Το ρεταλι

 

"Το ρεταλι"

Αυτό που δεν το προλαβαίνεις το μισείς

Κι έπειτα δεν καταλαβαίνεις τίποτα .

Κοιτάς τα χέρια σου που τρέμουν

Μετανοείς, βαπτίζεται, γευεσαι τι θα πει δικαιοσύνη

Τούς ερήμους τούς δρόμους κανείς φίλους σου

Ακούς κουβέντες για μεγάλες αμαρτίες και γελάς

Και οι παλιοί προφήτες το βουλώνουν

Γιατί πίσω απ' το ελάχιστο κρύβονται χιλιάδες παιδικά χαμόγελα

Καθώς οι μνήμες κουβαλιουνται όμοια με αδιόρθωτα γραπτά πανελληνίων εξετάσεων 

Όλα αλλάζουν όταν στην πολιτεία μπαίνει το καλοκαίρι.

Όμως σ' αρέσουν τα σοφίσματα - και τα σοκολατάκια

Από τα πλήθη καταπατημένος μια ζωή

Αυτοσαρκαζεσαι ετούτη τη στιγμή

Που στην πραγματικότητα οι πάντες αγαπούν την εκμετάλλευση

Αρκεί να την ορίζουνε οι ίδιοι.

Στη σύγχυση των μεθοριακων σταθμών

Σε δείχνουν με το δάχτυλο -

Των ημερών σου ο κονιορτος δεν έχει ν' απολογηθεί για τίποτα

Στης δύσης τού ηλιου τη ρευστότητα 

Είσαι ένα ρεταλι.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ