Χρυσάφι, σμύρνα και λιβάνι

 "Χρυσάφι, σμύρνα και λιβάνι"

Μη γίνεσαι Θεός και μην υποσχεσαι καινούργια περιθώρια

Σαν πληγωμένος  λύκος που ουρλιάζει ξημερώματα.

Τώρα είναι απόγευμα και δοκιμάζονται οι αντοχές του χρόνου

Σε περιθωριακές λαοσυναξεις και σε συναυλίες με κλειστό τον ήχο

Πίσω από τον ήλιο, σε αγοραία μονοπάτια

Χυμένα βότσαλα και μαδημενα περιστέρια 

Δηλαδή εσύ και όλα σου τα όνειρα .

Άνοιξε πάλι τα συρτάρια σου

Και βάλε στο ποτήρι σου νερό

Ξένε, δειλε, αλήτη εαυτε

Ξέρεις καλά τα χρώματα πώς σβήνουν

Και τα αεροπλάνα πώς πληγώνουνε τον ουρανό.

Πυκνώνει ο καιρός τα δρομολόγια

Τα φορτηγά έχουνε φορτωθεί 

Χρυσάφι, σμύρνα και λιβάνι  - αλληλούια.

ΑΠΌΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ 

Με το φουλαρι σου σφιχτά δεμένο

 "Με το φουλαρι σου σφιχτά δεμένο"

Με το φουλαρι σου σφιχτά δεμένο

Εγώ με βήματα αργά

Τοποθετουμαι αναγκαστικά απέναντι

Όπως εχθρός σε πλαστικό χαράκωμα

Ή όπως φίλος σε κηδεία.

Αναγνωρίζω πως υπάρχει πανικός

Πως έχεις μεταμορφωθεί σε κάποια άγνωστη

Και το καταλαβαίνω.

Μου είχες κλέψει κάποτε και σώμα και στιγμή  -

Βράχνιασε από τότε η φωνή σου

Μεγάλωσαν τα μάτια σου

Και μίκρυναν τα όνειρα σου.

Δεν λέει να φύγει ο χειμώνας απ' την πόλη

Δεν λέει η πραγματικότητα να αγνοεί

Έχει αφαιρεθεί η διαφάνεια από τα απογεύματα

Και όλα θέμα αδυναμιών και χρόνου.

Η πρώτη συμφωνία των παθών έχει υπάρξει 

Κι εγώ που λέω ότι δεν με νοιάζει τίποτα

Χάνω τον εαυτό μου.

Έχεις σφιχτά δεμένο το φουλαρι

Και χιαστί την τσάντα σου

Κοιτάζεις το βροχή που έρχεται και κλαις

Μπορεί και κάτι να μετράς

Μπορεί και να με βρίζεις από μέσα σου.

Ξέρω ότι κανένας δεν θα μάθει τίποτα

Από αυτά που τότε έγιναν

Μόνο και μόνο για να θριαμβεύσει ο αυτοσχεδιασμός

Και η παραλογοτεχνία.

ΑΠΌΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ 

Το τελευταίο όνειρο

  "Το τελευταίο όνειρο"

Σπασμένα σύννεφα, μετράω τα κομμάτια τους

Και διαυγές απόγευμα που μου αδειάζει την καρδιά.

Μετά από την τρίτη μέρα εξασθενεί η μνήμη

Γίνονται τολμηροί οι άνεμοι

Και οι ψαλμοί αλλάζουν τόνο

Εγώ πιστεύω και στο όχι και στο ναι

Οι άλλοι στήνουν τελετές

Στολίζουν τις διαφορές

Και ένα ημερήσιο αστέρι ειρωνεύεται τον κόσμο.

Υπάρχουν μήνες αρκετοί για αλλαγές

Υπάρχουν δέντρα και νερό και ζάχαρη

Τίποτα δεν θα απομείνει

Η μέρα έχει κρεμαστεί απ' τις επιθυμίες της

Πριν λίγες μέρες χιόνισε επάνω στα βουνά

Ήταν το τελευταίο χιόνι τής χρονιάς

Ήταν το τελευταίο όνειρο παιδιού

Που βιάζεται να μεγαλώσει.

ΑΠΌΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ 

Αποχαιρετισμός στα πάθη

 "Αποχαιρετισμός στα πάθη"

 Πώς να απομονώσεις τη βροχή από το σκηνικό;

Αποχαιρετισμός στα πάθη, στον δίσεκτο τον χρόνο 

Που ένα γελαστό φεγγάρι τον ξεγέλασε

Κι ύστερα κάπου κρύφτηκε

Και έψαλε με σιγανή φωνή τροπάρια της εκκλησίας.

Τίποτα προφανές, τίποτα ξένο και αθώο τίποτα

Στον καλοποτισμενο τάφο χρώματα, λουλούδια, σαματας

Κι εσύ ποτέ δεν σταματάς να ενοχλείς τα πλήθη

Τους τροπαιούχους, τους συμμάχους σου, τους αστέρες 

Μακροθυμος, αναρχικός και διαχρονικός

Επί τής γης

Στις πιο μεγάλες ώρες σου

Μαθαίνεις να νικάς την ιστορία.

ΑΠΌΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ 

 

Απόγευμα των ψυχών

 "Απόγευμα των ψυχών"

Λέγοντας ναι στου έρωτα το ρίσκο

Λέγοντας όχι στις στιγμές που αδιαφορούν για τα επόμενα ταξίδια

Έχω σβηστεί απ'τον κατάλογο 

Και η γυναίκα με το πλατινε μαλλί απέναντι στραγγίζει κάθε όνειρο μου.

Δεν με νοιάζει τίποτα

Ουτε οι γύφτοι που στην πάροδο της Εθνικής Οδού πουλούν καρέκλες

Ούτε τα κοριτσοπουλα που σερβίρουν καφέδες κι αναψυκτικά στα μικρομάγαζα της επαρχίας

Ούτε και οι ηγέτες του πολιτισμού.

Τα δάκρυα του ηλιοβασιλέματος έχουνε βάλει μπρος τις αντιστάσεις μου -

Απόγευμα των ψυχών, απόγευμα παθητικό, απόγευμα που κρύβεται πίσω από τον εαυτό του.

Δεν βιάζομαι, δεν κατακρίνω πια

Κυλούν στις φλέβες μου σταγόνες κατανόησης

Καθώς κοιτάζω τους ανθρώπους να προσπαθούν πίσω από τα μαύρα τους γυαλιά να κρύψουν κούραση και πίκρα.

Δεν βιάζομαι, δεν κατακρίνω πια

Δεν ψάχνω μάγους να μου πούνε το φλιτζάνι.

Η ώρα έφτασε, ο χρόνος νίκησε 

Πρέπει να σηκωθώ από την πολυθρόνα μου

Έρχεται θυμωμένο καλοκαίρι.

ΑΠΌΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ 

Ρέκβιεμ

 "Ρέκβιεμ"

Κι αυτοί που έμπλεξαν με τους πορτιερηδες των κολασμένων μπαρ

Κι οι άλλοι που τούς βρήκε το ξημέρωμα σε άδεια παραλία 

Όλοι, παρότι φίλοι σου, χαμένοι από χέρι

Μετεμφυλιακοι χρυσοθήρες, λαθρέμποροι των ιδεών

Δούλοι των υπαρξιακών τους προβλημάτων.

Τους έβλεπες να οδηγούνται στην αγχόνη και γελούσες

Ήταν οι τελευταίοι που είχαν αντιληφθεί την ήττα τους

Είχαν καρφώσει κάθε λογική σε σανιδενιο τοίχο

Κάηκαν από τις καυτές επιθυμίες τους

Ποιος να τούς λυπηθεί και ποιος γι'αυτους να κλάψει;

Ο κόσμος προχωρά αλλάζοντας

Οι άνεμοι της αναρχίας παραμένουν ισχυροί

Το αίμα και τα δάκρυα

Οι διαταγές κι ο πόλεμος

Οι αντιδράσεις και οι μπόμπες

Τα μαύρα τα μαντήλια και τα κρόταλα

Ο κόσμος προχωρά

Ο κόσμος κάνει όπισθεν

Ο κόσμος προχωρά

Τα δεκανικια του παλιού αντάρτη ξεπεσμένο λάβαρο

Σε άνθηση και πάλι ο θεσμός της προδοσίας

Απόλυτα πετυχημένες οι βολές στους στόχους της ανοησίας.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ 

Μισος αιώνας αναμνήσεις

 "Μισος αιώνας αναμνήσεις"

Μίσος αιώνας αναμνήσεις, μίσος αιώνας μοναξιά

Διακοσμητικά λιθάρια, μέλισσες και μπόλικες ευχές

Κάθε που οι επαναστάσεις απαιτούν ανασυγκρότηση

Κινέζικα βάζα, τούρκικοι ναργιλέδες και μαντίλια καλαματιανά

Σε σύνθεση αρχιτεκτονικής ατμόσφαιρας

Στο τέρμα του δρόμου που βαδίζεις

Στο τέρμα κάποιου πράγματος που νόμιζες πως ήταν έρωτας

Πέρα απ'τα λατινικά ρητά και από τις συνήθειες σου 

Ότι στενεύει απαιτεί κι ότι ιππεύει σε κοστολογεί

Προτού επιτεθεί στη λιγοστή ζωή που σου 'χει απομείνει.

Κι αν είναι πλέον άνοιξη

Τριγύρω σου τα χελιδόνια λιγοστά

Κι ο ήλιος να μην σέβεται τα πάθη σου

Πάνω στο λόφο που σου άρεσε από παιδί να σκαρφαλώνεις

Να φτάνεις ως την κορυφή

Κι εκεί να μπηγεις με θυμό τεράστιες ολόλευκες σημαίες.

ΑΠΌΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ 

Στην πόρτα ενός σύγχρονου παράδεισου

 

"Στην πόρτα ενός σύγχρονου παράδεισου"

Λησμονημένες επαφές, λησμονημένες επιφάνειες

Και ξεκινά να βρέχει

Θλίψη από κακά συναπαντήματα.

Νιώθεις ότι σε παρακολουθεί το παρελθόν σου

Ακούς να κροζουνε κοράκια

Βλέπεις τριαντάφυλλα και πεταλούδες

Η υγρασία της ασφάλτου μοιάζει με κραυγή απελπισίας έρωτα

Αναρωτιέσαι τάχα το αντίτιμο της πώλησης σου ποιο να είναι

Βαδίζεις προς το κόκκινο στρατόπεδο

Μες στο σακίδιο σου όνειρα και αναμνηστικά

Από τα μέρη που χεις ταξιδέψει:

Ευτυχισμένες μέρες, σχισμένα φύλλα από μπλε τετράδια 

Λαμαρίνες, παλιοσίδερα και πλαστικά αγαλματάκια.

ΑΠΌΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ 

Πτώση

 

 "Πτώση"

Μπροστά στην ονειροπαγίδα πάλι βρέχει

Μπροστά στο μαγικό βουνό

Ποτάμια που αφριζουν και ευχές

Που ψάχνουν για να βρουν την ηρεμία σε θαλασσινές ακτές

Κι όλα αυτά μια μέρα που ποτέ της δεν ξημέρωσε -

Τρύπα στο χρόνο

Που εκατό πολιτικές δεν τη βουλώνουν.

Από τις χίλιες υποσχέσεις ούτε μια δεν ευστοχεί

Και από χίλια μέτρα τούλι δεν προκύπτει η αγάπη -

Έτσι συμβαίνει και φοβάμαι τις γραφές

Όταν αυτές μιλούν για αποκαθηλώσεις εραστών

Που μια φορά κι εναν καιρό επάνω σε τυφλές στροφές

Αγκάλιασαν πολύ μεγάλα δέντρα και κατεληξαν στην κόλαση

Πηδώντας όπως οι ατρόμητοι οι κασκαντέρ του σινεμά

Ηρωικά από το όγδοο το πάτωμα δημοσίου κτιρίου.

ΑΠΌΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ 

 

Ανάμεσα σε δυο δοκιμασίες

 "Ανάμεσα σε δυο δοκιμασίες"

Ανάμεσα σε δυο δοκιμασίες 

Και έχοντας ξεχάσει τα φιλιά

Στο βάθος ο χειμώνας με πεισμωνει

Στο δάσος απλωμενα τα κλαδιά.

Κρέας για τους ανθρωποφάγους

Οι στίχοι των μοντέρνων τραγουδιών

Στους σταύλους τα κοπάδια μπαινοβγαίνουν

Θρίαμβος των πουλιών και των ποτών.

Όλες οι λέξεις ξεκινούν αθώες

Όλες οι τύψεις έρχονται μετά

Στη γειτονιά ο πόλεμος ξανά 

Τώρα αυτή κι εγώ σαν δύο ξένοι

Κι η ιστορία να χασκογελα

Με υποσχέσεις, πάθη και σκαλιά.

ΑΠΌΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ 

Ο θρύλος τού μοναχικού ανθρώπου

 "Ο θρύλος του μοναχικού ανθρώπου"

Ο θρύλος του μοναχικού ανθρώπου ξαναζεί

Στον κόσμο του: ένα μικρό παγκάκι

Ατενίζοντας βουνά και ρεματιές

Μετρώντας σάπια φορτηγά

Που μεταφέρουν άχρηστα ποιήματα

Από τη μία αγορά στην άλλη -

Πορείες στην τύχη και απορίες ένα κάρο

Για φιλιά και για της μιας βραδιάς απόψεις -

Ημέρωμα και ουρλιαχτά που προδηλωνουν sex.

Όμως ο σαξοφωνιστας με τα μακριά μαλλιά δεν απεργει

Υπερασπίζεται την αμαρτία

Και κάθε φιλμ νουάρ που προϋπήρξε σε τσιμεντένιους δρόμους -

Δεσμοί μιας προαιώνιας φιλίας των κινήσεων

Με τού Χριστού τα πρώτα θαύματα

Τότε που η προϊστορία τέλειωνε δραματικά

Κι ο κόσμος ξενυχτουσε πια διαφορετικά

Απέναντι σε στόχους εωσφορικους

Και μαζικά, ω ναι:

Πρώτοι στα όργια και πρώτοι στον αγώνα

Για καινούρια αδιέξοδα και για καινούργιες τραγωδίες.

Ο θρύλος του μοναχικού ανθρώπου ξαναζεί

Και η μαστουρα διαφοροποιεί ξανά τα τεχνικά χαρακτηριστικά

Κάθε ακέφαλης διαμαρτυρίας

Ή το ψέμα τρώει το σίδερο 

Πιο γρήγορα απ' τη σκουριά.

ΑΠΌΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ 

Ανασυγκρότηση

 

"Ανασυγκρότηση"

Ευτελισμενος έρωτας, πώς να τον ανασυγκροτήσεις;

Πώς να ανακατασκευάσεις εαυτό;

Σαν εξερευνητής σε σιδηροδρομικό σταθμό της επαρχίας

Παρατηρείς ελλείψεις κι ενοχές

Και άνθρωποι περνούν από μπροστά σου

Κατά ριπάς οι περιπέτειες

Κι εσύ δεν έχεις δύναμη ούτε καν δάκρυα να συγκρατείς

Κάθε που τη θυμάσαι.

Ένας ακόμα ελεγειακος χειμώνας πέρασε

Κι η άνοιξη σε βρήκε να μετράς τα δρομολόγια -

Κανένα απ' αυτά δεν στην φέρει πίσω

Γι'αυτό κρατά κενή τη θέση της

Στο των εμπειριών μουσείο της ζωής σου

Γι'αυτό πετά τον χρόνο από πάνω σου

Και βούτηξε μες στη ζωή

Ίσως ως κάποιος άλλος.

ΑΠΌΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ