Άντε γεια βλαμμένη καθημερινότητα

(Άντε γεια βλαμμένη καθημερινότητα)

Κι άντε μετά να συγκεντρωθείς όταν τριγύρω σου γίνονται τόσα: Οι έχοντες την εξουσία κάνουνε ότι θέλουνε - σιγά το νέο. Και η κάθαρση (σε τέτοιες περιπτώσεις) είναι κάθαρση; - “Ε, άι στο διάολο” , όπως μας σέρβιρε μια μέρα κάποιος απ' τούς θεσμούς τής πολιτείας μας - κάποτε βέβαια αυτό θα τού επιστραφεί (αλίμονο) -  θα το προλάβουμε κι εσείς κι εγώ να είμαστε παρόντες; Γιατί είναι θεσμός και η εκδίκηση, θεσμός που έχει γίνει καθημερινή συνήθεια ύστερα απ' το προπατορικό αμάρτημα και τρέχει ως το τώρα. Όμως, κι εγώ και (πιστεύω) αρκετοί από εσάς, έχουμε άλλα ενδιαφέροντα, άλλες προτεραιότητες, θέλουμε τη ζωή: ζωή κι όχι κονσέρβα άδεια. Γιατί, αδειάζουν τέτοιες καταστάσεις τη ζωή, προτείνουν, αντί για έργο, γκρίνια, δεν θάβουν τούς νεκρούς, ζαλίζουν τούς ανθρώπους, επεκτείνοντας χρονικά έναν μαυροκόκκινο (συμβολικά κι όχι πολιτικά) ζυγό, κάνοντάς τον πεπρωμένο. Και οι πορείες των πρωταγωνιστών παρόμοιες κι εναλλασσόμενες ή (όπως λέει και η παροιμία) εκεί που είσαι ήμουν κι εδώ που είμαι θα ρθεις...

Και θα 'ρθουνε και πιο ευτελισμένες μέρες όμως, κανείς πολιτικός δεν έχει στο μυαλό του ότι μπορεί να ζήσει και στιγμές που θα τον σύρουν κι αυτόν όπως τους προηγούμενους, όπως  και αρκετούς από αυτούς που θα 'θρουν: ήταν που ήταν πρόστυχος ο κόσμος μας, έχουμε καταντήσει να τον κάνουνε χειρότερο αυτοί που κάθε τόσο μας τάζουν ότι θα τον βελτιώσουν - απλώς αλλάζουνε τα πρόσωπα αλλά, η τέχνη τής καταστροφής παραμένει ίδια. Και είναι κι ο καιρός μουντός, κι ενώ ελπίζουμε πως θα βελτιωθεί μέρα με την ημέρα, αυτός χειροτερεύει, ακολουθώντας την  ζωή τής ταλαιπωρημένης μας τής κοινωνίας.

Οπότε: 《Άντε γεια βλαμμένη καθημερινότητα》 - Ποιοι τάχα έχουν την τόλμη να το λένε ευθαρσώς;  Και ύστερα; - Και ύστερα χαμόγελο ειρωνικό, ειρωνικό επίσης και το κούνημα τού κεφαλιού, ειρωνικά να ξεπερνά κανείς τις στεναχώριες. Ειρωνεία vs τραγική ειρωνεία• σαφώς και προτιμώ την ειρωνεία καθαρή, όπλο προσωπικό, όπλο δικό μου.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ