“Η μάσκα τού Ζορρό”
Σκηνή πρώτη:
Σήμερα ήταν η ημέρα τής προμήθειας ψωμιού. Ο δρόμος ως τον φούρνο ούτε τέσσερα τετράγωνα, άδειος σχεδόν, ανά 100 μέτρα ένας άνθρωπος. Άνθρωποι, άνθρωποι οι οποίοι φορούσαν μάσκες. Φορούσαν, αλλά πώς τις φορούσαν;
Άλλος την είχε βαρεθεί και την είχε κρεμάσει στο δεξί του αυτί σαν ένα τεράστιο σκουλαρίκι, άλλη την φορούσε στο πηγούνι, άλλος την φορούσε έτσι ώστε να καλύπτεται μεν το στόμα του αλλά η μύτη του να παραμένει ακάλυπτη (Πολάκης στιλ), άλλη κρατούσε τη μάσκα στη χούφτα της και την έβαζε μπροστά στο στόμα κάθε φορά που πλησίαζε σε άλλους, την κρατούσε στη χούφτα της αφού πριν πιθανότατα είχε πιάσει πόμολα, κάγκελα κτλ. Αποκορύφωμα ένας χοντρούλης φαλακρός τύπος που φορούσε την μάσκα του σαν καπέλο επάνω στη φαλάκρα του... (ημέρα καλοκαιρινή γαρ).
Σκηνή δεύτερη:
Σαν γύρισα στο σπίτι μου, ακριβώς απέναντι είχε σταματήσει ένα αυτοκίνητο. Μέσα σ' αυτό ήτανε δυο γυναίκες και δυο παιδιά (παράνομο αυτό ε;). Και οι δυο γυναίκες φορούσαν μάσκες και γάντια. Η μία απ' αυτές είχε κατεβάσει τη μάσκα της και κάπνιζε. Η άλλη είχε πιο πολύ ενδιαφέρον, κατέβασε τη μάσκα της, έξυσε τη μύτη της με το γαντοφορεμένο χέρι, προτού προλάβει να την ανεβάσει φτερνίστηκε, έριξε δυο-τρεις “χριστοπαναγίες”, την ανέβασε για να την κατεβάσει πάλι με σκοπό να φτύσει προς τα έξω από το ανοικτό παράθυρο τού αυτοκινήτου.
Μάσκες λοιπόν... Μάσκες γαρνιρισμένες με μπόλικη βλακεία. Μάσκες από τις οποίες η μάσκα του Ζορρό είναι σαφέστατα πιο χρήσιμη και πιο αποτελεσματική.
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ
