Μικρή μέρα

(Μικρή μέρα)

Γίνεται κάθε μέρα ποίημα διαφορετικό το αστικό τοπίο

Βροχή (λέει) από τ' απόγευμα – δικαιοσύνη

Μετακομίζεις, εκδρομές, ποιητικές μεταφορές•

Χαντάκια και αυλάκια είναι γεμάτα με νερό

Ακούω ραδιόφωνο, φαντάζομαι βουνά

Ακόμα ένας μήνας τελειώνει.

Ώρες - εν ειρήνη

Στίχοι εντυπωσιασμού - δεν είναι στίχοι

Ακόμα όμως, υπάρχουν πρωινά νυχτερινά

Θεός τα 'χει στολίσει με σιωπή:

Γέννηση; Θάνατος; Διάθεση;

Εκδίκηση μιας αδιάφορης στιγμής - από τούς θρύλους.

Και οι νηστείες πια τόσο βαρετές

Τόσο που, γενικώς, τον χρόνο καταγράφουν•

Θα μου πείτε: σ ο υ ρ ε α λ ι σ μ ό ς

Όμως τ' αποτελέσματα μοιάζουν με χάρτες -

Κανείς δεν τούς αμφισβητήσει δεν μπορεί

Κανείς δεν έχει όρεξη να κλάψει.

Πιο πέρα δρόμοι, δρομάκια, λεωφόροι

Ανακαλύπτω διαρκώς, αποκαλύπτω διαρκώς

Γιατί υπάρχουν αναμμένα φώτα

Γιατί υπάρχουν και κορίτσια που χαμογελούν

Κι αυτή εδώ η Κάθοδος δεν είναι προς τον Άδη:

Νιώθω ότι πετώ - μα είν' απλώς μια κατηφόρα.

Αδύνατον - υπάρχουν όρια

Μπορώ τώρα ν' ανάψω το κερί

Ή να φωτογραφίσω ένα παραθύρι - 

Σ' αυτό το παραθύρι κάποτε κεντούσε κάποια δέσποινα•

Θα πει αυτό πως η Ανάσταση προϋποθέτει Ύπαρξη

Ή, ότι για όσα χρέη μας αφήσαν πίσω οι θεοί

Εμείς δημιουργήσαμε θυσίες.

Αμεσότητα, θαυμασμός, θρυμματισμός, υπερβολές

Τώρα, εδώ - υ π ε ρ β ο λ έ ς

Και κάτι που να βιάζεται να μεγαλώσει σαν παιδί -

Μικρή, τόσο πολλή μικτή αυτή η μέρα.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ