Κατόπιν εορτής

 

"Κατόπιν εορτής"

Το τέλος κάθε γιορτινής περιόδου μοιάζει με τίμημα που πληρώνεται για να θυμίζει.

Ύστερα μάζεμα, παιχνίδια άλλου τύπου, τύψεις, κοντρόλ που έρχονται στιγμές που δείχνουν τη μικρότητα του κόσμου, το δήθεν, το ανάμεσα, το αναμασημα κάθε υποκουλτούρας υποθετικής.

Και τα παιδιά με τα πρησμένα μάτια στην απέξω προφανώς, στολίδια άνευ αμοιβής, ευγενικά κορόιδα στην υπηρεσία ενός εκκρεμούς που κινείται μεταξύ της απουσίας και της ύπαρξης, ευγενικά κορόιδα που την τρώνε από πίσω, ευγενικά κορόιδα που συστέλλονται, που ούτε μιλούν, ούτε και δείχνουν την υπεραξία που λαμβάνουν οι κατά καιρούς ανοησίες.

Άλλωστε πια είναι κατόπιν εορτής - αλλά τα γλέντια είναι στον ουρανό γραμμένο να συνεχιστούν και με ή και χωρίς - τόσοι πολλοί απόντες πια από τα φινάλε, κανόνας βασικός όλων των εποχών, κανόνας που διαιρεί, που τσαλαπαταει, που διαρκεί και χτίζει πύργους γυάλινους ή και μαλαματένιους.

Πια φεύγουν και οι τελευταίοι επισκέπτες, πια κρίνονται και οι κρινοντες, πια και η Παναγιά η ίδια παίρνει το δρόμο για την ξενιτιά - παιδιά του χρόνου πάλι.

ΑΠΌΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ