Δημιουργικές διαφοροποιήσεις

(Δημιουργικές διαφοροποιήσεις)

Ποτέ δεν μου άρεσε να ασχολούμαι με τις ημερομηνίες• με τις ημερομηνίες των γεννήσεων, των θανάτων, των μαχών. Η μνήμη μου ποτέ δεν με βοήθησε, όταν την χρειαζόμουν ήταν απούσα. Δεν πειράζει. Καλύτερα. Μου δόθηκε έτσι η δυνατότητα να ασχολούμαι απερίσπαστος με το μέλλον. Να ασχολούμαι απερίσπαστος χωρίς να κινδυνεύω να χαρακτηριστώ προδότης. Άλλωστε όταν περνούν στο περιθώριο οι ημερομηνίες, η ιστορία αποκτά ελαστικότητα ως το σημείο που εξασθενεί. Το πρόβλημα είναι πως εξασθενεί μόνο για λίγο• ύστερα επανέρχεται και μαζί της φέρνει και τούς πλαστογράφους της• κι αλίμονό μας. Σα' να λέμε, η παλιά σκουριά φέρνει καινούρια• κι από τις σκουριές το μόνο που μπορεί κανείς να περιμένει είναι οξειδώσεις, καταστροφές, διαφθορά (πιο επιστημονική), κερατομηχανές (πιο σύγχρονες) κι όλα αυτά εξαιτίας μιας πανούργας έννοιας η οποία ονομάζεται πίστη.

Κι αυτός εδώ ο τόπος πορεύθηκε δεκαετίες κυβερνημένος από πλαστογραφημένες ιστορίες: αυτή του χωροφύλακα κι αυτή τού ύπουλου λαϊκιστή “συντρόφου”. Ναι, από ιστορίες, και το χειρότερο από πλαστογραφημένες ιστορίες• και πίσω τους λιτανείες και πορείες άμοιρων πιστών, άμοιρων οι οποίοι (ατυχώς) επηρέασαν κι επηρεάζουν τις μοίρες και των άλλων, εκείνων που επιθυμούν μέλλον κι ελευθερία• διότι η ελευθερία είναι μόνο μέλλον, έχει στραμμένα προς τα κει τα μάτια της• κι εγώ, ως εκ φύσεως αμνήμων, το μόνο που μπορώ να σας υπενθυμίσω είναι αυτό το μαγικό το δίπολο: ελευθερία - μέλλον, μέλλον – ελευθερία.

Τώρα βέβαια θα μου πείτε πως υπάρχουνε και οι στρατεύσεις. Η παγίδα, φίλοι μου, βρίσκεται στους κατασκευαστές. Ποιοι είναι; Τι αποζητούν ατομικά; Τι κόσμο θέλουνε να φτιάξουν; Πώς γίνεται να αποκρυπτογραφηθούν τα “θέλω” τους; Πώς; Το να βρίσκουμε, κάθε φορά, αυτό το “πώς” έχει σημασία ζωτική. Από μιαν άποψη (την πιο σοβαρή), αυτή η αναζήτηση είν' θέμα αυστηρά προσωπικό, ξεκαθαρίζοντας πρώτα-πρώτα πως δεν είναι φιλελευθερισμός ο αντικομμουνισμός, πως δεν είναι κομμουνισμός ο αντιφιλελευθερισμός: αυτές οι θέσεις οι “αντί” αποτελούν μονάχα αρχές κύκλων αίματος μα και βλακείας. Και επιτέλους οι μπροσούρες ας τοποθετηθούν κι αυτές στα ράφια τα οποία τούς αρμόζουν και βέβαια οι νέοι, επιτέλους πρέπει να ξεφύγουν από τις λογική του να γίνονται, για να τούς δοθεί (κι όχι να την κερδίσουν) αργότερα μια σίγουρη και άνετη ζωή, αφισοκολλητές, καταληψίες, παπαγάλοι, και να σταθούν κριτικά απέναντι σε όσα οι παλιότεροι τους παραδίδουν - η παράδοση άλλωστε παίζει άλλους ρόλους, ρόλους εισαγωγικούς σε τόπους δημιουργικούς, ρόλους υποστηρικτικούς• το ζήτημα πια είναι τα πρόσωπα και οι δημιουργικές διαφοροποιήσεις.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ