Άνεμοι και ερωτηματικά

(Άνεμοι και ερωτηματικά)

Το πάθος διαρκεί; Το πάθος επιστρέφει σαν αγάπη σε επόμενη στροφή; Τούτη την ώρα μπορώ να σού χαρίσω μόνο δυο ερωτηματικά: Ένα για τη στροφή και ένα για τον χρόνο. Ερωτηματικά πολύ φθηνά - αλίμονο, δεν μου περισσεύουν λεφτά. Ερωτηματικά αρκούντως καλλιγραφικά. Ερωτηματικά που φυσικά δεν απειλούν. Βλέπεις, ο έρωτας και τα ερωτηματικά αρχίζουν με τον ίδιο τρόπο... Και η ουσία τους, βρίσκεται στην έννοια του άγνωστου την οποία κουβαλούν (συχνότατα τη μοιράζονται - μικρή η σημασία): Παράξενες συναντήσεις έπονται, το ξέρεις και το ξέρω.

   Δηλαδή: Όσα παίρνει ο άνεμος. - Και όσα φέρνει; αναρωτιέμαι, βλέποντας έξω στους δρόμους τα αυτοκίνητα να είναι λερωμένα. Ήτανε (λέει) κάποτε στην έρημο Σαχάρα σκόνη. Κάποια στιγμή σηκώθηκε Σιμούν, πήρε τη σκόνη και την στριφογύρισε στον ουρανό και ύστερα σαν βιρτουόζος playmaker, την πάσαρε στον δικό μας τον Γαρμπή που με την σειρά του έκανε την έξτρα πάσα (που λεν και οι μπασκετικοί) στην χθεσινοβραδυνή βροχούλα. Και έτσι έγινε κι έβρεξε λάσπη μέχρι το πρωί - ω ταπεινή συνωμοσία των ανέμων.

   Δηλαδή: Λερωνόμαστε. Κι ας μην το θέλουμε κι ας μην το προκαλούμε: Τέτοια λερώματα φθείρουν τούς έρωτες κι αυξάνουν τα ερωτηματικά. Και η ζωή, και οι ζωές μας... Εντέλει καταλήγουμε στα διαχρονικά αποσιωποιητικά, στη διαχρονική ντροπή, στη διαχρονική σιωπή, στα εσωτερικά μας κλάσματα που είναι πόθοι, που είναι κάθε τι που δεν ολοκληρώθηκε - κι ας έπρεπε: Το ρήμα πρέπει, λειτουργώντας απολογιστικά, συνδέεται πιο πολύ με την πραγματικότητα• και στον παρατατικό του, ψάχνει να βρει πού είναι η μαγεία.

   Έπρεπε λοιπόν... Κι εγώ, σού λέω: Και τι έγινε που έπρεπε; Άλλωστε τα δράματα αναδεικνύονται με τη διάρκεια του αρνητικού προσήμου. Που πάει να πει πως έρωτες όπως εκείνος τού Ρωμαίου με την Ιουλιέτα ή ο άλλος τού Ερωτόκριτου με την Αρετούσα, σήμερα είναι πιο ισχυροί  απ' όσο ήτανε στην εποχή τους. Άρα, μην ντρέπεσαι να λες πως έπρεπε, μην ντρέπεσαι να γράφεις κι εσύ ημερολόγια, επιστολές, αναφορές, κάνοντας βήματα στους δρόμους των ερωτηματικών, παίζοντας με τις αδικίες των ανέμων.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ