Με το φουλαρι σου σφιχτά δεμένο
Εγώ με βήματα αργά
Τοποθετουμαι αναγκαστικά απέναντι
Όπως εχθρός σε πλαστικό χαράκωμα
Ή όπως φίλος σε κηδεία.
Αναγνωρίζω πως υπάρχει πανικός
Πως έχεις μεταμορφωθεί σε κάποια άγνωστη
Και το καταλαβαίνω.
Μου είχες κλέψει κάποτε και σώμα και στιγμή -
Βράχνιασε από τότε η φωνή σου
Μεγάλωσαν τα μάτια σου
Και μίκρυναν τα όνειρα σου.
Δεν λέει να φύγει ο χειμώνας απ' την πόλη
Δεν λέει η πραγματικότητα να αγνοεί
Έχει αφαιρεθεί η διαφάνεια από τα απογεύματα
Και όλα θέμα αδυναμιών και χρόνου.
Η πρώτη συμφωνία των παθών έχει υπάρξει
Κι εγώ που λέω ότι δεν με νοιάζει τίποτα
Χάνω τον εαυτό μου.
Έχεις σφιχτά δεμένο το φουλαρι
Και χιαστί την τσάντα σου
Κοιτάζεις το βροχή που έρχεται και κλαις
Μπορεί και κάτι να μετράς
Μπορεί και να με βρίζεις από μέσα σου.
Ξέρω ότι κανένας δεν θα μάθει τίποτα
Από αυτά που τότε έγιναν
Μόνο και μόνο για να θριαμβεύσει ο αυτοσχεδιασμός
Και η παραλογοτεχνία.
ΑΠΌΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου