Αποχαιρετισμός στα πάθη

 "Αποχαιρετισμός στα πάθη"

 Πώς να απομονώσεις τη βροχή από το σκηνικό;

Αποχαιρετισμός στα πάθη, στον δίσεκτο τον χρόνο 

Που ένα γελαστό φεγγάρι τον ξεγέλασε

Κι ύστερα κάπου κρύφτηκε

Και έψαλε με σιγανή φωνή τροπάρια της εκκλησίας.

Τίποτα προφανές, τίποτα ξένο και αθώο τίποτα

Στον καλοποτισμενο τάφο χρώματα, λουλούδια, σαματας

Κι εσύ ποτέ δεν σταματάς να ενοχλείς τα πλήθη

Τους τροπαιούχους, τους συμμάχους σου, τους αστέρες 

Μακροθυμος, αναρχικός και διαχρονικός

Επί τής γης

Στις πιο μεγάλες ώρες σου

Μαθαίνεις να νικάς την ιστορία.

ΑΠΌΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ