"Τι κόλαση"
Σαν ήλιος που βαρέθηκε ανθρώπους να υπηρετεί
Σαν κεραυνός που ξεμαθε να πέφτει
Στεφάνι προηγούμενης χρονιάς
Ψαλμός από αυτούς που στρώνουν τα κρεβάτια
Λέξη εγώ και πίσω της έρωτες τελειωμένοι
Ανάγκες μικροαστικές - για κάλυψη:
Ποτέ να βγεις; Πού να κυκλοφορήσεις;
Τα κίτρινα τα φύλλα να προλάβω προσπαθώ
Και τα σπαθιά των ιπποτών να αποφύγω.
Και κάνω σχέδια ρομαντικής μορφής
Τι ξεπεσμός - οδήγηση εκτός τής μνήμης
Τι κόλαση να βλέπω κείνη που αγάπησα βαθιά
Σε ξένα χέρια.
Τι κόλαση, πόση φθορά, ποια χείλη και ποια χέρια
Αυτά που έσκιζαν για χρόνια
Κόλλες τής αναφοράς γεμάτες με ποιήματα
Γραμμένα με καρδιάς ζεστό πηχτό το αίμα.
ΑΠΌΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου