Στην εποχή των δοσιλόγων φεγγαριών

“Στην εποχή των δοσιλόγων φεγγαριών”

Λεωφορεία κατεβάζουν κόσμο προς το κέντρο

Άνθρωποι προωθούνται, είναι σκυφτοί

Και ο Χριστός μετέχει σαν βροχή

Σ' αυτή την ασταμάτητη πορεία.

Επάνω στα βουνά χιονίζει δίχως λόγο

Εγώ ψάχνω να βρω κάποιο κενό

Και να το απολαύσω βρίζοντας

Και πίνοντας χυμό πορτοκαλιού

Απ' τους ληγμένους.

Δεκάδες μπαλκονόπορτες με ανοικτές κουρτίνες καταγράφουν τις στιγμές

Αυτές γνωρίζουν από την ιστορία περισσότερα:

Βρώμικο και αχάριστο αυτό το πρωινό - Δ ε υ τ έ ρ α

Δέκα ολάκερες βραδιές με προσευχές περάσανε 

Και συ καλέ μου Κύριε ακόμα επιμένεις

Ακόμα επιμένεις να ζητάς θυσιαστήρια

Ή μέλι μες στο τσάι.

Σύννεφα, πίσω τους κρύβονται δοσίλογα φεγγάρια

Πρέπει οι γάτες να επιβιώσουν οπωσδήποτε•

Μάρτης στον κάμπο και στο σχολείο κλάσματα •

Το γρήγορα που προχωράει η ζωή

Μ' ανθρώπους να στοιβάζονται επιθυμώντας δόξα

Ακούγοντας εμβατήρια τής προστυχιάς

Και “νυν” και “δι ευχών”, α ν ά κ α τα

Μύθοι, πραγματικότητα και μέλλον.

Μάλιστα, αυτά, τι άλλο να σάς πω;

Λύκος μοναχικός σ' αυτή μου τη ζωή

Που κυνηγά φαντάσματα και ψεύτες

Που κυνηγά ισορροπίες που τις έχασε μικρός:

Ορφάνια λέξεων, ορφάνια υλικών, ορφάνια πίστεως

Μόνο λίγες σταγόνες που προέρχονται από την πηγή με το αγίασμα -

Πρωί πέρασα κι από κει

Γιατί λέει η παράδοση ότι τα απογεύματα δεν πιάνουν οι ευχές - 

Ποιος νοιάζεται πια για τις ευχες

Όταν με λιγδωμένα δάχτυλα ένας μοντέρνος άγγελος

Δείχνει τα πεπρωμένα ολονών μας.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ