Βουνά τού αύριο και αναρχία

(Βουνά τού αύριο και αναρχία)

Και να που νύχτωσε γι' ακόμα μια φορά και το παράξενο είναι πώς το βραδάκι προμηνύεται ιδιαιτέρως μαλακό• και ας μην έφυγε ακόμα ο χειμώνας. Δεν έχω να προτείνω κάτι διαφορετικό όπως κι εσύ δεν έχεις σίγουρα τα συναισθήματά σου, ούτε καν τώρα. Και: μία έκπληξη καλή κάθε δεκαπενταετία: έτσι τράβηξε η ζωή μου προς τα μπρος και έτσι συνεχίζει, μαθαίνοντας τα απογεύματα τη φύση και τα βραδάκια (καλή ώρα), ακούγοντας λάτιν-τζαζ και διαβάζοντας ποιήματα τού Κέρουακ και τού Νερούδα. Και να που νύχτωσε λοιπόν και η παλέτα των χρωμάτων άλλαξε, προσφέροντας καινούριες ευκαιρίες. Βεβαίως  κι  επιστρέφουνε συχνά οι εφιάλτες: είν' κάτι αναπόφευκτο• είναι μια ευκαιρία ένας άνθρωπος να βρει πόσο αντέχει.

   Δεν ξέρω πόσα Ψυχοσάββατα έχουνε μείνει ως το Πάσχα, δεν ξέρω πόσες είναι οι διαδρομές που οδηγούν στην κεντρική πλατεία, δεν ξέρω σήμερα πού είσαι. Πριν λίγο, από τον πίσω δρόμο ακούστηκαν δεκάδες κόρνες• πρέπει να τέλειωσε κάποιος αγώνας μπάσκετ• κάποια ομάδα κέρδισε• κάποια ομάδα έχασε• ίσως να πραγματοποιήθηκε μια έκπληξη όμοια με αυτές που σού 'χω γράψει παραπάνω. Αν δε, αυτή η έκπληξη σημαίνει και αγάπη: Ωσαννά!

   Βεβαίως έχω να σε δω κάμποσους μήνες και δεν μπορώ με τίποτα να υπολογίσω το τι σκέφτεσαι ετούτες τις ρηχά νυχτερινές στιγμές: τι σκέφτεσαι για μένα, για το αίμα μου, για την κοινωνική πλευρά κάθε ατομικότητας - τι τραγική που είναι η πλευρά αυτή και τι παραπλανητική είναι η πρώτη η ματιά: Παραπλανητική; Αποπλανητική; Αμφίστομο μαχαίρι;

   Κι εγώ, το πώς να προπονώ το σώμα μου το ξέρω. Μα την ψυχή μου; Μα την ψυχή; Καμιά ψυχή δεν είναι τέλεια προπονημένη - το ξέρεις; Η σκάλα προς τον ουρανό είναι απλώς κι αυτή μια σκάλα. Στα σκαλοπάτια της έχουν (κατά καιρούς) τραγουδήσει ντίβες: η Μέρλιν, η Ρίτα, η Μπριζίτ - όχι όμως εσύ καρδιά μου, όχι εσύ• ομοίως όχι και οι ψηφισμένοι ψευτοήρωες τής συμφοράς• λόγος κι αυτός για να προτιμήσω τα βουνά και αύριο και τις επόμενες ημέρες. Άλλωστε όπου αγάπη δεν υπάρχει, κυριαρχούν συνήθως πρόστυχα πολιτικά μηνύματα, τάξεις και αναρχία: Καρδιά μου, δεν αποφεύγεται η αναρχία• τη χτίζουν άνθρωποι σαν και τη  αφεντιά σου - ή, σαν κι εμέ τον ίδιο.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ