(Προσωπικά)
Πλατεία, πρωινό απόβροχο, γραφή αργή - πολλή αργή κι εκδικητής ο ήλιος. Βλέπω το συντριβάνι και τ' αγάλματα, θέλω να σάς τα δείξω όπως είναι τώρα: γυμνά, βρεγμένα, μελαγχολικά. Ελάχιστα φύλλα κίτρινα υπάρχουνε στα δέντρα• τα ξέχασ' ο χειμώνας, τα κέρδισε η μοναξιά των εξαιρέσεων• τους πιο πολλοίς ανθρώπους γύρω μου τούς έχουνε κερδίσει οι ειδήσεις. Έκλεισ' ακόμα ένα εικοσιτετράωρο ρυπαρής επικαιρότητας• δεν τρέχουμε, πετάμε• από μικροί αναζητούσαμε το πέταγμα, και τώρα που το έχουμε παθαίνουμ' από άγχος.
Εμείς πετάμε ή έστω το προσπαθούμε. Όμως, απουσιάζουν τα πουλιά διότι η χθεσινοβραδυνή βροχή τα περιόρισε, αφήνοντάς μας ουρανό κενό, έστω μια μια-δυο ώρες. Διότι σήμερα ο ήλιος είναι, όπως είπα και πιο πριν εκδικητής, κι ο άνεμος σωπαίνει• άνοιξη αν αναμονή κι οι πόθοι είν' ακόμα στο ψυγείο. Και να το πρώτο άγαλμα, και να το δεύτερο, και να το τρίτο και το τέταρτο• και να στο συντριβάνι: δίνει, προσφέρει νερό, νερό στον ουρανό, νερό στα όρια τού ουρανοί: θυσία.
Θυσία: Πόσο σκληρή είναι αυτή η λέξη! Να χάνεις κάτι χρήσιμο• να χάνεις κάτι χρήσιμο, κάτι που είν' η σημασία του για σένα ζωτική• κ8 αυτό για να γλιτώσεις ένα λουλουδάκι από τον μαρασμό, ένα μικρό ζωάκι απ' το θάνατο ή, τη συνείδησή σου.
Στεγνώνει το πλακόστρωτο, κάποιοι αρχίσαν πάνω του να περπατούν (για μένα όλοι τους είναι άγνωστοι)• ορισμένοι απ' αυτούς έχουνε σχηματίσει πηγαδάκια: συζητούν - άραγε τι να συζητούν; - Μπορεί την ιστορία τους, μπορεί τη ζοφερή επικαιρότητα, μπορεί το πού θα πάνε το Σαββατοκύριακο για να διασκεδάσουν: γήπεδο, ταβέρνα, μπαρ, σκυλάδικο ή μόνοι μες στο σπίτι. Και τα αγάλματα κοιτάζουν με αμηχανία, άλλο αόριστα τον ουρανό, άλλο τον δρόμο ο οποίος βρίσκεται απέναντι κι άλλο κοιτάζει τη βιτρίνα από ένα μαγαζί, ως αν να ψάχνει για να βρει από τα ρούχα τα οποία βρίσκονται εκεί κάποιο για ν' αγοράσει.
Όμως χθες βράδυ έβρεχε (παρακαλώ κρατήστε το αυτό), έβρεχε μες στη νύχτα• οι πιο πολλοί είχαν ξεχάσει τις ομπρέλες τους στα σπίτια τους, κάτι, που τώρα δείχνει φόβο: Τον φόβο των επαναλήψεων: Να ζήσουμε ξανά στιγμές κακές, αρρώστιες να 'ρθουν να μας βρουν, έρωτες λανθασμένοι να χτυπήσουνε τις πόρτες μας ή, απότομα να επιστρέψει η χθεσινοβραδυνή βροχή και όπου φύγει-φύγει. Κι έτσι, για την καχυποψία που υπάρχει στην ατμόσφαιρα βλέπουμε πως υπάρχουν εξηγήσεις: δεν είν' και λίγες οι φορές που επανέρχονται εις το προσκήνιο οι εφιάλτες.
Κι οι άνθρωποι επάνω στο πλακόστρωτο τις τάξεις τους πυκνώνουν. Πρέπει να απολαύσω τις υπάρξεις τους; Τώρα όμως γίνεται το μουρμουρητό βαβούρα, μαντεύω ότι ως το βράδυ το μαύρο θα βρίσκεται σε διαφορετική διάσταση• γιατί το μαύρο παρασέρνει τους περίεργους κι εκείνους που πιστεύουν υπερβολικά• και τα πουλιά καθυστερούν, και τα πουλιά καθυστερούν γιατί φοβούνται την οχλαγωγία: Οχλαγωγία, όχλος, πανικός• προσωπικά δεν ντρέπομαι που είμαι πρόσωπο, προσωπικά θέλω να είμαι πρόσωπο• έτσι κι αλλιώς, κάποιος αργότερα πρέπει να γράψει την πραγματική σημερινή μας ιστορία.
Εμείς πετάμε ή έστω το προσπαθούμε. Όμως, απουσιάζουν τα πουλιά διότι η χθεσινοβραδυνή βροχή τα περιόρισε, αφήνοντάς μας ουρανό κενό, έστω μια μια-δυο ώρες. Διότι σήμερα ο ήλιος είναι, όπως είπα και πιο πριν εκδικητής, κι ο άνεμος σωπαίνει• άνοιξη αν αναμονή κι οι πόθοι είν' ακόμα στο ψυγείο. Και να το πρώτο άγαλμα, και να το δεύτερο, και να το τρίτο και το τέταρτο• και να στο συντριβάνι: δίνει, προσφέρει νερό, νερό στον ουρανό, νερό στα όρια τού ουρανοί: θυσία.
Θυσία: Πόσο σκληρή είναι αυτή η λέξη! Να χάνεις κάτι χρήσιμο• να χάνεις κάτι χρήσιμο, κάτι που είν' η σημασία του για σένα ζωτική• κ8 αυτό για να γλιτώσεις ένα λουλουδάκι από τον μαρασμό, ένα μικρό ζωάκι απ' το θάνατο ή, τη συνείδησή σου.
Στεγνώνει το πλακόστρωτο, κάποιοι αρχίσαν πάνω του να περπατούν (για μένα όλοι τους είναι άγνωστοι)• ορισμένοι απ' αυτούς έχουνε σχηματίσει πηγαδάκια: συζητούν - άραγε τι να συζητούν; - Μπορεί την ιστορία τους, μπορεί τη ζοφερή επικαιρότητα, μπορεί το πού θα πάνε το Σαββατοκύριακο για να διασκεδάσουν: γήπεδο, ταβέρνα, μπαρ, σκυλάδικο ή μόνοι μες στο σπίτι. Και τα αγάλματα κοιτάζουν με αμηχανία, άλλο αόριστα τον ουρανό, άλλο τον δρόμο ο οποίος βρίσκεται απέναντι κι άλλο κοιτάζει τη βιτρίνα από ένα μαγαζί, ως αν να ψάχνει για να βρει από τα ρούχα τα οποία βρίσκονται εκεί κάποιο για ν' αγοράσει.
Όμως χθες βράδυ έβρεχε (παρακαλώ κρατήστε το αυτό), έβρεχε μες στη νύχτα• οι πιο πολλοί είχαν ξεχάσει τις ομπρέλες τους στα σπίτια τους, κάτι, που τώρα δείχνει φόβο: Τον φόβο των επαναλήψεων: Να ζήσουμε ξανά στιγμές κακές, αρρώστιες να 'ρθουν να μας βρουν, έρωτες λανθασμένοι να χτυπήσουνε τις πόρτες μας ή, απότομα να επιστρέψει η χθεσινοβραδυνή βροχή και όπου φύγει-φύγει. Κι έτσι, για την καχυποψία που υπάρχει στην ατμόσφαιρα βλέπουμε πως υπάρχουν εξηγήσεις: δεν είν' και λίγες οι φορές που επανέρχονται εις το προσκήνιο οι εφιάλτες.
Κι οι άνθρωποι επάνω στο πλακόστρωτο τις τάξεις τους πυκνώνουν. Πρέπει να απολαύσω τις υπάρξεις τους; Τώρα όμως γίνεται το μουρμουρητό βαβούρα, μαντεύω ότι ως το βράδυ το μαύρο θα βρίσκεται σε διαφορετική διάσταση• γιατί το μαύρο παρασέρνει τους περίεργους κι εκείνους που πιστεύουν υπερβολικά• και τα πουλιά καθυστερούν, και τα πουλιά καθυστερούν γιατί φοβούνται την οχλαγωγία: Οχλαγωγία, όχλος, πανικός• προσωπικά δεν ντρέπομαι που είμαι πρόσωπο, προσωπικά θέλω να είμαι πρόσωπο• έτσι κι αλλιώς, κάποιος αργότερα πρέπει να γράψει την πραγματική σημερινή μας ιστορία.
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου