Αντάρτικα διλήμματα

 

"Αντάρτικα διλήμματα"

Αθώος σαν τσαλακωμενο χαρτονόμισμα

Πρωί μέχρι το άλλο το πρωί 

Παρόλα αυτά όσο χρειάζεται περήφανος 

Ο τού καλοκαιριού αντάρτης

Συνεπαρμένος απ' το κόστος της ελευθερίας

Παραμένω κρυφός, παραμένω σεμνός (ως εραστής του μεγαλείου)

Αμφιστομο μαχαίρι και περιφρονημένο άμφιο

Και πώς με λένε δεν θυμάμαι.

Όταν φυσά ο άνεμος οι πάντες τον ακούνε

Κανείς όμως δεν νιώθει την μεγάλη κόπωση εκείνων των στιγμών

Κι άλλοι γελούν κι άλλοι θρηνούν

Γιατί ακόμα και ο πόλεμος δαγκωνεται με τρόπους πέρα του ενός

Κι από πελάτες να...

Να τα σπουργίτια, να τα χελιδόνια, να οι οχιες και να οι όχθες

Υποτίθεται ότι για μια αξιοπρέπεια υπάρχουμε

Μόνο που ο καθείς την εξηγεί διαφορετικά -

Το έμαθα αυτό βουτώντας στην απόγνωση

Και ύστερα στης ραθυμίας το ποτάμι.

Ας πούμε πως για όλα φταίει το νερό

Αυτό που αναγκάζει τα κορίτσια να γυμνωνονται για να το απολαύσουν

Αλλά και οι ήχοι από τις μεγάλες σάλπιγγες

Που ηχούν κάθε τόσο προσδοκώντας γκολ και επανάσταση -

Από την ακοή μέχρι την όραση μεγάλη η απόσταση

Όπως μεγάλα και τα διαστήματα των αμφιβολιών

Που κρύβονται προσεκτικά πίσω απ'το φεγγάρι.

Δικαίως πια αναρωτιέμαι τι βολεύει πιο πολύ:

Η τρέλα ή η λογική;

Το κλάμα ή η σιωπή;

Το γέλιο ή εντέλει η φυγη;

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ