Παρά τις ξιφολόγχες

(Παρά τις ξιφολόγχες)

Λουλούδια, μελαγχολικό ψιλόβροχο και όνειρα σε μια πολυτελή απογευματινή συσκευασία. Θα μπει η νύχτα ανεπαίσθητα και πρέπει να προσποιηθώ πως αγνοώ χίλιες αλήθειες πάλι. Για να 'μαι αρεστός; Όχι βέβαια. Απλώς για να υπάρχω, για να συναναστρέφομαι, να τραγουδώ ελεύθερα τα βαλς των νέων εποχών, να μην, να δεν... Να μην απογοητεύομαι, μου λες. Μου το 'λεγε και η μητέρα μου παλιότερα - mea culpa, mea culpa... Σου επιστρέφω αγωνία. Αγωνία μοναξιάς, αγωνία πριν από μια εκτέλεση, θυμός μαζί και μαλθακότητα. Κι αύριο και μεθαύριο στο ύπαιθρο και στον ορίζοντα κλαρίνα και οσμές ψητών αρνιών αλλά, χωρίς σπουδαίους μάντες συντροφιά, να ψάχνω μόνος μου, να ψάχνεις μόνη σου, να αναλώνεσαι σε παρακμιακές δραστηριότητες, μετρώντας ώρες, μετρώντας δρομολόγια: Η άσφαλτος δεν συγχωρεί τούς ονειροπαρμένους.

Στιγμές σαν και τούτες γέννησαν τη σιωπή: Από τη μια κανείς φοβάται να μιλήσει και απ' την άλλη, τι να πει; Και να το πει, σε ποιους;  Πώς να εκφράσει έρωτα, όταν κι ο έρωτας οδεύει στο χρηματιστήριο; Και να θυσιαστεί, γιατί; Λέω ευτυχώς που έρχεται η νύχτα να με πάρει και νότες τζαζ χωρίς καθόλου λόγια για αραίωμα μιας πυκνότητας συναισθηματικής, που πνίγει. Ναι, σου μιλώ για μένα, για το πώς βλέπουν τα δικά  μου μάτια τα ημίτυφλα και για το πώς καταλαβαίνει η καρδιά μου. Συλλαβιστά, όχι χειριστικά, ούτε ως ει παρών, ούτε καν με το πάθος κάποιου που αγάπησε πολύ. Κι ας αγάπησα. Και ας σ' αγάπησα. Κι ας έκλαψα βουβά νύχτες ατέλειωτες. Δεν έχει σημασία. Όλοι στο τέλος θα κριθούμε από μια μοναξιά διαφορετική, αόρατη, ίδια με θρόισμα αέρα, ίδια σπατάλη εαυτού, ροκάνισμα, ακρωτηριασμός ψυχής, τύψεις τύπου “Εγώ”, για όσα δεν πραγματοποίησα, για όσα δεν πραγματοποίησες, για όσα δεν κατάλαβα, για όσα δεν κατάλαβες και ούτε περασμένα και ούτε ξεχασμένα τα λοιπά.

Και προσπερνάω τις προκλήσεις. Και προσπερνάω και τούς αριθμούς (τα νούμερα...) τής μέρας τούτης: Και λάβανε και φάγανε. Και το μολύβι μου πονά ακόμα καθώς σέρνεται επάνω στο χαρτί: Η μια βδομάδα να 'ναι τής χαράς και η επόμενη τής προδοσίας. Νεφέλες πια οι πάντες, παραισθήσεις, συναισθήματα μετά-ερωτικά: Δράμια συμπάθειας, δράμια οίκτου, δράμια περιφρονήσεως, δράμια αναχωρητισμού: Ξέρω πώς χάνεται μια παιδική αγάπη, ξέρω πώς διαρκεί... Και μια επόμενη που μοιάζει με αυτή: Αχ αγνότητα... Αχ έλλειψη αυτής... Φόρτωμα μουλαριού γλυκύτατου, πορεία ιερή, με τέλος τον αόριστο το χρόνο, τη λήθη, το μεγάλο μπαμ, την ιδιωτικότητα, την ιδιομορφία: Σταυρωθήτω! Εξαγνισμός! Κανείς συμβιβασμός! Γίνεται και ενός μιας μάζας “καλογερική”, παρά τις ξιφολόγχες που γυαλίζουν.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ