Παρά - δοξολογία

(Παρά – δοξολογία)

Άκουγα μα δεν καταλάβαινα ποιος ήτανε ο ύμνος

Όχι, δεν καταλάβαινα

Κι ας, μου πουλούσαν ως την τελευταία μου στιγμή ελπίδες.

Ούτε τούς μάγους ρώτησα

Ούτε τα μαντικά δελτία διάβασα

Ούτ' έκλαψα δίπλα απ' το ποτάμι -

Τα δάκρυα της προδοσίας είναι αρμυρά

Βγαλμένα κατευθείαν απ' τη θάλασσα

Σαν σπάροι.

Τα μανιτάρια κοίταζα που ήταν πάνω στους κορμούς

Και αντιλαμβανόμουν μία άφεση διπλή - ή και τριπλή

Σαν έρωτας τριγύρω να πλανιέται

Σαν έρωτας από αυτούς που δεν τούς υποφέρει ο λαός:

Στο τέλος σήψη - και παράξενα ημίψηλα καπέλα:

Αιώνας ποιος;

Συν μόνο ένα μονοπάτι:

Το μονοπάτι το οποίο οδηγούσε (ακριβώς)

Στης λίμνης το λιμάνι.

Και ήταν η αγάπη μου εξόριστη

Χωρίς καμία ανταπόκριση - χωρίς πατρίδα.

Χωρίς πατρίδα ήταν η αγάπη μου - 

Κι έκανε τόσο κρύο...

Τις παρηχήσεις των συμφώνων μελετούσα καθημερινά

Προέβλεπα μ' αυτόν τον τρόπο τον καιρό

Μα διαρκώς μια άνοιξη

Μου έδειχνε ψυχρά τον θάνατό μου.

《Θα χάνεσαι, θα χάνεσαι και κανείς δεν θα σε βλέπει

Και αμνησία και χαρά:

Ο μύθος σου θα τελειώσει άγνωστος

Κάθε καλή σου πράξη άγνωστη κι αυτή -

Θα σού επιστραφεί κάθε καλή σου πράξη

Ληγμένη, ληγμένη - το καταλαβαίνεις;

Της μνήμης το κανάλι την κακία απαιτεί》

Μου 'πε στην ακροποταμιά ο βετεράνος ποιητής

Προτού πετάξει για την άλλη πολιτεία.

Κι εγώ που να υποταχθώ δεν το προσπάθησα

Αυθεντικός; Φθηνός; Είδος μουσειακό;

Ήλιου χειμερινού το φυλακτό;

Κι όμως, υπάρχουν τώρα άνθρωποι δεκαοκτώ χρονών -

Χρόνια πολλά επιδιόρθωνα φανταστικά κατάλοιπα

Μιας μετονομασίας.

Όχι, δεν είμ' αυτό που βλέπετε

Βλέπετε ένα άγαλμα από αυτά που δε μιλούν

Παλιά ήμουνα (λέει) ένας ήρωας – βλακείες

Το μόνο πράγμα που  υπήρξα ήταν τυχοδιώκτης•

Όσο για τούτη την τιμή

Πιστέψτε με:

Γι' αυτή δεν δεν είμ' εγώ υπεύθυνος

Γι' αυτή εγώ δεν φταίω.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ