Στο κόκκινο φανάρι

“Στο κόκκινο φανάρι”

Πετώντας πάνω απ' το Αιγαίο

Πάνω απ' των κυμάτων τούς αφρούς

Κατάλαβα την ύπαρξη μιας διαρκούς προϊστορίας 

Είδα στο χάος δυο φτερά να περιφέρονται δίχως προορισμό

Να παρασέρνονται απ' τον σιρόκο και τα λόγια του

Διότι σήμερα κυριαρχούν τα προϊόντα κυνισμού στις αγορές

Και ότι διαρκεί λεν πως εκληματεί

Οι σύγχρονοι σοφοί και οι χιλιάδες παρουσιαστές ειδήσεων

Ανά τον κόσμο.

Αισθάνθηκα παράταιρος, άνθρωπος μόνος του

Μέσα σε καταιγίδα δίχως έρωτα - 

Τώρα σε ένα απ' τα πεζοδρόμια τής πόλης μου βαδίζω

Ρίχνω ένα ευρώ στον κιθαρίστα τζαζ κάποιας γωνιάς

Κι όσο βραδιάζει, τόσο και ταξιδεύω πιο αργά

Προς τα εκεί που σχεδιάζει η καρδιά

Ενάντια κινούμαι προς αυτούς που δείχνουν σχολιάζοντας

Στο δρόμο βρίσκω λιγοστούς τρελούς προσκυνητές

Που ψάχνουν για να βρουν την πιο μεγάλη αμαρτία.

Και λεν πως ο Θεός λέει διάφορα για τούς καλούς και τούς κακούς

Δηλαδή κάτι σαν μία διαρκή διαίρεση - ή  θ ρ ά σ ο ς

Χωρίς  ε γ ώ,  χωρίς τις προειδοποιητικές βολές κάποιου σεισμού:

Γίνομαι, ή πιο σωστά δεν γίνομαι στεριά

Μοχθώ να μάθω τι θα πει Οδός τής Αναπαύσεως

Για ν' αποκτήσω μόνιμη κρυψώνα στα ψηλά -

Μα σταματώ στο κόκκινο φανάρι.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ