Τα δύο αστεράκια

 ΤΑ ΔΥΟ ΑΣΤΕΡΑΚΙΑ

Μια φορά κι έναν καιρό
εκεί ψηλά στον ουρανο
ζούσαν και έβλεπαν
τον κόσμο από ψηλά
δυο μικρά αστεράκια
δεμένα με αόρατα δεσμά
το ένα απέναντι από το άλλο.
Κάθε δειλινό με το που ξυπνούσαν,
το ένα χαιρετούσε στο άλλο 
με ένα γλυκό χαμόγελο.
Χιλιάδες χρόνια μαζί αγαπήθηκαν πολύ,
είδαν πολλά πράγματα στην γη...
ανθρώπους να ζουν ,να δημιουργούν,
να ερωτεύονται, να πολεμούν και να γλεντουν.
Στις καλές μέρες γελούσαν και στις κακές έκλαιγαν.
Ο Θεός μια μέρα θέλησε
να δοκιμάσει τους ανθρώπους
και έστειλε μεγάλο πόλεμο.
Τα δυο αστεράκια ήταν συνέχεια 
μέσα στη λύπη και στα δάκρυα.
Μια μέρα κάλεσαν τον ήλιο και το φεγγάρι.

Αν δεν τελειώσει ο πόλεμος φίλοι μου
να μην ανάψτε, τους είπαν.
Και συμφωνήσαν.
Κι η γη βυθίστηκε στο σκοτάδι.
Οι άνθρωποι φοβήθηκαν άφησαν τον πόλεμο,
προσευχήθηκαν στο Θεό 
Και ήλιος, φεγγάρι και άστρα ανάψανε ξανά.
Τα δυο αστεράκια χαμογέλασαν και πάλι
και δυο φιλιά έστειλε το ένα στο άλλο....
Ο φόβος ενός γενικού κακού συμφιλιώνει  τελικά τους ανθρώπους.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ