Αμέρικα Αμέρικα

 

"Αμέρικα Αμέρικα"

Χρόνος απειροελάχιστος μπρος στην αιωνιότητα. Ζαφείρια και χυμοί εξωτικών φρούτων δένουν γιορτή και μοναξιά πάνω στο ίδιο δέντρο. Και η βροχή σαν όνειρο (χωρίς φεγγάρι), βουνά με σχήματα, θεσμοί με θύματα, στροφές τυφλές και αποφάσεις περιμετρικές - Αμέρικα Αμέρικα και το κοντέρ στο γύρισμα και η θυσία αφημένη στη σιωπή. Η πίστη φτιάχνεται και... φτιάχνεται...κι εγώ παλεύω με μολύβια και χαρτιά ακούγοντας κουδούνια σχολικά, βρίζοντας τρεις ολόκληρες γενιές όντας ο ίδιος άλλος.

ΑΠΌΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ 

Χριστός χρόνου αορίστου

 

"Χριστός χρόνου αορίστου"
Δεν είναι τα όπλα που σκοράρουν
Καημός μετρά και πάθος έρχεται
Θυμός περνά και χάρος χαίρεται
Σημαία ψηλά, βιτρίνες κι όνειρα
Κι ό,τι καταναλώνεται εικόνα ξεχασμένη Αυταρέσκεια - θεσμός, όνειρο του Ζαχαριάδη
Με τ' όνομα και με τ' αυτί στον τοίχο
Διψασαμε  για χάος, έρωτα και λέξεις
Για θετικές περιγραφές που κάποτε
Πάτησαν πόδι στα βουνά
Και μέτρησαν τα ξένα μονοπάτια.
Ήταν ψυγείο η βραδιά
Καύλας υπόλοιπο φαντάρου που απο έξοδο γυρνά
Μισό σβησμένο βλέμμα που κοιτα φθαρμένους φανοστατες.
Κι η πόλη καταπίνει το στρατόπεδο
Κι όσα χωριά δεν έκαψαν οι Γερμανοί στον Δεύτερο
Κάνουν ότι γιορτάζουν.
Πολλοί θα ήθελαν επανεξέταση
Μα στη  Θεσσαλονίκη  ο Χριστός
Γίνεται χρόνου αορίστου.
Απόστολος Βεργής

Το κατηγορητήριο

 

"Το Κατηγορητήριο"
Θροισματα και καθωσπρεπισμοι
Την ώρα που γλιστράει απ'τα χέρια το απόγευμα
Και ταξιδεύει μες στο μαύρο των σαράντα ημερών
Που ημερευουν όσα φεύγουν -
Αθώα και ακτημονα παιδιά αυτού του κόσμου
Που ήθη κι έθιμα τα μπέρδεψαν
Κι έχασαν τις ταυτότητες τους.
Εφτασε ο καιρός που υποβάλει μυστικότητα
Στον έρωτα και στις προσκυνηματικες πορείες
Καιρός φώτων μικρών
Φλας για τις επικίνδυνες στροφές και ούτε...
Ούτε βεράντες με μεγάλες βουκαμβίλιες
Ούτε κανάτες με παγωμένη λεμονάδα
Ούτε βαπόρια του ουρανού
Παρά μονάχα μνήμη - χρέος στην τέφρα των προγόνων
Και γιορτές στα όρια του πέναλτι
Πασπαλισμενες κατά την παράδοση
Με άχνη ζάχαρη
Αμύγδαλα και σαπουναδες.
Γιατί γίναμε έτσι - μπορεί και από μόνοι μας
Στη θεωρία στρατιώτες
Στην πραγματικότητα ρουφιάνοι
Ούτε καν έμποροι ή βιοτέχνες
Ούτε καν δίκαιοι αποτιμητες των προηγούμενων πολέμων.
Μάθαμε μόνο να γιορτάζουμε στα σκοτεινά
Αυτοκτονώντας όσους κάποτε τόλμησαν να ψάξουν για το φως
Υποβαθμίζοντας σύνορα σημασίας ζωτικής
Ρίχνοντας γέφυρες και σκάλες - οπως του πύργου της Βαβέλ
Κοντανασαινοντας όπως οι αθλητές των εκατό
Υστερ' από τερματισμούς αποτυχίας.
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ