Οι δικές μου παπαρούνες

(Οι δικές μου παπαρούνες)

Πόσα ακόμα να σας πω για πλαστικά λουλούδια

Τώρα που οι δικές μου παπαρούνες είναι ζωντανές

Ακούν τον άνεμο να πλησιάζει ανοιξιάτικος

Μετέχουν σε εικόνες

Κι όσο κι αν μάχεται στα χαρακώματα με το κακό η μοίρα

Φωτιά ταΐζουν οι αναβολές τις ώρες μου -

Αρκούμαι να κοιτάζω πώς χορεύουν οι τσιγγάνοι

Στο κέντρο από τη μεγάλη αγορά

Και γύρω τους τα κόκκινα παγκάκια.

Σκόρπιες ιδέες δίχως όρια, χωρίς ιδιοκτήτες καταστήματα

Υπάρχουν όντως ζυγαριές, κιλά, φτερά και ζάχαρη

Τα λόγω πένθους τα αμαρτωλά τα πονεμένα μάτια

Παιδιά - μόνο παιδιά

Κάποτε ανεβαίνοντας και βρίζοντας με χλιαρές φωνές

Αυτοί που φεύγουν, οι συνένοχοι, οι σύντροφοι

Μικρά Ασία - μέγα έλεος:

Αιγαίο, κρύβεις άφθονο το ερυθρό

Κάτω απ' τα γαλάζια σου σεντόνια.

Επέστρεψαν και φέτος οι δικές μου παπαρούνες απ' τον ουρανό

Πρώτα αγάπη - και αγιασμένες χορηγίες 

Προφανώς για να μαθαίνουν οι επόμενοι και οι απέναντι

Ότι υπήρξαν και ονόματα που ταπεινώθηκαν

Εντός προηγουμένων ημερών τού τόπου μας -

Μονόχρωμες ομπρέλες και βροχές πάρα πολλές

Σε λίγο τα κοπάδια των προβάτων θ' ανεβούν και πάλι στα πανύψηλα βουνά 

Κι ο χρόνος θα ανθίσει.

Ο χρόνος θα ανθίσει χείλη που θα είναι έτοιμα για φίλημα

Προνόμια για λίγους - πολύ λίγους.

Καρφώθηκα έτσι που παρατηρώ τα βάραθρα ψυχών

Και τις βδομάδες που πηγαινοέρχονται

Ή τα ενός λεπτού σιγή χωρίς κανέναν απολύτως λόγο:

Ωράριο που βασανίζει τον εγκέφαλο

Υπόγεια (μα νόμιμη) παραφροσύνη.

Θα ήθελα να μειωθεί το κόστος κάποτε

Και απολαύσεις πάλι στα θρανία να τις δω

Απέναντι από τα πάθη τού ορίζοντα

Του πιο μεγάλου τείχους απ' τα τείχη τής ζωής -

Δεν είχα τύχη ως εδώ ποτέ

Αλλ' έμαθα το πώς συμβαίνει να βυθίζονται για να σωθούν

Τα υπερσύγχρονα πολεμικά αεροπλάνα.

Βυθίσεις, τάφοι και ψυγεία από τα ηλεκτρικά

Γάμοι βραχύβιοι και αποτυχημένες λογικές

Τι είναι - τι δεν είναι

Τα έτοιμα τα πλαστικά κουπιά, τα ανθοστόλιστα γαμήλια κρεβάτια -

Ραντίσματα γονιμοποίησης δεν επιτρέπονται από τις ηθικές αρχές

Μεσημεριάτικες φωτιές, η Σμύρνη καταστρέφεται ξανά

Χωρίς επιστροφή οι δρόμοι οι οποίοι για αγίους προορίζονται

Στο τέλος οι ιδιοκτήτες τους εμπόροι.

Και όπου δρόμοι, γύρω τους οι δικές μου παπαρούνες

Τα συν, τα πλην και τα ωμέγα απ' τα ξύλινα συρτάρια μου

Γιορτές, πυροτεχνήματα, θυσίες ζώων – άνοιξη

Κατάρες και ευχές, θαλασσοταραχή, ζιζάνια πανέμορφα

Που ξέρουν πώς να πνίγουν με φιλιά τούς αλαζόνες 

Που ξέρουν πώς να αποσπούν δικαιοσύνη για την ομορφιά

Και πώς τού τάφους των αξίων να στολίζουν.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ