: Φταίνε και τα εργαλεία - να μην κρυβόμαστε πίσω από τα δάχτυλά μας. Δεν φταίνε μόνο τα εργαλεία που περιφρονούν τούς χειριστές τους, που δεν αρνιούνται κάθε μοιρολόι που 'ρχεται από καρδιάς, που δεν κρυφοκοιτάζουν προς τα Σόδομα, που παραμένουνε επαναστατημένα.

Είμαστε σε Μεγαλοβδόμαδο και βρέχει πού και πού - καμία έκπληξη. Κι εγώ, τον έχω χτίσει το Ναό μου μέσα μου κι εκεί τον αντικρίζω το Θεό μου: Είναι αδύναμος μα μου συμπαραστέκεται, είναι αδύναμος και μου ζητάει διαρκώς βοήθεια, είν' ένα δάκρυ, με συνοδεύει, μου μιλά γλυκά, μου δείχνει άγιες διαδρομές για να τις περπατήσω. Άγιες μα δύσκολες, για Κείνον και για μένα.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ