Λίγο πριν φύγω

(Λίγο πριν φύγω)

Κλειδώνει τον χρόνο ο χειμώνας

Απομονώνει τόσα χρώματα απ' τη ζωή

Κακή ενέργεια χαρίζει ο χειμώνας -

Κι όμως η γη είναι υπέροχη

Στα όρια τής παρθενιάς της.

Θεό μαζί και διάβολο τιμούν στ' απέναντι χωριά

Τού Μωυσή οι πλάκες έσπασαν ξανά

Χτυπούν συχνά δυο-τρεις καμπάνες

Είναι πρωί; Είναι απόγευμα;

Λογοκριμένος ουρανός, μας κυβερνά

Κρατάμε όμως την πηγή -

Θλιμμένο και αυτό το τέλος τής ημέρας.

Σκύβω πάν' από ένα φλεγόμενο ρυάκι

Δεν βρίσκω την καρδιά:

Την καρδιά της - την καρδιά μου -

Δεν ήτανε ερωτική η ιστορία μας

Ούτ' έκλεινε με μουσική τα παραθύρια της  η ξωτική θεά

Έν' αεράκι όμως μάθαινε να τραγουδά

Σαν έμπαινε η νύχτα.

Θυμάμαι όμως τα κρινάκια του Επιταφίου

Τη γεύση τής μεταλαβιάς το Μέγα Σάββατο

Έχω και να τακτοποιήσω τον επίλογο

Σιγανά, με σκέψη, με στοργή

Όπως μια γάτα τα γατάκια της

Σε μια γωνιά τού δρόμου που μεγάλωσα

Σε μία σκοτεινή γωνιά -

Απ' το επόμενο πρωί

Πατρίδα μου θα είν' η απουσία.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ