Μακριά από το νότο

(Μακριά από το νότο)

Μαζί με τη νύχτα, παρέα με τη μουσική  - συνωμοτώντας

Μοιράζομαι, μοιράζομαι κι ας κλαίω

Για το βουνό που δεν μετακινήθηκε

Και για τον ήλιο που μας εγκατέλειψε

Προτού αρχίσει το ξεφούσκωμα τού ποταμού

Προτού η εμπειρία βασιλέψει -

Ο ήλιος εβασίλεψε

Κι ο ουρανός ανήκει τώρα στο φεγγάρι.

Και ότι πλάστηκε ανήκει - πού ανήκει;

Τώρα δε που το παρεμπόριο ανθεί

Όπως και η τοκογλυφία:

Ο δράκοντας είναι λευκός, ο δράκοντας είναι αόρατος

Στιγμές - συνέχεια τελειώνουνε στιγμές

Καλές στιγμές - όπως το καλοκαίρι.

Χωράει η καρδιά, χωρά όλο τον πόνο τού να ζεις -

Χώρες αδιάφθορες, μουντές, αόρατες τη νύχτα

Εμείς στα χνάρια εξερευνητών -

Η γη το αντικείμενο τού ταξιδιού

Εύκολα νοσταλγεί κανείς το θόρυβο τού νότου.

Χώρες αδιάφθορες, μουντές, αόρατες τη νύχτα

Κι οι φούρνοι είναι αναμμένοι

Όμως αυτοί οι φούρνοι δεν παράγουν φαγητό

Κι εγώ, μαζί με τη νύχτα, παρέα με τη μουσική – συνωμοτώντας

Καταλαβαίνω από την οσμή

Την ένταση των μαρτυρίων  -

Και ότι πλάστηκε ανήκει - ανήκει πού;

Μια σιγουριά και μια ερώτηση με βασανίζουν

Αχ να μυρίζει λίγη άνοιξη!

Τώρα είν' η σειρά απ' τα νταούλια.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ