ΕΙΣ ΒΑΘΟΣ

(ΕΙΣ ΒΑΘΟΣ)

Έχει το τέλος τού χειμώνα ιδιαίτερη χροιά. Επάγγελμα: το να εκφράζω• αχ τι παράξενο! Ενδόμυχα καταλαβαίνω πώς δημιουργούνται απορίες, κι αυτό, γιατί, δέντρα κρυστάλλινα υπάρχουν στις ακτές απ' τη μεγάλη λίμνη. Καταδρομείς, τόσοι πολλοί καταδρομείς, μιλιούνια: σαν τα κουνούπια, εξοπλισμένοι τοξότες, κένταυροι• και αύριο σαν χθες: ο πνιγμός και η ατίμωση τής παρθενίας. Κι εκείνη, πίσω από τον θάμνο της να περιμένει - άνοιξη από αυτές τής τηλεόρασης ή κι απ' αυτές των ποιητών που διαρκώς κατασκευάζουνε στα εργοστάσια τού λόγου. Πάντως, εγώ φροντίζω να γεμίζω τα κενά και να 'μαι έτοιμος για τον υπέρτατο αποχαιρετισμό• σα' να λέμε δηλαδή: ο κάθε ένας με τον τρόπο του και ας μη βρέχει: και ότι είναι, Είναι.

Όμως ισορροπούμε πάνω σε διαφορετικά σχοινιά, είναι διαφορετικοί οι λόφοι π' αγαπάμε• κι εντέλει όλοι είμαστε νησιά, όλη η γη είν' έν' απέραντο νησί• τούς πειρατές τούς περιμένει: Κρατώντας αναμμένο λίχνο περιμένει η ζωή• δεν σταματά ποτέ να περιμένει: Ζωή, αναμονή, ζωή που είναι μόνο μία. Όμως ισορροπούμε περιμένοντας• ισορροπούμε, παρατηρώντας με τα μάτια μας την ίδια εποχή διαφορετικά, ακούγοντας τον ήχο απ' την ίδια την καμπάνα• ξανά διαφορετικά: χρόνος είν' το καλό, χρόνος είν' το κακό και ο πλανόδιος ο μουσικός παίζει μπροστά στο συντριβάνι τής πλατείας: Τα κύματα του Δουνάβεως, την Κομπαρσίτα κι ακόμα άλλα έξι ή επτά κομμάτια.

Πότε αυτό συνέβη; - Θα σάς γελάσω. Ίσως την εποχή που αγαπούσα ή ίσως την εποχή που δεν... Άλλωστε, δικαιοσύνη είναι το εδώ και τώρα• για το επέκεινα υπάρχουν τραγικά αγάλματα δήθεν ηρώων, δήθεν ηρώων, δήθεν...: Ρέκβιεμ! Ρέκβιεμ για την αποποινικοποίηση τής αμαρτίας τού μυαλού• μετά, φυλακισμένοι όλοι, και κολασμένοι όλοι, και φθηνοί: Από εδώ και μπρος ο πληθυσμός  των λέξεων θα λιγοστέψει.

Κι εγώ; Πώς λειτουργώ; Εγώ; Ποιος είμ' εγώ που θα τ' αποφασίσω; - Αλίμονο, αλίμονο σε όσους έχουν κερδηθεί, αλίμονο σ' εκείνους τούς οποίους ο χρόνος έκανε να τούς εκπροσωπούνε άλλοι• υποχρεωτικά και αυστηρά•  υποχρεωτικά - κι αντίρρηση καμία. Αντίρρηση: δουλειά  που απευθύνεται στις μάζες και αυτή• τι να σού κάνει ένας μόνος του, τι να σού κάνουν τρεις και πέντε• άντε, να επανδρώσουν κάμποσα κενά κελιά και ύστερα τα άλματα να γίνονται ΕΙΣ ΒΑΘΟΣ.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ